Revolver van Van Gogh geveild voor €162,500,-

Vanmiddag kwam via de NOS het nieuws binnen dat de revolver van Vincent van Gogh, waarmee hij vermoedelijk in 1890 zelfmoord trachtte te plegen, is verkocht voor het onwijze bedrag van €162,500,-. Ik schilderde dit wapen, even geleden, toen het in het nieuws kwam omdat het toen ter veiling werd aangeboden. Men verwachtte een bedrag van tussen de 40.000 en 60.000 Euro te kunnen vangen.

Als ik dat lees dan denk ik aan Vincent, die geen cent te besteden had. Gebrek aan geld maakt mensen wanhopig en in die omstandigheden heeft hij waarschijnlijk gehandeld toen hij besloot om een eind aan zijn leven te gaan maken. Bij leven verkocht hij slechts één schilderij. Hoe zou hij gereageerd hebben als hij dit kon beleven? En andersom geredeneerd stijgt de vraag op of men ook zoveel voor zo’n oud stuk roest had betaald als hij nog geleefd had en met een zelfde tempo werk verkocht als hedendaagse kunstenaars.

Dat schilderijtje is, inclusief het kleine portretje dat ik van Vincent maakte, te zien bij Via Mioni te Breda (meer informatie over Via Mioni en dit werk vind je op de pagina ‘Waar te koop‘. De combinatie van deze schilderijtjes maakt het geheel interessant. Het schilderijtje met de revolver heeft als titel ‘De scherprechter‘ en het portretje van Van Gogh heet ‘Der Unvollendete‘. De twee werken samen heb ik ‘Kapotaal’ genoemd. Een samenvoeging van het woord Kapitaal in en het zinnetje ‘Geld maakt meer kapot dan je lief is’.

 

Zomer ontbijt, een brandstofloze motorfiets en ketchup

In het atelier werk ik het komend weekeind aan een klein schilderijtje van een mooie motorfiets. Een DKW uit 1936, die ik heel graag zou willen hebben, maar het gezond verstand zegt dat ik er niet aan moet beginnen omdat ik wel wat anders te doen heb dan sleutelen aan zo’n oud klapijzer. Daarom schilder ik hem maar. Dan heb ik hem in zekere zin toch.

Johannes Wardenier en zijn volautomatische beschuit inpak machine. Ergens in 1935

Ineke en ik hebben het vaak over Johannes Wardenier, de uitvinder van de brandstofloze motor. Johannes is familie van Ineke en een man die omgeven werd door avonturen en raadsels. Een zeer boeiend mens, moet dat zijn geweest, waar nu ook een toneelvoorstelling over gemaakt is. De DKW die ik nu aan het schilderen ben rijdt niet omdat er geen benzine in de tank zit. Het ding staat al vele jaren in opslag, vandaar. Het is dus, in zekere zin, een brandstofloze motorfiets.

In de moestuin heb ik nu heerlijke aardbeien en kan ik ‘zomerse boterhammen’ gaan maken als ontbijt. Zo kan ik wel stellen dat ik behoorlijk zit te genieten van het leven en als extra feestelijk tintje is het hier in Hoek ook feest. Een soort van ‘Jour de fete’, maar dan op z’n Hoeks. Daar kom ik dan iedereen uit het dorp tegen en ook alle Zeeuwse interessantheden zoals de ketchup fabriek uit Grauw.

Onderweg naar het dorp zie ik hoe de akkers flink nat geworden zijn van een stevige nachtelijke bui. Op het dorpsplein verover ik een flesje ketchup met mosterd. Alle ingrediënten komen van deze streek. Ook de mosterd. Ik was nog wat aan de vroege kant en iedereen was nog aan het opbouwen. Het dorpsplein verandert nu in een etalage van de streek. Wie iets te verkopen, of te vertellen, heeft moet nu hier zijn.

Voordat de markt open gaat wordt er al dik zaken gedaan. De verleiding om wat rond te gaan lopen is groot, maar ik wil eerst wat verder komen met mijn schilderijtje van de brandstofloze motorfiets. Als het straks wat minder druilerig is ga ik nog wel even terug.

Overigens heb ik helemaal geen bezwaar tegen deze druilerigheid, want de regen was hard nodig voor mijn plantjes. De moestuin bloeit hierdoor helemaal op en alles groeit als kool.

Cultuur educatie Zeeuws Vlaanderen

Vandaag hadden we een bijeenkomst van alle betrokkenen bij Cultuur educatie Zeeuws Vlaanderen in de Sint-Baafskerk te Aardenburg. Een pracht van een omgeving in een net zo mooi Zeeuws Vlaams stadje.

Deze gelegenheid werd ook meteen benut om het werk van vele kinderen te exposeren die aan de cultuurmenu’s hebben deelgenomen. Intussen zijn er dit jaar al ongeveer 6500 kinderen hierbij betrokken geweest.

Ook een van mijn leerlingen was present met haar ouders. Ik vind het erg leuk om te zien hoe trots die kinderen kunnen zijn als hun werk even wat meer aandacht krijgt.

Het was druk. Leerlingen, ouders, pers, ambtenaren en de burgemeester van sluis, iedereen die hier een beetje bij betrokken was was aanwezig.

En natuurlijk kom je hier ook collega’s en vrienden uit de kunsten scène tegen. Alle disciplines zijn hier wel vertegenwoordigd.

Intussen worden in de kerk ook al weer voorbereidingen getroffen voor de jaarlijkse kunst manifestatie. Stiekem gebeurt er toch wel heel veel op het gebied van kunst en cultuur in Zeeuws Vlaanderen.

En wie hier meer van wil weten kan terecht op de site van Omroep Zeeland.

Finale afwerking

Schilderen is één, afwerken twee. Om mijn werk goed te kunnen exposeren maak ik zelf de ‘expo-lijsten’, zoals ik het zelf noem. Dat zijn eenvoudige lijsten die ik zelf kan maken in mijn houtwerkplaats. Elke lijst krijgt een karakteristiek symbooltje in goud. Dat is mijn beeldmerk waarmee ik elk, door mij gemaakt schilderij, signeer.

Goud uit het potje goudwas van Le Franc.

Elke lijst die ik maak wordt ook gesigneerd

Het maken van die lijsten is altijd een hele klus. Zagen, frezen, lijmen, schuren en schilderen. Vandaag hou ik me vooral bezig met het maken van de lijst voor het schilderij ‘De diva van de Achterweg’. Die lijst maakt het werk af.

Op de achtergrond, op de foto hierboven, zie je de profielen liggen voor de volgende lijst. Zo hou ik het hele schilder proces, van idee tot afwerking van het schilderij, geheel in eigen huis/atelier.

In huis wordt tussen de bedrijven door brood gebakken. Buiten regent het al de hele dag en binnen brandt de Rayburn om een eitje te koken en om de temperatuur in de oven naar 220 graden te stoken voor een heerlijk vers broodje voor de lunch.

Geen eigen gekneed brood met meel van onze molen, maar zo’n afbak ding van AH, wat zeker zo lekker is en veel minder werk. Want die tijd heb ik vandaag niet. In de regen kan ik ook niets doen in de moestuin en dat komt me nu ook wel goed van pas. Ook daar ben ik nog lang niet klaar. Alles groeit nu als kool en ik moet nog een hoop bijhouden. Maar dat komt later als het droog is en als ik klaar ben in het atelier.

Een natte moestuin vol werk. Maar dat kan wachten tot later.

En zo ziet mijn lunch er vandaag uit. Kakelvers uit eigen oven.

Na de lunch gaat het werk in het atelier weer verder. Op weg naar het atelier kom ik verse aardbeien tegen en die doop ik even in de suikerpot om zo op te eten. Leven als God in Hoek, noem ik zoiets. En de strijd tegen alle elementen van het afwerken van zo’n schilderij gaat me vandaag ook prima af. Aan het eind van de middag kan ik tevreden kijken naar een ingelijst werk.

En dan wordt langzaam maar zeker het eindresultaat zichtbaar. Het schilderij is voorzien van een laagje retouche vernis en kan nu in het kader worden gemonteerd. Er komt een stalen ophangkoordje aan en dan is het werk eindelijk klaar om uit te vliegen naar de galerie.

De diva van de Achterweg

Gisteren voltooid. ‘De diva van de Achterweg’ (90 x 60 cm.). Dit schilderij zal straks te zien zijn tijdens de Mathildedag in Terneuzen waar, in Galerie & Kunstcafé Lokaal 54, de tentoonstelling ‘De Diva’ te zien zal zijn. Deze keer staat de Mathildedag vooral in het teken van het gedachtegoed van Mathilde. Ik neem er aan deel met twee schilderijen. Deze en ‘De Diva’. Laatst genoemd werk zal op die dag pas voor het eerst aan het publiek getoond worden, dus dat blijft nog even een verrassing.

Hoe haal je het in je hoofd om diva te worden. Er valt geen opleiding in te volgen en er is geen handleiding voor te vinden. Toch zijn er dames die er hun leven aan besteden en Mathilde was daar één van. Het is dus iets wat in zo’n dame zit en meer gezien moet worden als een roeping. Hoe zou de wereld er zonder diva’s uitzien? Redelijk saai, lijkt mij. Diva’s heb je in alle soorten en maten. De een succesvoller dan de ander, maar één ding hebben ze allemaal gemeen en dat is dat ze alleen al met hun charme de kost kunnen verdienen.

De diva van de Achterweg is een uitzondering op de regel. Deze diva is namelijk geen vrouw. Het is een travestiet die net zo zeer zijn best wil doen om de diva uit te hangen als de dames. Alleen zal hij dat altijd in het diepste geheim moeten doen, om niet door de mand te vallen. Hij leidt een normaal, onopvallend, bestaan in een stadje waar iedereen elkaar kent. Iemand zou hem dus kunnen herkennen en ontmaskeren, maar dat is tot op heden nog niet gebeurd. De travestiet geniet hiervan en speelt zijn spel in een dubbelleven vol mysterie en geheimen.

Travestieten bestaan waarschijnlijk al zolang als er mensen bestaan. Het verschijnsel komt over de hele wereld voor en houdt de gemoederen al vele eeuwen bezig. De een spreekt er schande van de ander lacht er om. Feit is wel dat zo’n travestiet er voor zorgt dat er in het stadje stevig geroddeld kan worden en dat er een zeker spanningsveld ontstaat waardoor het leven minder saai wordt dan het is.

Ik vond dat een dergelijke verschijning niet mocht ontbreken op de diva tentoonstelling in Terneuzen en ik weet zeker dat Mathilde het ‘Fantaaaaaaaaaaastisch’ gevonden had. Dit schilderij heeft door die travestiet een bijzonder krachtveld gekregen waar ik zeer tevreden over ben. Ik beschouw dit werk daarom ook als een van mijn betere werken omdat het een zo controversieel onderwerp heeft. Het is daardoor bepaald geen ‘braaf’ plaatje geworden. Spannend vind ik ook die schaduw van de passerende man met hoed. De man zelf is onzichtbaar achter de diva, maar zijn schaduw is heel nadrukkelijk aanwezig. Een haast filmisch effect wat de spanning in dit werk nog verder verhoogt.

De Bontehondstraat te Hulst

Het gerucht uit de Bontehondstraat. 80 x 60 cm. Olieverf op heel linnen. €2450,-

Het straatje is een mengsel van verschillende achteraf steegjes. Ik heb in dit geval weer de Bontehondstraat in Hulst als uitgangspunt genomen. Hulst is ook echt zo’n stadje waar iedereen elkaar kent en waar dit zomaar had kunnen gebeuren. Dat soort straatjes hebben de juiste rommeligheid en charme die ik nodig had voor dit schilderij.

Enige tijd geleden maakte ik hier ook het schilderij ‘Het gerucht (uit de Bontehondstraat)’ over. Dat ging over een echte dame die daar liep te flaneren. Een bijna vergelijkbare situatie.

Standaard drukte in het atelier

In het atelier is het, zoals gewoonlijk, altijd een kakofonie van artistieke activiteit. Sinds een week ben ik ook weer aan het tekenen voor een nieuw boek van schrijfster Renske Jansen. Op de achtergrond zie je de schilderijen waar ik momenteel hard aan werk. Het zijn twee werken voor de aankomende Mathildedag tentoonstelling bij Lokaal 54 en een nieuw groot werk voor Pot. Eigenlijk wil ik nog een derde schilderij voor de Mathildedag maken, maar daar ontbreekt waarschijnlijk de tijd voor.

Rechts op de voorgrond zie je een fragment van ‘Het gerucht van de Achterweg’. Een van de twee ‘diva-schildrijen’ waar ik momenteel aan werk voor de ‘Diva-tentoonstelling’ voor de Mathildedag. Het schilderij achter dit werk is het reeds voltooide werk van de Diva van Terneuzen, waar ik niet veel van wil laten zien omdat dit werk straks, tijdens de Mathildedag, onthuld wordt.

We hopen straks een hele hoop diva’s aan te treffen tijdens de opening van de tentoonstelling op de Mathildedag, die niet alleen plaats vindt in Galerie & Kunstcafé Lokaal 54, maar ook in het pas geopende restaurant ‘t Zusje dat zich nu heel succesvol heeft gevestigd in het voormalige postkantoor van Terneuzen.

Restaurant ‘t Zusje, dat een belangrijke rol gaat spelen in de komende viering van de Mathildedag

Zoals gewoonlijk werk ik het weekeind gewoon door in het atelier. Er is nog een hele berg werk te verzetten en naast al dit schilder,- en tekenwerk heb ik ook nog het nodige te doen aan de moestuin waar alles begint te groeien als kool.

Twee schilderijtjes klaar om uit te laten vliegen

Vandaag tegelijkertijd gevernist en ingelijst. ‘Het Land van Axel’ 40 x 60 cm. en ‘De molenaarsleerling’, 30 x 24 cm. Twee kleine Zeeuwse werkjes die perfect in mijn Zeeuwse collectie passen. Het een gaat over het prachtige Zeeuws Vlaamse landschap, net even buiten Axel, het andere werkje gaat over het leven op onze Hoekse molen ‘De Windlust’.

Welcome to the surface en ‘t Zusje

Het machtig mooie voormalige postkantoor van Terneuzen biedt nu onderdak aan ‘t Zusje. Het beroemde tapas restaurant dat haar vleugels ook elders in Nederland heeft uitgestreken.Vorig jaar werd hier het Mathilde drieluik onthuld dat momenteel in Ruurlo staat. Opgenomen in de tentoonstelling ‘Mathilde in Ruurlo’.

Mathilde had een bijzondere band met dit oude postkantoor en kwam er ook vaak. Om een brief te posten of om te bellen vanuit de telefooncel in het kantoor. Of om er met vriendjes af te spreken. Geen wonder dat wij vorig jaar hier neerstreken om een deel van de Mathildedag te vieren.

Momenteel hangt er in een aparte salon werk van mij aan de muur. ‘Welcome to the surface’. Dat verhuisde tijdelijk van Art Gallery Pot naar Terneuzen om de wand even te kunnen vullen totdat de Mathildedag ook weer hier gevierd zal worden. Dan komt er aan die wand iets anders te hangen waar ik nog niets over ga verklappen.

Vorig jaar tijdens de Mathildedag bij het postkantoor. Toen nog een leegstaand pand, nu een geweldig gaaf en bruisend restaurant. Onze stadsomroeper, Marco van Averzaete leest hier zijn mooi samengestelde verhaal voor. Ook hem zien we weer terug tijdens de Mathildedag van 2019 die dan op een Zondag valt.

Tot 7 Juli a.s.hangt ‘Welcome to the surface’ hier aan de wand van een salon die straks meer betekenis gaat krijgen in de Terneuzense samenleving. Maar dat zie je op de Mathildedag wel.

Overzicht

Vandaag heb ik een nieuwe pagina toegevoegd aan mijn site. Een overzicht van werk. Dat ontbrak er nog aan, hoorde ik van een goede vriend. Een heleboel werk,maar ook leuk om weer eens alles voorbij te zien komen. Alles moet nog even goed ondertiteld worden. Het meeste van wat ik hier heb getoond is verkocht. Waar een prijs achter staat is nog te koop. Maar dat overzicht is niet helemaal compleet. De komende dagen zal ik daar wat extra aandacht aan gaan geven.

De Zondagse reis naar Heythuysen

In mijn woonkamer staan twee Zeeuwse schilderijtjes te kijk. Links het Zeeuws landschap dat ik onlangs op locatie stond te schilderen en rechts ‘De molenaarsleerling’. Het Zeeuws landschap is nog niet helemaal droog, maar ik heb de lijst er al voor klaarliggen. De titel is ‘Het Land van Axel’, want daar is het geschilderd. Het is een weggetje dat, slingerend door het boeren land, richting Zaamslag loopt.

Een ander schilderij, ‘Brand in de Notre Dame’, heb ik vandaag bezorgd bij de nieuwe eigenaar in Heythuysen (Limburg), waar Pastoor Marcus Vankan woont, die ik ken uit de gelederen van de Sinterklaas vrienden. Net als ik is hij een enorme fan van het Sinterklaas feest en alsof de reis van bovenaf gestuurd wordt rij ik over Sint Niklaas (B) naar hem toe.

Een straat hoef ik niet te zoeken, want ik rij gewoon naar de kerktoren toe van de Sint Nicolaas kerk en dan ben ik er. In de kerk is opdat moment een repetitie aan de gang voor een prachtig Bach concert dat die avond gegeven wordt. Samen met Marcus loop ik even door de kerk voor een kleine rondleiding en al pratende komen we op een geweldig goed idee. Een ode aan Sinterklaas, niet te verwarren met Sint Nicolaas, maar de laatst genoemde was ooit wel de inspiratiebron voor het Sinterklaas feest. In de kerk zie ik een prachtig beeld van Sint Nicolaas en schuin achter dat beeld is nog een schitterend glas in lood werk te zien waar hij op voorkomt.

Marcus is net terug van een reis naar Bari, waar Sint Nicolaas begraven ligt en waar elk jaar een herdenking voor hem gehouden wordt, en daar heeft hij een bijzonder aandenken van meegebracht voor mij. In het rode rondje op het penninkje zit een heel klein stukje van zijn eeuwenoude lijkwade. Een echt reliqui dus. Hier ben ik bijzonder blij mee. Dit is niet iets wat je zomaar in een toeristenwinkeltje kunt kopen, maar alleen via de officiële kanalen.

Verder kreeg ik nog een keramiek beeldje van de Sint, eveneens uit Bari, en nog wat typische verzamel dingen voor een echte Sinterklaas-feak als ik.

De Katholieke kerk zit vol emotie, wonderen, ceremonie en theater. Vaak tegen een schitterend decor zoals daar in Bari. Een echt bedevaartsoord waar jaarlijks vele duizenden mensen op afkomen. Zelf wil ik er ook nog eens naar toe. Om rond te kijken en te genieten van al dat moois. Eigenlijk ook een soort van bedevaart, maar dan gezien vanuit de Sinterklaas perspectief. Mogelijk ga ik daar dan ook nog zitten schilderen, want ik heb daar inspiratie genoeg.

Hierboven een foto van Marcus uit Bari van vorige week. Bari is een stad die doordrenkt is met kunst en cultuur. Maar ook heel veel geschiedenis en machtig mooie architectuur. Voor een liefhebber van de Klassieken, zoals ik, is dit dan echt de ‘place to be’.