Hoeks bier

Hier in het dorp hebben we eigenlijk alles wat het leven nodig heeft. We hebben een dorpssuper, een kapper, een elektrieker, een installateur, een bakker, een fietsenmaker, een mooi groot café, een woning inrichter, een bank, twee zelfs, en nog heel veel meer. Maar sinds kort ook ons eigen bier. Hoeks bier. Maar op het etiket staat de zee en die is hier wel niet erg ver vandaan maar je moet er toch nog een wreed eind voor fietsen om hem te kunnen zien. Tenzij je de Schelde ‘zee’ noemt, wat sommige hier ook echt doen.

Dat etiket beviel niet echt. Er moest iets typisch Hoeks op komen te staan en zo kwam het dat ik een dorpsgenoot trof die me daarop aansprak. “Kun jij niet iets moois schilderen voor ons etiket? Iets wat echt van ons is?”

En dan ga ik aan de slag. Dat is niet zo moeilijk, want ik wilde dit toch al eens gaan schilderen om het werk(je) bij de rest van mijn ‘Zeeuwse collectie’ te voegen. Een echt Hoeks dorpsgezicht. Met de kerk, de molen en onze dorpssuper. En met de bus van Dierks, onze installateur. En wat volk bij de super…

Het wordt een mooi klein schilderijtje dat straks dus ook als etiket gaat dienen voor ons eigen bier. Maar we maken er gelijk ook een ansichtkaart van en ik hang het op bij de rest van mijn Zeeuwse werk in de galerie van Anne (Lokaal 54 in Terneuzen). Zo helpen we elkaar hier een beetje en heb ik weer een mooi klein schilderijtje erbij. Ik zie dan ook dat nu alle ezels weer in gebruik zijn en dat de ouderwetse drukte weer is teruggekeerd. En intussen weet heel het dorp dat de ‘kunstschilder’ het etiket aan het maken is voor ons eigen bier.

Making plans

Isilareina. ‘Making plans’. 120 x 80 cm.

Plannen maken doen Ineke en ik al jaren. Daar zijn we goed in. Maar dit schilderij van haar hand betekent heel veel meer voor me dan het maken van plannen. Het werk stamt uit de periode dat ik haar voor het eerst ontmoette. Met exact dezelfde kleding aan als op dit schilderij. En dat klopt, want dit werk was ze toen aan het maken.

Vervolgens gingen we plannen maken om te schilderen, te exposeren en om heel dicht bij elkaar te blijven. Dat is uitstekend gelukt en zo ontstond een bijzonder hechte vriendschap op 217 kilometer van elkaar vandaan. We spreken elkaar elke dag meerdere malen en trekken er vaak samen op uit. Dit schilderij markeert voor mij het begin van een periode in mijn leven die ik voor geen goud had willen missen.

Nu ben ik altijd heel erg tevreden geweest met het wonen in een klein gezellig huisje, maar nu zie ik toch een eerste probleem opdoemen. Ik heb geen plek voor dit schilderij waar ik bijzonder veel waarde aan hecht. Er zijn plannen om ooit uit te gaan bouwen. Een extentie aan mijn woonkamer zodat er een tweede salon ontstaat waar ruimte zat is. Plannen maken is iets wat mij wel ligt. Maar voorlopig krijgt dit werk een mooi plekje in mijn atelier. Totdat de nieuwbouw voltooid is zal het daar blijven hangen zodat ik het elke dag kan zien als ik aan het werk ben.

De uitgever

Telefoon.

Of ik een boekcover wil schilderen. En ook nog wat illustraties voor dat boek wil maken. Ja, dat lijkt me geweldig. Kolfje naar mijn hand, want mijn werk is altijd verhalend en als het een boek is waar ik me ook inhoudelijk aan kan verbinden is dat natuurlijk iets waar ik zelfs extra tijd voor vrij wil maken. Ik ben wel vereerd dat ik daarvoor gevraagd word, hoewel de naam van de uitgever me niets zegt.

Mooi. Dan kun je beginnen met de cover. Daar moet een oude tovenaar op komen te staan met zijn leerlinge. Een dame met pit. Een fatale vrouw en het moet geschilderd zijn in de stijl van Waterhouse (helemaal mijn ding). Ook moet er een magische wereld op de achtergrond te zien zijn met veel details. Het mag best een groot schilderij worden. We denken aan iets van 70 x 50 cm.

Maar daar kun je al die informatie niet op kwijt, zeg ik dan. Dan kun je beter kiezen voor een formaat van 120 x 90 cm. “Helemaal perfect”, zegt de uitgever. En dan moeten er ook nog zo’n 30 illustraties bijkomen. Een paar grote, pagina vullende prenten, heel realistisch getekend en met veel detail, en een aantal kleinere illustraties. “Ik hoop dat we daar een beetje op tijd mee zijn want het moet over twee weken klaar zijn”.

Daar zie ik al meteen een probleem. Voor een dergelijk grote opdracht heb ik aanzienlijk meer tijd nodig. Even snel uitgerekend kom ik op een drietal maanden werk. Alleen het schilderij al zal zeker meer als een maand tijd in beslag gaan nemen. De uitgever heeft dus geen idee hoeveel tijd het kost om zoiets te maken. En dan vraag ik me af wat hij er aan uit wil geven.

Nou, we dachten er aan om het met gesloten beurs te doen. Jij maakt die illustraties en wij zorgen voor naamsbekendheid…

Het duurt even eer ik mijn oren kan geloven. Wat moet je daarop antwoorden? De uitgever legt uit dat hij al jaren zo met kunstenaars werkt en dat ze daar altijd beter van worden. Normaal gesproken wordt er door de uitgever een klein bedrag ter vergoeding van al die publiciteit in rekening gebracht maar in mijn geval mag ik gratis van hun diensten gebruik maken.

Ik stel hem voor om dan als tegenprestatie mijn 126 pagina’s tellende catalogus uit te gaan geven. Hard cover en op elke tweede pagina een afbeelding full color. Alle teksten mag hij zelf maken. Ik lever wel wat informatie aan. Ik zorg wel voor naamsbekendheid. Gratis en voor niets. Normaal gesproken reken ik voor uitgevers altijd een kleine vergoeding voor zo’n uitgave, maar in dit geval maak ik daar graag een uitzondering op. Maar het moet wel binnen twee weken gedrukt zijn en in de boekhandel verkrijgbaar zijn.

Tuut, tuut, tuut…

Weer even bij Adrian Stahlecker op bezoek

Zoals beloofd heb ik vandaag een bezoek gebracht aan Adrian Stahlecker om zijn, nu al beroemde, schilderij op te halen voor de tentoonstelling bij Lokaal 54 voor de Mathildedag. Bij die gelegenheid kreeg ik van hem zijn laatste boek over Klaus Mann, ‘De tovenaarszoon’ met een prachtige boodschap er in geschreven door de meester zelf.

Het was een erg leuke dag, in Scheveningen, met veel verhaal en genot. Een Italiaanse lunch op nog geen 500 meter van de Noordzee en een zonovergoten zomerse dag met een heerlijk briesje.

Het schilderij bracht ik meteen door naar Terneuzen, waar het nu al hangt in galerie-kunstcafé Lokaal 54.

Het is een van de eerste werken die er nu al hangen. Komende week volgt de rest en ben ik dagelijks in de stad aanwezig om mee te helpen met inrichten en organiseren. We zijn ongelooflijk trots op het feit dat er nu een werk hangt van de man die Mathilde heel goed gekend heeft en die haar vele malen heeft geportretteerd.

Daarover kun je alles teruglezen in het geweldige boek van Lisette de Zoete die er een speciaal hoofdstuk aan heeft geweid.

Met, uiteraard, vele schitterende foto’s van Adrian zelf. De komende week komen alle deelnemenede kunstenaars, uit het hele land, naar Terneuzen om hun werk voor de tentoonstelling in te leveren. Daar zitten echt prachtige juweeltjes tussen, maar daar ga ik nu nog niets over verklappen. Dat komt straks wel. Nog een week geduld.

Hoekse ochtend

In aanloop naar de viering van de eerste Mathildedag, op 7-7-2018, maak ik veel meer uren dan ik normaal gesproken zou doen. Elke dag begint met een ‘to do list’ die afgewerkt dient te worden. Dat gaat door tot laat in de avond. Meestal tot 22.30 u. Dan heb ik het wel gehad en kan ik tevreden de dag afsluiten met een potje bier.

Intussen heb ik wel geleerd hoe ik moet voorkomen om te zware lijsten te maken en is er altijd nog ruimte over voor het leven. Maar de klus moet geklaard worden en daarom sta ik om 6 uur ‘s-ochtends op. Dat gaat vanzelf. ik heb geen wekker nodig. Dit ritme volg ik al maanden en dan raak je ermee vergroeid. Ik ben een echt ochtendmens en geniet ‘s-ochtends het meest. Dan komt er ook het meeste uit mijn handen.

De contracten voor het gebruik van het oude postkantoor

Nu ben ik bezig met de bouw van de standaard voor het drieluik. Dat moet een stevig houten frame worden met een vormgeving die past bij mijn hang naar traditie. Het krijgt een beetje de vorm van een oude atelierezel.

Maar voordat ik daar aan kan beginnen moeten eerst de contracten getekend worden voor het gebruik van het oude postkantoor van Terneuzen wat we een maand lang mogen gebruiken voor de Mathildedag en de expositie van een maand die daar op volgt. De organisatie van de Mathildedag loopt door mijn werkzaamheden heen. Straks gaan we eerst nog in conclaaf met Ingrid Neve van het Schelde Theater en daarna wordt alles voor het gebruik van het oude postkantoor afgehandeld. Een drukke ochtend dus. En dat gaat al weken zo.

Intussen is de ochtend al begonnen en moet er ook voor de inwendige mens gezorgd worden. Deze ochtend begin ik weer met kakelverse aardbeien op brood voor mijn ontbijt. Zie hier het grote voordeel van een moestuin. Elke ochtend taartjes eten.

De aardbeien groeien maar door. Ik heb er steeds meer en ik kan ze lang niet allemaal op.’S-morgens aardbeien op brood, ‘s-avonds aardbeien door de yoghurt. Het zijn prachtige grote en heel goed van smaak.

Ik eet ze lang niet allemaal alleen op. De merel heeft ze ook ontdekt en ik laat er zelfs wat voor hem over als ik aan het plukken ben. Dat beest is er dol op en zo hebben we samen een mooie verdeelsleutel gevonden. De merel zingt elke dag prachtige liederen voor me en hij eet alle vervelende rupsjes op van vlindertjes die het op mijn koolplanten hebben voorzien.

Zo begint dus elke dag mijn Hoekse ochtend. Het is een balans tussen hard werken en genieten. Er komt nu veel uit mijn handen waar ik helaas niet al te veel van kan laten zien omdat alles wat ik nu doe draait om het Mathilde drieluik dat straks onthuld moet gaan worden in het oude postkantoor van Terneuzen.

Om nog een verrassing over te houden voor die onthulling moet ik de verleiding zien te weerstaan om niet alles wat ik aan het schilderen ben te laten zien.

Weekeindje langs bij diverse collega’s

In het atelier van Adrian Stahlecker. Een van de fijnste werkplekken voor een schilder die ik ooit gezien heb. Hoog boven het Haagse uit met uitzicht over de oude stad en prachtige groene tuinen.

Ineke en Adrian bij het nu al veel besproken schilderij van Adrian voor de Mathilde expositie straks in Terneuzen.

Adrian Stahlecker maakte een geweldig schilderij voor de Mathildedag. Hij is de enige deelnemer aan de tentoonstelling in Terneuzen die Mathilde echt goed gekend heeft van heel nabij. Ineke in ik gingen daarom even bij hem langs om het zelf te aanschouwen en om met hem te spreken over zijn werk, zijn leven met Mathilde en nog veel meer.

Als Mathilde voor hem poseerde draaide hij vaak muziek van Marlene Dietrich. Dat is de reden waarom ook zij (links) op het werk voorkomt. En natuurlijk Carel Willink. Het is het bijzondere verhaal van een bijzondere man. In olieverf op doek van de hand van de meester.

 

Het geweldig fraaie atelier van Martin Koole. Net als dat van Adrian op Haagse hoogte met uitzicht over prachtige daken en een deel van de stad.

Even verderop in Den Haag hield Martin Koole een open atelierdag. Nu kennen we hem al jaren maar we waren nog nooit in zijn atelier geweest. Vandaag dus wel.

Een geweldig inspirerende plek. Als ik dit zo beleef zou ik zo weer in de stad willen gaan werken, maar ik ben nu eenmaal toch erg verknocht geraakt aan mijn Zeeuwse Weelde.

We vergapen ons aan de heel eigen stijl van Martin en zijn liefde voor oude, statige, Haagse huizen en vooral het bijbehorende interieur. Van buiten al prachtig, maar van binnen doet het niet onder voor een paleis. Zelden heb ik zoiets moois bij elkaar gezien. Martin is niet alleen een gekend en uitstekend schilder, maar ook een tovenaar met hout, imitatie marmer en historisch verantwoorde interieurbouw.

 

Midden in het hart van Nijmegen treffen we een ons bekende fiets aan. Nu voorzien van een uithangbord.

Bij de Stevenskerk

In Nijmegen hadden we ontmoeting met Jos van Riswick en Ralf Heynen, die daar toevallig op bezoek was. Jos heeft hier een mini galerie. Midden  in het bruisende hart van de stad. Op een steenworp afstand van waar hij eerst zat. Een klein winkeltje met een echte etalage en een winkeldeur. Dit is wel een heel speciale plek voor een kunstenaar in Nijmegen.

In de Stevenskerk is op dat moment de expositie ‘Sustainable fashion‘ te zien. En daar gaan we natuurlijk ook even naar kijken. De kerk zelf heb ik nog nooit van binnen gezien. Ineke kent er alle bijzondere plekjes en leidt me rond. Er staat ook een drieluik met panelen die ook aan de achterzijde zijn beschilderd. Ik kijk mijn ogen uit en geniet van alles wat ik zie.

Een kerk vol kunst, cultuur en historie. Buiten zien we gebeeldhouwde monstertjes aan de gevel en als je even blijft staan om beter te kijken zie je steeds meer. Binnen is meer te zien en te beleven.

Onder anderen een drieluik, waar ik nu wat extra oog voor heb vanwege het drieluik over het leven van Mathilde, waar ik op dit moment nog volop mee aan het werk ben.

De tentoonstelling ‘Sustainable fashion’ vinden we achterin de kerk. Slechts een paar werken vallen me op en die fotografeer ik. Dat zijn werken die me boeien en  inspireren om er over te gaan schilderen. Het zijn stuk voor stuk werken die me herinneren aan mijn eigen thema’s en ‘dream-scapes’.

Ik zie weer de grote voordelen van een bruisende stad. Een stad met zoveel bezienswaardigheden dat je niet uitgekeken raakt en na een paar uur slenteren en kijken doodmoe neerstrijkt op een heerlijk terras onder een grote parasol. Dit uitje had ik dringend nodig, na vele maanden ploeteren in het atelier in Hoek. Ineke kent hier uitstekend de weg en ze weet precies wat ik leuk vind om te laten zien.

In tegenstelling tot Terneuzen, waar juist elke bezienswaardigheid is en wordt afgebroken om te vervangen door smakeloos en economisch beton, zien we hier hoe kunst en cultuur, samen met goed bewaarde historie, vele duizenden mensen per dag kan lokken om de stad te laten bruisen. Dit zijn wijze lessen die ik mee naar huis wil nemen om toe te passen. Niemand hoeft mij uit te leggen hoe belangrijk kunst, cultuur en historie zijn voor een stad.

Bij Jos praten we over zijn werk, ons eigen werk, de kunstmarkt, inspiratie en de waan van de dag. Genietend van een heerlijk koel drankje dat Jos serveert uit zijn mini-bar. Mensen komen langs zijn etalage en blijven even staan kijken naar alles wat Jos hier kan tonen.

Feitelijk heeft hij dus zijn eigen galerie in het bruisende centrum van Nijmegen. Op een echte A-locatie, wel te verstaan. Elke dag lopen daar duizenden mensen langs om zijn werk te kunnen aanschouwen. Dit is toch echt een droom voor elke kunstenaar.

Als ik terugkeer in het Zeeuwse zie ik een dikke onweersbui naderen om de hitte van de dag te verdrijven en mijn moestuin van water te voorzien. Beladen met veel inspiratie en volop nieuwe ideeën ben ik weer thuis gekomen in mijn eigen kleine Zeeuwse wereldje, van rust en ruimte, en dan kan ik vaststellen dat ik toch wel een erg gelukkig mens ben.

Door de poorten van de hel

De poorten van de hel. Het prachtige smeedijzeren hekwerk in het Belfort van Sluis (foto van Bianca Runge).

Gisteren was ik uitgenodigd voor een avondje Kunst en Cultuur (educatie) in Sluis. Dat vond plaats in het prachtige middeleeuwse Belfort waar ik, volstrekt onwetend, door de poorten van de hel ben gelopen.

Dat geweldig indrukwekkende smeedijzeren hek had ik wel gezien, maar het was Bianca Runge die me er op wees dat dit de poort van de hel was. Het Belfort is me wel bekend, maar ik was er nog nooit binnen geweest. Nu dus wel. Op uitnodiging van Tijl Clement om 20 jaar Kunst en Cultuureducatie te vieren in de gemeente Sluis.

Meteen wordt me duidelijk wat Terneuzen nog in te halen heeft op dit terrein. Sluis bruist. Niet alleen door actieve middenstanders maar vooral omdat men hier echt oog heeft voor historie, Kunst en Cultuur.

Cadzandse dracht (foto van Bianca Runge).

Binnen zit een bont gezelschap, jong en oud, klaar om het programma van die avond tot zich te nemen. Vóór ons zie ik drie dames in prachtige streekdracht. Echte Zeeuwse streektrots. Ik betreur meteen het gemis van mijn Axelse kostuum. Daar had ik geen moment aan gedacht. Om mij heen gonst de rijke Zeeuwse historie. Het Belfort is de ideale plek om samen te komen voor een avondje Kunst en Cultuur.

Hoezeer Zeeuws Vlaanderen een podium kan zijn voor professionele kunsten was me al duidelijk, maar dat wordt deze avond nog verder versterkt. In relatie tot de rest van het land ligt hier een uniek werkterrein open voor pioniers. Dat boeit me enorm. Ik ben hier op uitnodiging als mede organisator van de Mathildedag en schepper van het drieluik. Met Tijl spreek ik hier nog even over. Het is zo’n eerste kennismaking met een wereld waar de deuren van open staan. De poorten van de hel blijken de toegang te zijn tot een walhalla van mogelijkheden op mijn vakgebied. Ik zit op rozen.

De Mathildedag krijgt meer vaste vorm

Sinds vandaag is onze nieuwe site in de lucht. Deze is nog steeds niet helemaal klaar, maar we zijn weer in beeld op het wereldwijde web. Voorts zijn nu ook de definitieve locaties bekend waar de Mathildedag gevierd zal gaan worden.

Op dit kaartje kun je zien waar dat zal plaats vinden.

Het Schelde Theater

Galerie Kunstcafé Lokaal 54 in de nieuwstraat en de buurman van Café-pension The Chandeier

Het voormalige postkantoor van Terneuzen

Art Studio Andrea Janssens aan het Arsenaalplein

Atelier Blokken 10, van Jozien van Langevelde aan De Blokken 10

Op het kaartje kun je precies zien waar al deze locaties te vinden zijn. De Blokken 10 ligt wat uit de route, maar daar is een mooie oplossing voor bedacht. Het toeristentreintje gaat vanaf het Schelde Theater en De Blokken op en neer rijden.

Maar voor wie wil wandelen is het atelier aan De Blokken ook goed te bereiken met een wandeling van nog geen vijf minuten.

 

Drukke dag in het Zeeuwse

Vandaag, Maandag 14 Mei, stonden we weer vet in de krant. Afgelopen Zaterdag hielden we een modellen casting voor de Mathildedag. Daar kwamen heel wat modellen, kapsters en visagistes op af, maar ook een aantal vrijwilligers die ons mee gaan helpen met de organisatie en de dag zelf.

Op facebook hadden we hiertoe een oproep gedaan en dat bleek zeer succesvol. Deze oproep werd enorm bekeken. Ook de pers kwam hierop af en het werd een gezellige, drukke dag met heel veel gesprekken en fantastisch goede ideeën voor de organisatie en de dag zelf.

Druppelsgewijs stroomden de modellen, kapsters, visagistes en vrijwilligers binnen. Tot de galerie vol stond.

Bennie Janssens aan het werk met zijn camera en een model.

Galerie Kunstcafé Lokaal 54 stond vol. Bennie Janssens fotografeerde de modellen voor Marianne Akkermans, die nu de hele show organiseert in het Schelde Theater.

Maar voordat ik in de stad was om de casting-dag mee te maken stond ik op de stelling van onze molen in Hoek. Want het was ook molendag en dan ben ik uiteraard te vinden in het dorp en op de molen. Het was voor mij dus een extra drukke dag vol belevenissen in twee verschillende werelden.

Zoals gebruikelijk gaan we in ons boerengoed als er iets bijzonders te vieren valt in het dorp. In dit geval dus de molendag. We hadden de molen, vlak van tevoren, nog wat opgepoetst en nog wat kleine reparaties gedaan om tijdens de molendag goed te kunnen malen.

Maar er stond bijna geen wind op die dag. En na de lunch moest ik al weer weg om op tijd in Terneuzen te zijn voor de modellendag.