Een kwestie van plannen

In het atelier werk in nu stevig door aan het schilderij over de drieling van Terhole. Dat werk moet nu als eerste af omdat het 27 Februari getoond moet kunnen worden in een keynote presentatie die ik geef in het museum tijdens het ‘Vertelcafé‘. 6 Maart moet het klaar zijn om op te hangen in de galerie van Anne Mannaerts waar op Zaterdag 9 Mei de opening zal plaatsvinden voor het nieuwe expositiejaar. Maar ik heb meer te doen, hier in Hoek.

Ik heb al prei voorgezaaid voor in de moestuin. Vijf grote potten vol en die prei begint al aardig te ontkiemen. Dat betekent dat het moestuin seizoen er weer aan komt en omdat ik er vorig jaar vrijwel geen tijd voor had i.v.m. de organisatie van de Mathildedag had ik afgelopen jaar maar een zeer onvolledige moestuin. Dit haar wil ik er weer met volle teugen van kunnen genieten.

En omdat het zulk prachtig weer is kan ik er nu al lekker aan gaan werken. Eerst komt de planning. Wat ga ik zaaien, hoeveel, en waar komt het te staan? Ik maak dan altijd een schetsje van mijn teeltschema. Dat zijn de momenten waar ik al enorm van kan genieten.

Op de foto misschien niet goed te zien, maar de schep, de hark en de riek staan al klaar om mijn tuin om te gaan spitten. Achter de kas ligt nog een forse stapel hout die nog verwerkt dient te worden en ook de kas heeft al een nieuw plantbed. Alles begint weer op gang te komen en vandaag zal ik dus meer tijd in mijn hof doorbrengen dan in het atelier.

Bij de oude appelboom (Isilareina’s) ligt al een bergje hakhout. Die moet eigenlijk in het houtkot opgeslagen liggen, maar ik heb nog geen houtkot. Die moet ik ook nog gaan maken. De plannen hiervoor liggen al klaar.

Al met al een onoverzichtelijke bende als je geen planning hebt. Maar die heb ik gelukkig wel. Schilderen en tuinieren zal de komende tijd mijn belangrijkste bezigheid zijn. Maar ik moet straks ook nog een schilderij af gaan leveren wat ik in opdracht gemaakt heb. En ik moet verder werken aan mijn keynote presentatie voor het museum. Daarnaast moet ik lessen in elkaar gaan draaien die ik vanaf Mei ga geven over schilderkunst op alle basisscholen in Zeeuws Vlaanderen (cultuur educatie). Plannen, plannen en nog eens plannen, maar het komt allemaal goed.

PZC-televisie

Als het goed is sta ik morgen in de krant met mijn zorgen over het verdwijnen van het typisch Zeeuws landschap. Zoals je misschien wel gelezen hebt in mijn vorige artikel zag ik dat er plots een hele rij bomen uit mijn uitzicht verdween. Juist dat uitzicht is voor mij zo belangrijk omdat ik er elke dag van geniet.

Op de plek waar ooit die prachtige rij bomen stond is het nu vergelijkbaar met en slagveld uit de eerste wereld oorlog. Dat verkondigde ik op mijn site en op facebook en dat was dus nieuws. Wat is hier aan de hand?

De journalist van de PZC kwam langs om dit verhaal met eigen ogen te gaan bekijken en er werd ook gelijk een filmpje van gemaakt.

Het was even flink schrikken. Na wat naspeuringen kwam ik er achter dat de bomen preventief gerooid werden door het Waterschap Scheldestromen. Een belangrijke club die juist heel erg zorgvuldig omgaat met dit landschap.

Van hen hoorde ik dat de bomen er in 1970 zijn geplant en dat dit ras niet geschikt was om oud te worden. Dergelijke bomen werden vooral geplant voor de kap. Om er, bijvoorbeeld, klompen van te maken.

Die bomen hebben een bepaalde leeftijdsgrens en kunnen vrij plotseling mankementen gaan vertonen waardoor ze ongemerkt een gevaar kunnen vormen tijdens een storm, bijvoorbeeld. Ze worden dus uit voorzorg gekapt omdat ze de ‘kaprijpe’ leeftijd hebben bereikt. Er komen gelukkig nieuwe bomen voor terug die een heel stuk ouder kunnen worden en minder ontvankelijk zijn voor ziektes. Mijn fraaie uitzicht komt dus terug, maar de vraag is hoe oud ik moet worden om er nog net zo van te kunnen genieten als tot voor kort.

Maar in de Hedwige polder voltrekt zich nu een nog veel groter drama. Alles wordt verwoest voor ‘nieuwe’ natuur. Onherstelbaar verwoest. Levens zijn verwoest van boeren die daar woonden en werkten, boerderijen zijn verwoest en vele honderden bomen worden gekapt zonder dat daar nieuwe bomen voor terug komen. Daar maak ik dit schilderij over. Nu al te zien op televisie van de PZC en morgen in de krant.

De opnames zijn gemaakt door Boaz Timmermans voor de PZC

Sneeuwbui

Als de eerste sneeuw van dit jaar neerdaalt op mijn Hoekse paradijs, kan ik het niet laten om daar foto’s en een filmpje van te maken. Ik zou er gelijk weer over willen gaan schilderen, maar ik ben met een mooie zomerse opdracht bezig en wat huislijke zaken, zoals het bakken van broodjes in de oven van de Rayburn.

Met de Rayburn en de kachel aan is het al snel zo’n 22 graden in huis. De Rayburn stoken is volstrekt gratis omdat al het hout wat ik verstook gratis is verkregen. Een lading waar ik nog wel een jaartje mee vooruit kan.

Als ik dan mensen hoor praten over stijgende energiekosten ben ik blij dat ik die zorgen niet echt heb. Bovendien geniet ik meer van zo’n knapperend vuurtje in mijn fornuis dan van een saaie centrale verwarming. Maar in het atelier staat wel een gaskachel en die staat natuurlijk vandaag aan. Dus helemaal vrij van gas ben ik (nog) niet.

En voor de komende jaren heb ik ook al een flinke voorraad. Dit levert meteen winterse plaatjes op nu de sneeuw valt. Komende zomer ga ik een houthok bouwen om al dat hout mooi droog in op te kunnen bergen.

In het atelier ben ik dus bezig aan een toffe opdracht. Een kolfje naar mijn hand. Overigens is dit ook Zeeuws landschapen en zit ik al weer in zomerse sferen te denken. Buiten valt de sneeuw. Nu ongeveer een centimeter en het sneeuwt nog steeds. Hieronder een timelapse filmpje van de situatie bij mijn huisje, vanmorgen toen het begon te sneeuwen.

Dit is een vergelijkbare situatie met het titel-schilderij van de gelijknamige expositie, ‘Overwinteren’, in Museum het Warenhuis te Axel die op dit moment loopt tot 13 April 2019.

Op z’n zondags

Het heeft eigenlijk niets met schilderen te maken, maar wel met mijn directe leefomgeving en het plezier wat ik beleef aan echo’s uit het verleden. Het is Zondag en ik eet mijn zelf gebakken appeltaartje van appels uit mijn eigen boomgaard en gebakken met meel van onze Hoekse molen. De wereld om me heen is volledig stil, op deze koude dag in het jaar. Binnen brandt de kolenkachel en is het heerlijk warm.

Niet zichtbaar op de foto is mijn schilderij van mijn huisje in de sneeuw, wat ik speciaal gemaakt heb voor de tentoonstelling in het museum van Axel, Het Warenhuis, die volgende maand begint. Dan is het wel geheel in overeenstemming om deze dag eens op z’n Hoeks boerenbest te beginnen met een heerlijk appeltaartje en daarna weer verder te gaan in het atelier.

Huisje in de sneeuw

Hoewel er nog geen sneeuw in zicht is ben ik nu mijn huisje aan het schilderen in de sneeuw. Deze situatie had ik al langer eens willen schilderen, maar ik heb zoveel ideeën dat ik er nooit toe kwam. Nu kwam dit onderwerp ter sprake tijdens een bespreking bij het Museum van het Land van Axel (Het Warenhuis te Axel) over de voorgenomen tentoonstelling waarin ik mijn Zeeuwse collectie mag tonen. Die tentoonstelling heet ‘Overwinteren’, en dan moet er natuurlijk ook iets winters in te zien zijn. Een goed idee van een van de dames waar ik toen mee sprak en een uitstekende reden dus om dit oude idee uit te gaan werken.

Mijn huisje leent zich daar uitstekend voor. De sfeer met de verlichtte vensters, de kou buiten en de warmte van de kachel en de Rayburn binnen spreken dan meteen tot de juiste verbeelding die ik bij een onderwerp als overwinteren in het Zeeuwse heb. Momenteel regent het en is het zacht. Maar die verlichtte vensters doen het zelfs nu goed.

Binnen is de Rayburn al in ‘vuurpositie’ gebracht. Het is vandaag Zondag en ik ga een appeltaart bakken met meel van onze molen en appeltjes uit mijn eigen boomgaard. Die moeten op, want ze beginnen zacht te worden in de koeling. Het ideale moment om ze te verwerken in baksels als appeltaart, appelflappen etc.

Afgelopen zomer hingen ze nog aan de bomen, nu zijn de meeste appels verwerkt tot sap of opgegeten. Maar het had niet veel gescheeld of ik had dit jaar geen enkele appel gehad vanwege de enorme droogte van de afgelopen zomer. Maar daar hebben we hier in Zeeland een uitstekende oplossing voor bedacht. Eeuwen geleden al. Dat laat ik zien in het onderstaande filmpje.

Dankzij zelfvoorzienend Zeeland heb ik nu een mooie appeloogst gekregen en die is nu wel zo’n beetje in z’n geheel verwerkt of opgegeten. Wat nog over is begint in te drogen in de koeling en dan begint er een nieuwe periode van feestelijkheid. Taartjes bakken.

En dat ga ik dus vandaag doen. Overwinteren lukt hier wel. Altijd heb ik wel iets leuks te doen, naast het schilderen, en omdat het vandaag Zondag is en van dat verschrikkelijke pokkeweer komt dit wel heel goed van pas om de dag vrolijker te maken dan hij werkelijk is.

En even na een uur is het dan zover. Een joekel van een appeltaart van mijn eigen appels en meel van onze eigen molen. De hele keuken ruikt naar appeltaart en alleen al om die geur zou je het doen. Intussen is het zonnetje gaan schijnen en de wind gaan liggen en schilder ik rustig verder aan mijn huisje in de sneeuw.

Opening bij Galerie Gerritse

Links Anne Mannaerts en rechts Yvette

Vandaag de opening gedaan van de expositie van Anne Mannaerts en Yvette (just Yvette) bij Galerie Gerritse in Middelburg. Anne, en haar werk, ken ik natuurlijk van haar galerie (Lokaal 54 in Terneuzen) en Yvette heb ik hier leren kennen.

Het was vandaag ook nog een open atelierdag en om die reden wandelden en fietsten er veel kunstliefhebbers rond waardoor er in totaal meer dan 80 bezoekers langskwamen. Om 14.00 u. was het zover en nodigde ik Anne en Yvette uit om zichzelf even in het kort voor te stellen. Daarna begon ik met mijn praatje over de huidige kunstmoraal, voor zover daar nog sprake van is.

Anne en Yvette stellen zich in het kort voor

De kunstmoraal is ver te zoeken op dit moment. Tot die slotsom kwam ik met een collega uit Amsterdam toen we dat onderwerp aansneden. ‘Het is een zootje’. Een onsamenhangend geheel waar niemand nog iets zinnigs over kan zeggen.

We hebben een Minister Wiebes van Financiën (VVD) die in een uitzending van, uitgerekend, de VPRO (Zomergasten) gaat lopen beweren dat kunstenaars hobbyisten zijn en dat hij hen en de kunsten niet serieus wil nemen. Kunst is op dit moment niet hip. Kunstenaars zitten in een verdomhoekje en de een na de ander stopt omdat het gewoon niet vol te houden is. Voor galeries geldt hetzelfde. De ene sluiting volgt op de ander en ik zie ook namen voorbij komen van heel gerenommeerde galeries met naam en veel bekendheid. Aan de andere kant is er een enorm aanbod van amateurwerk dat gepresenteerd wordt als serieuze kunst. Tel daar het trendy werk van fabrieksschilders bij op waarmee elk tuincentrum en outletstore vol hangt en je ziet wat ik bedoel.

Dan is het een verademing om weer even in een galerie te staan waar het niet aan visie en eigen identiteit ontbreekt. De liefhebbers die hier op afgekomen zijn luisteren aandachtig en gaan direct na mijn praatje gepassioneerd met elkaar over de ten toon gestelde kunsten praten in plaats van alleen met elkaar. Na de opening druppelden er de hele middag nieuwe bezoekers binnen die de route van de open atelierdag volgden. De echte liefhebbers. Ze zijn er nog en dat was genieten.

 

Inspiratie en een idee

Vandaag was ik even in Middelburg bij Galerie Gerrits. Op de terugweg liep ik langs de Goesemarkt en zag ik dit doorkijkje. Een spel van licht en architectuur die me boeit. Ik maakte er meteen een foto van en ik zie iets ontstaan voor en nieuw schilderij. Met name dat gebouw op de hoek boeit me. Dat uitbouwtje waar het zonlicht op schijnt en het torentje. Een ‘Willink gebouw’. De plannen voor een nieuw schilderij zijn al in de mak. Maar ik heb nog zoveel ander werk af te werken…

Hoeks bier in de winkel

Gisteren kon ik al vermelden dat het Hoeks bier in de winkel staat, vandaag kan ik melden dat dat bier nu in de keuken staat bij mij thuis. Zes flesjes voor de prijs van vijf. Met mijn schilderij op het etiket. Hoeveel Hoekse huishoudens volgen? Ik denk heel wat, want het loopt hard met het bier.

Inkoop – verkoop

Gisteren was ik even langs gegaan bij Via Mioni in het Ginneken (Breda) om wat bij te kletsen. Wordt er in mijn bijzijn weer een werk(je) verkocht aan een stel heel aardige mensen. Dat maak ik niet vaak mee omdat dit altijd op afstand gebeurt. Dan is het altijd leuk om daar even een foto van te maken. We kregen een heel leuk gesprek en dan merk je dat ik dezelfde interesses heb als mijn publiek. Dan weet ik ook meteen dat mijn schilderijtje een goed tehuis heeft weten te vinden.

Als ik vanuit het Zeeuwse weer even in Breda ben heb ik altijd een lijstje met adressen waar ik ‘even’ langs moet gaan. Dat ‘even’ lukt vrijwel nooit. Daardoor mis ik altijd een paar adressen, maar dat komt later dan wel weer goed. Het was leuk om weer even in Breda te zijn. De star waar ik zo’n beetje mijn hele leven heb gewoond en gewerkt. Maar ik zie wel de enorme drukte die ik in het Zeeuwse niet heb. Vroeger vond ik die drukte zalig. Nu benauwd het me en ben ik altijd blij als ik voorbij Bergen op Zoom ben en het weidse Zeeuwse landschap in rij.

De belangrijkste reden van mijn reisje naar Breda was een bezoek aan Deva waar ik alle inkopen doe voor de workshop die ik op 10 November wil gaan geven bij Tine van der Zee. Er zijn nog enkele plaatsen vrij, dus wil je leren hoe je klassiek – traditioneel moet werken met olieverf op doek of paneel dan kun je je nog aanmelden (zie pagina ‘Workshop‘).