Atelier-aanpassing

Ooit startte ik mijn houtwerkplaats. Strikt gescheiden van het schilderatelier, om te voorkomen dat er stof in de verf terecht zou komen. Maar nu ik ga beginnen aan de grote klus met de bouw van het altaarstuk voor het Mathilde-drieluik brak het moment aan om die twee werkplaatsen toch samen te voegen.

De vloer moet vrij komen en er komen nieuwe machines bij voor houtbewerking. Een tafelfrees machine en een heel serieuze afkortzaag.Tevens moet er dus ook stofafzuiging komen en daarvoor is een speciale afzuiginstallatie besteld. Al met al een heel karwij om dit in één ruimte onder te brengen zonder dat het een het ander in de weg staat.

Nu is het een grote puinhoop. Overal staat troep en ik moet veel weg gaan knikkeren wat hier al lang in de weg staat. Maar het overzicht begint te komen en ik verwacht dat ik in het nieuwe jaar de hout werkplaats weer vol in gebruik kan nemen.

Zwarte Madonna op weg naar België

Vandaag heb ik, bij Pot Interieurs te Axel, nog net op tijd even afscheid kunnen nemen van een van mijn favoriete schilderijen. De Zwarte Madonna. Dit werk is verkocht aan Belgische klanten die mij op een heel goed idee brachten voor een volgend schilderij wat ook bij Pot terecht zal komen.

De zwarte Madonna. 120 x 180 cm.

Dit werk heeft de afgelopen tijd de nodige bekendheid gekregen en werd tot zelfs in New York gezien. Na een omzwerving langs tal van exposities kwam het werk uiteindelijk bij Pot Interieurs terecht waar het perfect op zijn/haar plek hing tussen de meest prachtige design interieurs.

Vandaar was het dan zover dat Brenda, de galeriehoudster bij Pot, het werk keurig inpakte en klaar zette voor een laatste reis richting de Belgische klanten. Voor mij nog en laatste kans om het hier te zien en er afscheid van te nemen.

Sneeuw

Vandaag, 10 December 2017, viel er sneeuw uit de lucht in Hoek. Je krijgt hier dan automatisch een soort 3D kerstkaart. Op de foto hierboven zie je mijn huisje en de straat. Binnen staan de kachel en de Rayburn aan en worden er heerlijke broodjes gebakken. Van schilderen komt vandaag niet veel terecht omdat ik de hele dag ga zitten genieten van de sneeuwval en de ontzettend goede sfeer in huis. Ik maakte er het onderstaande Time-Lapse filmpje van.

Schone schijn expo Wageningen

Het vele werk aan het Mathilde-drieluik heb ik even onderbroken voor de ‘Schone schijn expositie’, die ik straks met Ewald (Sorbi) en Isilareina (Ineke Reina Wiersema) in de Casteelse Poort te Wageningen ga houden. Het thema van die tentoonstelling gaat over de schone schijn die wij allemaal ophouden op, bijvoorbeeld, social media.

Een oud werk, waar ik niet echt meer mee verder kon, bleek een uitstekende basis voor het titel schilderij wat ik voor deze expositie wil gaan maken. De tijd dringt en blijft dringen. Ik werk nu al maanden volgens een strak schema om alles op tijd af te krijgen. Dus vandaar dat ik het werk aan het drieluik even heb onderbroken om dit werk af te kunnen maken.

Maar ook het werk aan het drieluik, en het altaarstuk, zijn nog in volle gang. Daar publiceer ik nu niet veel meer over omdat het een verrassing moet blijven voor de onthulling op 7-7-2018 in Terneuzen. Maar ik kan alvast wel verklappen dat het een heel erg bijzondere toevoeging gaat krijgen.

Dag 7 zwart-wit

Op de zevende en laatste dag van het plaatsen van zwart-wit foto’s van mijn dagelijkse doen heb ik gekozen voor een foto van onze Hoekse molen, de Windlust. Ik maakte deze foto op het moment dat er veel sluierbewolking hing die vermengd was met woestijnzand dat helemaal vanuit het verre oosten naar Hoek was gewaaid.

De molen heeft voor mij een bijzondere betekenis. Niet alleen omdat mijn maatje hier de molenaar van is, maar vooral ook omdat de molen nog steeds in bedrijf is en regelmatig meel maalt van graan uit de omgeving, waar wij weer brood, koek, pepernoten, speculaas, gebak en pannenkoeken van bakken. Daarnaast is de molen ook een soort trefpunt, hier in het dorp, waar mensen een kletspraatje komen maken en waar van alles te zien en te beleven is.

Een pak molenmeel van onze Windlust. De tekening op het pak werd ooit nog door mij gemaakt.

De Windlust is voor mij ook een inspiratiebron voor schilderijen. Op de foto hiernaast zie je een schilderij dat ik maakte van ons dorp, gezien vanuit de polder. Je ziet de kerktoren en de molen die van veraf al te zien zijn om ons dorp te markeren in het Zeeuws Vlaamse landschap.

De Windlust zal nog wel vaker in mijn schilderijen te zien zijn. Ik kom er natuurlijk vaak en ik raak er telkens weer opnieuw door geïnspireerd om er iets van te gaan schilderen.

Het Mathilde drieluik wordt zichtbaar

Vandaag bestond de ochtend vooral uit het opspannen van het doek voor de twee zijpanelen voor het Mathilde drieluik. Het middelste paneel is nog niet af, maar bijna. Dit deel hoop ik vandaag ver te kunnen voltooien. Aanstaande Vrijdag is de laatste dag dat ik er aan kan werken volgens mijn planning. Maar mocht dat niet lukken dan heb ik nog en week marge in de planning opgenomen.

Eind Maart moet alles klaar zijn. Het drieluik en het altaarstuk waar het drieluik in gemonteerd wordt. Het werk wordt 3.5 meter breed en ongeveer 4.5 meter hoog.

Het middenpaneel is iets breder dan de twee zijpanelen. Dat is gebruikelijk bij een drieluik. Vanaf nu publiceer ik vrijwel niets meer over het drieluik, omdat het totale werk een verrassing moet blijven.

Dag 6 zwart-wit

Voor de zesde dag op rij vertellen over mijn dagelijkse doen in zwart-wit foto’s heb ik gekozen voor een foto uit het recente verleden. Een moment waarop twee van mijn dorpelingen, in prachtige Axelse dracht, mijn pad kruisten in het dorp. Het was toen ‘molendag’ en om die reden waren een aantal van mijn dorpsgenoten, inclusief ikzelf, naar de molen gekomen in streekdracht.

Van mijn eigen kostuum maakte ik ooit dit schilderij. ‘Zondagse kool’. Dat werk is nu te zien bij Galerie Lokaal 54, hier in Terneuzen (zie ‘Waar te koop‘). In het dorp waar ik woon (Hoek) behoort die streekdracht niet meer tot het dagelijkse straatbeeld, maar zo af en toe komt de streektrots toch weer even boven drijven en zie je mensen in deze prachtige kleding over straat gaan. De man met de gewatteerde jas heeft daar foto’s van gemaakt en laat die zien aan de boer die uit beleefdheid even meekijkt, maar er zich waarschijnlijk geen moer voor interesseert.

Koken op de Rayburn is een feest. Niet alleen uit nostalgische overwegingen, maar vooral ook omdat ik de grote voordelen pak van autonoom wonen en leven.

Oude en moderne tijd lopen hier door elkaar. Gelijktijdige ongelijktijdigheid heet dat en dat is iets wat me bijzonder boeit. Ik leef in 2017, maar thuis doe ik mijn best om de tijd van weleer te mixen met het heden. Mijn huis, uit 1901, geeft daar alle aanleiding toe. Stapje voor stapje breng ik dit huis terug in de oorspronkelijke staat en geniet ik dagelijks van al die prachtige vormgeving van weleer. Dan stook ik op de kolenkachel, kook ik op de Rayburn en geniet ik van een vele malen zelfstandiger autonoom leven dan je hebt in een zielloos nieuwbouwhuis met centrale verwarming en totale afhankelijkheid van instanties.

Dag 5 zwart-wit

Dag vijf van mijn zwart-wit uitdaging op facebook gaat over mijn verzameling potjes, preparaten, grondstoffen etc. die ik ooit gebruikte om mijn schilderijen te gronden. Prachtige harsen en gommen, krijt en lijm. Ooit gebruikte ik dit om zelf mijn eigen doek te prepareren. Ooit, want het komt eigenlijk niet meer voor. Ik weet hoe het moet. Het kost veel tijd, geduld en arbeid, terwijl je tegenwoordig goed doek zo in de winkel kan kopen. Voorgeprepareerd zoals ik het nooit zou doen, maar wie maalt er om? Niemand ziet het en het doet er niet meer toe.

Maar vandaag pak ik de draad weer op. Ik ben een klein doekje aan het voorbereiden, wat aan mijn specifieke eisen moet voldoen. Van onder af aan. Het wordt een portretje van Mathilde. Alleen al om die reden ga ik er toch maar weer mee aan de slag. Goed doek is het halve werk. Dat zou ik bijna vergeten. Carel Willink deed het ook zelf. Op dat punt is hij vandaag mijn meervoudige voorbeeld.

Lijmpot op petroleum brandertje in de bijkeuken

Het is ook niet juist om te denken dat niemand het ziet. De massa ziet het niet. Dat komt omdat ze geen verstand hebben van kunst en zich er eigenlijk ook helemaal niet voor interesseren. Maar ik schilder dan ook niet voor de massa. Ik schilder voor een selecte groep liefhebbers die weten wat er bij komt kijken om een schilderij te maken. Die snappen dat zoiets niet voor een paar tientjes bij Ikea te koop is.

Die gedachte geeft me alle reden om toch maar weer eens uit te gaan pakken. De oude lijmpot staat te pruttelen op een petroleum brandertje. Au bain marie, in de bijkeuken voor de stank van hazenlijm. In de keuken brandt de Rayburn en in de Rayburn bakken mijn croissantjes bruin.

Het is Zondag en dan is het hier dan altijd een beetje feest met lekkere broodjes en soep. Buiten is het grauw, koud en regenachtig. Binnen is het heerlijk warm en ruik ik de geur van vers gebakken brood. Een heel wat fijner luchtje dan die in de bijkeuken.

Dag 4 zwart-wit

Boek over Pierre Janssen wat nu in de boekwinkel ligt.

In het atelier ligt het boek van Lisette de Zoete, over Mathilde, op de kachel van Pierre Janssen. De kachel brandt overigens niet, want anders had ik dit boek hier nooit op gelegd natuurlijk. Het boek van Lisette behoort tot een van mijn heiligdommen. De kachel van Pierre eveneens. Het boek heb ik nodig om in de sfeer te komen om goed over Mathilde te kunnen schilderen. Het klinkt misschien vreemd, maar als ik even geen ‘contact’ meer heb met wat ik nu aan het schilderen ben, dan pak ik het boek van Lisette erbij om weer in de juiste stemming te komen en dan kan ik weer verder. Over Pierre Janssen is nu ook een mooi boek verschenen, wat ik nog moet kopen. Iets wat ik binnenkort beslist ga doen. Niet via internet, maar via mijn boekhandelaar, hier in Terneuzen. Daar ligt nu ook het beroemde boek over Mathilde.

In de etalage, uiteraard. Twee stuks zelfs. Want dit is de Noordstraat in Terneuzen, waar Mathilde heel vaak doorheen gelopen heeft. Dan denk ik van ‘Stel dat ze nu hier langs die etalage zou lopen. Hoe trots zou ze zijn?’

Tegenover boekhandel Van der Zande bevindt zich de Grote Kerk waar straks mijn drieluik over Mathilde tentoongesteld zal worden. Hoe zou ze dat ervaren, als ze dan de kerk binnen zou lopen? Zou ze dan een kaarsje opsteken bij haar eigen altaarstuk?

Met dat soort gedachten zit ik al weer mooi op tijd in het atelier, vandaag, om verder te werken aan mijn monsterklus. Nog heel veel werk te gaan.

Stichting Mathildedag Terneuzen

Na de laatste bureaucratische hindernissen te hebben genomen kunnen we nu het hoofdstuk ‘oprichten van een stichting’ afsluiten. We zijn nu officieel een stichting met een (culturele) ANBI status. Samen met Elaby en Anne teken ik de laatste documenten en contracten en kunnen we ons geheel gaan richten op de viering van de 80-ste verjaardag van onze Muze, Mathilde. Als ze nu van bovenaf mee kan kijken zal ze tevreden kunnen vaststellen dat ze nog steeds in het middelpunt van de belangstelling staat in haar geboortestad Terneuzen.