Weekeind vol kunst en cultuur

Zaterdagavond, laat, keerde ik weer terug uit het hoge noorden van het land met een jute buil vol goud,- en zilverstukken, was ik getuige van ‘Het mysterie Wardenier’, had ik iets uit te leggen over een altaarstuk voor Sinterklaas en had ik weer eens een ontmoeting met Renske Jansen om met haar te praten over haar nieuwe boek waar ik de illustraties voor mag gaan maken.

Samen met Ineke bezocht ik de laatste voorstelling van de musical ‘Het mysterie Wardenier’ op Vrijdagavond. Ineke is directe familie van Johannes Wardenier, de uitvinder van de brandstofloze motor, waar deze voorstelling over ging. Voor deze theateravond moest ik wel helemaal naar Steenwijk. Gezien vanuit Hoek ligt dat zo’n slordige 400 kilometer ver weg.

Op de oude foto zie je Ineke zitten op de schoot van haar moeder, Catharina Wardenier. Zij was een dochter van Berend Wardenier, de broer van Johannes Wardenier.

En om Johannes Wardenier draait dit hele theaterstuk. Meesterlijk vertolkt door een grote hoeveelheid spelers en figuranten. In het stuk lopen de verschillende tijdlijnen en verhaallijnen naadloos door elkaar. Ik heb nog getracht een foto van ons tweetjes te maken voor dit artikel, maar die was zo vaag en bewogen dat ik hem maar weglaat.

Met Huissen als tussenstop was dit prima te doen. We genoten van de voorstelling, we spraken een heleboel leuke mensen die op de een of andere wijze iets met dit mysterie te maken hadden of nog steeds hebben, we spraken de schrijver van het beroemde boek met gelijknamige titel en we lopen beiden met plannen rond om over dit mysterie te gaan schilderen.

En natuurlijk kocht ik gelijk het boek van deze bijzonder boeiende schrijver, die in het theater aanwezig was met een grote stapel boeken. Ik ben heel blij dat ik dit schitterende mysterie nu in boekvorm tot mijn beschikking heb. Het verhaal kende ik natuurlijk al, maar de schrijver, een oud journalist die weet hoe je de meest interessante feiten boven tafel krijgt, vult alles wat ik al weet aan met enorm veel details en nieuwe inzichten. Nog steeds komen er nieuwe feiten over dit mysterie aan het licht. Ik denk dat dit verhaal nog wel eens verfilmd gaat worden. Lijkt me zo logisch.

Maar ik had meer te doen, dit weekeind. Al keivroeg, met weinig nachtrust, ging ik op pad naar Montfoort voor een bijeenkomst van het SNG (Sint Nicolaas Genootschap). Met een boodschap en een groots plan.

Een prachtig plan, dat ik deel met Pastoor Marcus Vankan, voor het maken van een altaarstuk voor Sinterklaas. Met een keynote presentatie vertel ik daar over voor een zaal vol met geïnteresseerde Sinterklaas-vrienden. De titel van deze presentatie is ‘Niet het vele is goed, maar het goede is veel’. Een tekst die ook op het altaarstuk komt te staan en die zoveel zegt over de huidige chaos in Sinterklaasland, en mogelijk ook over de complete chaos waarin de wereld zich lijkt te bevinden.

Het altaarstuk komt hoogstwaarschijnlijk in de kerk van Heythuysen te staan waar Marcus Vankan pastoor is. Mijn betoog gaat over het terugbrengen van het Sinterklaasfeest naar de oorspronkelijke proporties. Weg van televisie, massaliteit, commercie, mega intochten, en schreeuwerige shows. Terug naar de menselijke maat waar het op eigen creativiteit en vooral de familieband aan komt. Sint terugbrengen in de huiskamer. Daar gaat dit altaarstuk ook over. Primair is het bedoeld voor kinderen, maar secundair ook voor iedereen die zich voor het feest in wil spannen. Het altaarstuk laat zien hoe het feest ooit gevierd werd. Met eigen creativiteit, improvisatie, volkstoneel en gezelligheid. Het maakt ook gelijk duidelijk waar Zwarte Piet vandaan komt. Niet uit de schoorsteen, niet uit Spanje of wat voor ander land dan ook, maar uit de hel. Hij is zwart van het branden in het vagevuur en is in feite een duivel die door de Sint werd meegevoerd om ons te tonen. ‘Kijk zo kom je er uit te zien als je je bij leven niet weet te gedragen’, is dan de boodschap. Zo heb ik het ooit geleerd en zo laat ik het zien. Gelukkig is dit voor velen heel herkenbaar en hoef ik niets uit te leggen of te onderbouwen. Fijn dat er nog mensen bestaan die het weten.

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om ook met Renske Jansen aan tafel te gaan zitten voor een bespreking over tekeningen voor haar nieuwe boek. Haar vorige boek heb ik ook voorzien van illustraties en hoewel ik er weinig tot niets over mag vertellen kan ik wel zeggen dat het een prachtige bundel gaat worden met korten vertel-verhalen die heel rijk geïllustreerd gaat worden.

Dirty work

Om half acht was ik in het atelier begonnen met het vernissen van ‘Verdwijnkunst’. Morgen moet dit werk mee naar Breda om ingelijst te kunnen worden. De rest van de dag zal ik niet erg actief zijn in het atelier, want ik moet het dak op. De schoorstenen moeten geveegd worden voor de komende stookperiode, en ik moet een ‘hoedje’ vervangen dat er met de storm in Maart afgewaaid is.

Op de schoorsteen van de huiskamer staat nu alleen nog een enkel ijzeren staander waar ooit dat hoedje aan vast zat. De nieuwe had ik al een hele tijd klaar liggen, maar het kwam er niet van om die er op te gaan zetten. Met de komst van regenachtig weer wil ik niet langer wachten en ga ik vandaag aan de slag.

Dat doet me onwillekeurig denken aan een van mijn favoriete Laurel & Hardy films. ‘Dirty work’. Hierin gaan ze als schoorsteen vegers aan de slag. De film eindigt, uiteraard, in een complete ravage.

In mijn huiskamer breng ik alles in orde voor de veegklus. De kachel gaat aan de kant en de kachelpijp wordt voorzien van een opvang zak waar al het stof, roet en ander vuil in opgevangen kan worden. Maar eerst moet ik een ladder op gaan halen in Sint Jansteen.

Paulette, van de Zeeuwsche kringloopbeurs, heeft voor mij een pracht van een lange aluminium ladder staan. Hij is zelfs te koop voor het zachte prijsje van 6 tientjes. Hoef ik niet lang over na te denken, want zo’n ladder heb ik gewoon regelmatig nodig.

De Zeeuwsche kringloopbeurs in Sint Jansteen is een van mijn favoriete Zeeuwse winkels. Heel gevaarlijk voor mijn portemonnee maar ik vind er altijd iets wat ik zoek. En al kletsende over schoorsteenvegen, schilderen, exposeren en wat al niet meer, valt mijn oog op een mooi klein boekje over West Zeeuws Vlaanderen.

Die had ik nog niet en zo kwam ik met een ladder en een boekje thuis in Hoek.

De rest is dan nog slechts een kwestie van doen. De ladder gaat tegen het dak. Eerst veeg ik de schoorsteen, dan haal ik de restanten van het oude kapje er af, gaat het nieuwe kapje er op en ben ik mooi op tijd klaar als de eerste druppels beginnen te vallen.

Zie hier het grote voordeel van een klein huisje. Betrekkelijk eenvoudig kun je gewoon alles zelf doen.

Een mooi nieuw, glimmend, kapje op de vers geveegde schoorsteen en ook nog een leuk uitzicht over mijn omgeving. Ik kan gaan lunchen en daarna verder gaan met schilderen.

Als de Koning langs komt

Het was gisteren groot feest in Terneuzen. Dit keer niet vanwege de Mathildedag, er kwam overigens wel een echte Mathilde langs, maar omdat hier het startschot gegeven werd voor de viering van 75 jaar vrijheid. Er waren 500 extra agenten uit het hele land aanwezig om alles onder controle te houden en de NOS was neergestreken in de Mathilde salon van restaurant ‘t Zusje, waar mijn Mathilde drieluik hangt.

De beveiliging was enorm. Koning Willem Alexander, Maxima, de Belgische Koning en zijn Mathilde, premier Rutte en nog wat ministers kwamen de stad bezoeken. Ik zag ook Balkenende rondlopen. Die woont aan de overkant en op die dag was de Scheldetunnel tolvrij.

En voor wie denkt dat er in Terneuzen niets te beleven valt heb ik hieronder wat foto’s van de drukte geplaatst.

Op een groot podium aan de Schelde kon je de hele dag tal van optredens bewonderen. Hier werd ook de klok geluid door de Koning.

Vette drukte rondom Restaurant ‘t Zusje en het Schelde Theater. Ook op bovenstaande foto kun je goed zien hoe alles was afgezet.

Schepen op de Schelde van de Marine. Niet alleen Nederlandse schepen, maar van tal van landen. Ook een oud Marine schip kwam voorbij varen.

Drukte. Overal mensen. Niks voor een boer uut d’n Oek, die rust en ruimte gewend is. Maar er viel ook van alles te zien wat mijn interesse had. Zelfs een van de historische treinen uit Goes stond in Terneuzen. Bij gebrek aan rails stond hij op een dieplader, maar eigenlijk hoort hier ook zo’n trein te rijden, vind ik.

Overal dranghekken, zeecontainers, afsluitingen, hekken en echt heel veel agenten. Ik kon niet bij het drieluik komen omdat vanuit de Mathilde salon de uitzendingen werden verzorgd, en ik hoorde dat er ook een groot scherm voor het drieluik hing zodat niemand het kon zien. Het had dus helemaal geen zin om daar dan een foto van te gaan maken.

En zo zag die Mathilde salon, zonder uitzicht op het drieluik, er dan uit. Hier met premier Rutte aan tafel. Waarom de NOS daar dan was neergestreken blijft wat vaag. Feit dat men daar zat vond ik wel geweldig. Het Mathilde drieluik kreeg, overigens, genoeg aandacht. Want als iemand zich hier ooit vrijheden toe eigende was zij het wel.

Zoals getoond op bovenstaande foto ziet dat er nu uit. Het hele leven van Mathilde in drie schilderijen in de Mathilde salon van restaurant ‘t Zusje.

Op de achtergrond van deze foto van de NOS reporter kun je zien hoe goed de Mathilde salon bij ‘t Zusje was afgeschermd. Geen doorkomen aan.

Buiten was het dus feest. De Koning, Koningin Maxima, premier Rutte en onze Burgemeester, Jan Lonink, liepen vanuit het Schelde Theater naar de Schelde Boulevard om daar de openingshandeling te verrichten.

Daar stond de hele Scheldedijk vol met volk om er niets van te hoeven missen. Ik stond daar ook, maar ik had het eigenlijk wel snel gezien. Ik heb nog even staan praten met bekenden, die je hier altijd wel tegenkomt en ben toen op mijn gemak verder gelopen.

Premier Rutte liep nog even de stad in om halt te houden bij de galerie van Anne Mannaerts waar nu weer een deel van mijn Zeeuwse collectie aan de wanden hangt. Omringd door pers en nieuwsgierigen maakte hij daar nog een praatje voor de camera. Anne, met geel truitje, keek vol verwachting toe.

En dan zag ik later dit bericht (hier rechts) op de site van de PZC staan. Ineens weet ik wat ik vergeten ben. Mijn Zeeuws Vlaamse vlag. Die hadden we gebruikt voor de onthulling van het diva schilderij van Anouschka, de Terneuzense diva. Zo kwam dus wel mijn vlag in de krant, maar niet mijn Mathilde drieluik. Grrrrrr!

Maar het mag de pret niet deren. Velen hebben toch mijn drieluik gezien en Joost, de eigenaar van restaurant ‘t Zusje heeft daar de nodige uitleg bij gegeven. Mogelijk komt men daar nog wel eens op terug, en anders doen wij dat zelf wel.

Ik hield het dus al snel voor gezien. Ik ben niet zo vol van grote massa’s mensen en fietste snel terug naar het dorp, waar ik zag dat Jelle de vlag op de molen had uitgehangen. Ook hier viert men 75 jaar vrijheid. Op bescheiden schaal, uiteraard, want hier is iedereen gewoon aan het werk.

Jelle is druk in de weer met de stofzuiger. Dat hoor ik als ik de molen betreed. Het is een vreemd geluid op de molen, waar hoofdzakelijk graan gemalen wordt en waar niemand echt poetsneigingen heeft. Alle stof moet weg, want stel dat de Koning langs komt. Je weet maar nooit tegenwoordig.

We houden de Molendijk in de gaten, want daarlangs moet dan de gouden koets komen. Waarschijnlijk is de molen nog nooit zo schoon geweest. Alleen daar is de mogelijke komst van de Koning al goed voor.

Maar hij kwam niet. Wij vermaken ons toch wel. Ook zonder Koning. In plaats daarvan kwam er weer een hoop volk uit het dorp langs en dat geeft altijd genoeg gespreksstof om de dag te kunnen vullen.

Kornelis Jacobus Huineman

Tot voor kort had ik nog nooit van hem gehoord. Maar in Maart kwam er een pracht van een tentoonstelling over hem in het Museum van Hulst. Tegelijkertijd verscheen er een boek over hem en zijn werk. Kornelis Jacobus Huineman (24 Augustus 1886 – 23 Augustus 1952) was deurwaarder te Terneuzen en, veel belangrijker, een uitstekend schilder.

Nu te zien in de Passerelle van het Stadhuis van Terneuzen. Huineman is voor mij echt een enorme ontdekking. Ik heb zelden zo goed werk gezien. Hij was dan wel deurwaarder, maar eigenlijk was hij schilder. Die indruk wordt bevestigd als ik zijn Persoonsbewijs zie uit de oorlogsperiode.

Daar staat duidelijk het beroep ‘Kunstschilder’ te lezen en dat was hij ook. Behalve een uitstekend observant was hij ook begenadigd met een enorm talent. Elke tekening is raak.

De tentoonstelling in de Passerelle wordt verzorgd door Toonbeeld. Nelly Wesselius draagt zorg voor de kwaliteit van elke tentoonstelling, samen met Petra de Back, haar collega en verder de mensen van de werkgroep, en weet keer op keer de bezoeker te verrassen met heel zorgvuldig gekozen top-kunstenaars uit binnen en buitenland. Deze keer dus een beroemdheid uit het verleden van Terneuzen. Nu misschien niet zo bekend, maar in zijn tijd was Huineman geen kleine jongen.

Deze tentoonstelling van zijn werk gaat over de oorlogsperiode. Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat het straks precies 75jaar geleden is dat zich hier het Schelde offensief voltrok. Koning Willem Alexander, Maxima en Mark Rutte worden hier binnenkort verwacht voor de officiële herdenking. Dan kunnen ze gelijk zien dat Terneuzen meer talent heeft voortgebracht dan algemeen bekend is.

In vitrinekasten ligt het nodige tentoongesteld wat aan Huineman refereert. Wat mij vooral boeit zijn zijn vlotte schetsen in potlood en olieverf. Aan een klein stukje doek, waarop twee krijgsgevangen gemaakte Duitse soldaten zitten op een trap, kun je zien hoe ontzettend treffend hij kon werken.

Een dergelijke kwaliteit van werken kom je maar zelden tegen. Het zijn wat losse toetsen, maar alles zit er in. Gelaatsuitdrukkingen, lichaamstaal en herkenbare emotie. Voor deze soldaten zat de strijd er op. Hun gedachten kun je raden. Ergens zijn ze blij dat het voorbij is, maar aan de andere kant voel je ook het ongeloof. Huineman heeft tegenover hen gezeten om dit te kunnen maken. Hij zal hen ongetwijfeld hebben gesproken en ik vraag me dan af waar het gesprek over ging.

IJzersterk is deze tekening, maar er zijn er meer. Deze viel me op omdat ook hier weer die emotie er vanaf spat. Ga zelf maar kijken om het te kunnen zien. Het zal je meteen opvallen dat er enorm veel informatie in zo’n tekening verwerkt zit. Dat is niet iets wat je in één oogopslag zal zien. Je wordt gedwongen om de tijd te nemen om te ontdekken wat Huineman je wilde vertellen.

En neem de tijd, want er is veel te zien. Ik had elke tekening willen fotograferen, maar ik besef dat er ook nog enige verrassing en verwondering over moet blijven voor de bezoeker. Ik sprak Nelly, die de tentoonstelling heeft gemaakt, en zij vertelde me hoe deze tot stand is gekomen. Eerst de tentoonstelling in het Museum van Hulst (Museum de vier ambachten wat zeer beslist het bezoek meer dan waard is) en nu hier in Terneuzen. De stad mag oprecht trots zijn met zo’n indrukwekkende tentoonstelling in zo’n mooie ruimte. Mijn grote dank gaat uit naar Nelly Wesselius die keer op keer, belangeloos, hier een tentoonstelling in de Passerelle realiseert. Hoedje af.

De tentoonstelling loopt nog tot 9 September.

Intussen in Terneuzen

Gisteren liepen we langs alle plekken die morgen belangrijk zijn. Ineke ziet het drieluik voor het eerst helemaal compleet in het echt. Dat was best een  mooi moment. We zitten in de aanloop van de Mathildedag die vandaag gevierd wordt.

Het drieluik hangt nu op een heel bijzondere plek in het oude postkantoor van Terneuzen waar nu ‘t Zusje is neergestreken en waar we vandaag om 16.00 u. een bijzondere opening gaan verrichten tijdens de tweede viering van de Mathildedag. Isilareina maakte voor dit schilderij de kleine pop ‘Tilly’.

Inmiddels verkocht, maar toch nog te zien bij Galerie Lokaal 54. ‘De diva van de Achterweg’.

Thuis in het atelier kijken we naar mijn jongste creatie ‘Isi in the sky with diamonds’. Met de echte Isi op de voorgrond. Het bijzondere van dit schilderij is dat ik geheel in een vlotte toets heb neergezet en alleen Isilareina heb uitgewerkt. Die combinatie maakt het werk spontaan met behoud van de opvallende scherpte die ik er in wil hebben. Het oogt fotografisch maar de proza van de penseelstreek blijft behouden.

In Galerie Lokaal 54 hangt alles inmiddels op zijn plek. Anne heeft zich de laatste dagen helemaal kleurenblind gewerkt om dit voor elkaar te krijgen. Bij elkaar een heel divers en kleurrijke expositie met als thema ‘De diva’. En behalve diva’s op doek en driedimensionaal gaan we ze ook in het echt zien vandaag. Eén in het bijzonder. De Diva van Terneuzen. Zij komt rond 15.00 u. naar de galerie om haar diva-portret te onthullen.

Iedereen is vandaag van harte welkom.

Revolver van Van Gogh geveild voor €162.500,-

Vanmiddag kwam via de NOS het nieuws binnen dat de revolver van Vincent van Gogh, waarmee hij vermoedelijk in 1890 zelfmoord trachtte te plegen, is verkocht voor het onwijze bedrag van €162,500,-. Ik schilderde dit wapen, even geleden, toen het in het nieuws kwam omdat het toen ter veiling werd aangeboden. Men verwachtte een bedrag van tussen de 40.000 en 60.000 Euro te kunnen vangen.

Als ik dat lees dan denk ik aan Vincent, die geen cent te besteden had. Gebrek aan geld maakt mensen wanhopig en in die omstandigheden heeft hij waarschijnlijk gehandeld toen hij besloot om een eind aan zijn leven te gaan maken. Bij leven verkocht hij slechts één schilderij. Hoe zou hij gereageerd hebben als hij dit kon beleven? En andersom geredeneerd stijgt de vraag op of men ook zoveel voor zo’n oud stuk roest had betaald als hij nog geleefd had en met een zelfde tempo werk verkocht als hedendaagse kunstenaars.

Dat schilderijtje is, inclusief het kleine portretje dat ik van Vincent maakte, te zien bij Via Mioni te Breda (meer informatie over Via Mioni en dit werk vind je op de pagina ‘Waar te koop‘. De combinatie van deze schilderijtjes maakt het geheel interessant. Het schilderijtje met de revolver heeft als titel ‘De scherprechter‘ en het portretje van Van Gogh heet ‘Der Unvollendete‘. De twee werken samen heb ik ‘Kapotaal’ genoemd. Een samenvoeging van het woord Kapitaal in en het zinnetje ‘Geld maakt meer kapot dan je lief is’.

 

Zomer ontbijt, een brandstofloze motorfiets en ketchup

In het atelier werk ik het komend weekeind aan een klein schilderijtje van een mooie motorfiets. Een DKW uit 1936, die ik heel graag zou willen hebben, maar het gezond verstand zegt dat ik er niet aan moet beginnen omdat ik wel wat anders te doen heb dan sleutelen aan zo’n oud klapijzer. Daarom schilder ik hem maar. Dan heb ik hem in zekere zin toch.

Johannes Wardenier en zijn volautomatische beschuit inpak machine. Ergens in 1935

Ineke en ik hebben het vaak over Johannes Wardenier, de uitvinder van de brandstofloze motor. Johannes is familie van Ineke en een man die omgeven werd door avonturen en raadsels. Een zeer boeiend mens, moet dat zijn geweest, waar nu ook een toneelvoorstelling over gemaakt is. De DKW die ik nu aan het schilderen ben rijdt niet omdat er geen benzine in de tank zit. Het ding staat al vele jaren in opslag, vandaar. Het is dus, in zekere zin, een brandstofloze motorfiets.

In de moestuin heb ik nu heerlijke aardbeien en kan ik ‘zomerse boterhammen’ gaan maken als ontbijt. Zo kan ik wel stellen dat ik behoorlijk zit te genieten van het leven en als extra feestelijk tintje is het hier in Hoek ook feest. Een soort van ‘Jour de fete’, maar dan op z’n Hoeks. Daar kom ik dan iedereen uit het dorp tegen en ook alle Zeeuwse interessantheden zoals de ketchup fabriek uit Grauw.

Onderweg naar het dorp zie ik hoe de akkers flink nat geworden zijn van een stevige nachtelijke bui. Op het dorpsplein verover ik een flesje ketchup met mosterd. Alle ingrediënten komen van deze streek. Ook de mosterd. Ik was nog wat aan de vroege kant en iedereen was nog aan het opbouwen. Het dorpsplein verandert nu in een etalage van de streek. Wie iets te verkopen, of te vertellen, heeft moet nu hier zijn.

Voordat de markt open gaat wordt er al dik zaken gedaan. De verleiding om wat rond te gaan lopen is groot, maar ik wil eerst wat verder komen met mijn schilderijtje van de brandstofloze motorfiets. Als het straks wat minder druilerig is ga ik nog wel even terug.

Overigens heb ik helemaal geen bezwaar tegen deze druilerigheid, want de regen was hard nodig voor mijn plantjes. De moestuin bloeit hierdoor helemaal op en alles groeit als kool.

Cultuur educatie Zeeuws Vlaanderen

Vandaag hadden we een bijeenkomst van alle betrokkenen bij Cultuur educatie Zeeuws Vlaanderen in de Sint-Baafskerk te Aardenburg. Een pracht van een omgeving in een net zo mooi Zeeuws Vlaams stadje.

Deze gelegenheid werd ook meteen benut om het werk van vele kinderen te exposeren die aan de cultuurmenu’s hebben deelgenomen. Intussen zijn er dit jaar al ongeveer 6500 kinderen hierbij betrokken geweest.

Ook een van mijn leerlingen was present met haar ouders. Ik vind het erg leuk om te zien hoe trots die kinderen kunnen zijn als hun werk even wat meer aandacht krijgt.

Het was druk. Leerlingen, ouders, pers, ambtenaren en de burgemeester van sluis, iedereen die hier een beetje bij betrokken was was aanwezig.

En natuurlijk kom je hier ook collega’s en vrienden uit de kunsten scène tegen. Alle disciplines zijn hier wel vertegenwoordigd.

Intussen worden in de kerk ook al weer voorbereidingen getroffen voor de jaarlijkse kunst manifestatie. Stiekem gebeurt er toch wel heel veel op het gebied van kunst en cultuur in Zeeuws Vlaanderen.

En wie hier meer van wil weten kan terecht op de site van Omroep Zeeland.

De Zondagse reis naar Heythuysen

In mijn woonkamer staan twee Zeeuwse schilderijtjes te kijk. Links het Zeeuws landschap dat ik onlangs op locatie stond te schilderen en rechts ‘De molenaarsleerling’. Het Zeeuws landschap is nog niet helemaal droog, maar ik heb de lijst er al voor klaarliggen. De titel is ‘Het Land van Axel’, want daar is het geschilderd. Het is een weggetje dat, slingerend door het boeren land, richting Zaamslag loopt.

Een ander schilderij, ‘Brand in de Notre Dame’, heb ik vandaag bezorgd bij de nieuwe eigenaar in Heythuysen (Limburg), waar Pastoor Marcus Vankan woont, die ik ken uit de gelederen van de Sinterklaas vrienden. Net als ik is hij een enorme fan van het Sinterklaas feest en alsof de reis van bovenaf gestuurd wordt rij ik over Sint Niklaas (B) naar hem toe.

Een straat hoef ik niet te zoeken, want ik rij gewoon naar de kerktoren toe van de Sint Nicolaas kerk en dan ben ik er. In de kerk is opdat moment een repetitie aan de gang voor een prachtig Bach concert dat die avond gegeven wordt. Samen met Marcus loop ik even door de kerk voor een kleine rondleiding en al pratende komen we op een geweldig goed idee. Een ode aan Sinterklaas, niet te verwarren met Sint Nicolaas, maar de laatst genoemde was ooit wel de inspiratiebron voor het Sinterklaas feest. In de kerk zie ik een prachtig beeld van Sint Nicolaas en schuin achter dat beeld is nog een schitterend glas in lood werk te zien waar hij op voorkomt.

Marcus is net terug van een reis naar Bari, waar Sint Nicolaas begraven ligt en waar elk jaar een herdenking voor hem gehouden wordt, en daar heeft hij een bijzonder aandenken van meegebracht voor mij. In het rode rondje op het penninkje zit een heel klein stukje van zijn eeuwenoude lijkwade. Een echt reliqui dus. Hier ben ik bijzonder blij mee. Dit is niet iets wat je zomaar in een toeristenwinkeltje kunt kopen, maar alleen via de officiële kanalen.

Verder kreeg ik nog een keramiek beeldje van de Sint, eveneens uit Bari, en nog wat typische verzamel dingen voor een echte Sinterklaas-feak als ik.

De Katholieke kerk zit vol emotie, wonderen, ceremonie en theater. Vaak tegen een schitterend decor zoals daar in Bari. Een echt bedevaartsoord waar jaarlijks vele duizenden mensen op afkomen. Zelf wil ik er ook nog eens naar toe. Om rond te kijken en te genieten van al dat moois. Eigenlijk ook een soort van bedevaart, maar dan gezien vanuit de Sinterklaas perspectief. Mogelijk ga ik daar dan ook nog zitten schilderen, want ik heb daar inspiratie genoeg.

Hierboven een foto van Marcus uit Bari van vorige week. Bari is een stad die doordrenkt is met kunst en cultuur. Maar ook heel veel geschiedenis en machtig mooie architectuur. Voor een liefhebber van de Klassieken, zoals ik, is dit dan echt de ‘place to be’.

Heel bijzonder boekje van Adrian Stahlecker

Gisteren publiceerde ik een artikel over de opening van de tentoonstelling ‘Mathilde in Ruurlo’, die momenteel loopt tot 22 Juni. Daarin vermeldde ik dat Adrian Stahlecker, een van de laatste ‘close friends’ van Mathilde. een boekje had laten uitgeven over zijn leven met Mathilde. De dag na de opening zit ik dit boekje, wat ik van hem persoonlijk kreeg, te lezen en zie ik dat dit niet zomaar een leuk boekje is, maar een heel bijzondere aanvulling op alles wat we al weten uit de pers en literatuur over zijn relatie met Mathilde.

Zijn werk hangt nu ook in Ruurlo op de tentoonstelling ‘Mathilde in Ruurlo’. En steeds zie ik weer Marlene Dietrich in zijn werk verschijnen. Ik weet inmiddels waarom Marlene daar staat en waarom alles zo gelopen is zoals het gelopen is.

Het boekje van Adrian geeft antwoord op vele vragen die lang onbeantwoord zijn gebleven. Mathilde’s flirt met de dood en heel veel ‘inside information’ in dit boekje maken het verhaal compleet.

Voor zover ik het begrepen heb kun je dit boekje bemachtigen op de expositie in Ruurlo. Ik zie het als een heel boeiende aanvulling op een blik achter de schermen. Iets wat absoluut niet mag ontbreken in mijn verzameling boeken, geschriften en uitgaves over het leven van Mathilde.