Leuke opdracht afgeleverd

De laatste tijd ben ik vooral bezig geweest met het maken van een leuke opdracht. Een schilderij van een foto uit ± 1950 of nog iets eerder. De foto was zwart-wit en het schilderij maakte ik in de ingetogen kleuren die zo kenmerkend zijn voor werk uit die periode. Ik ben dol op dit soort oude bakfietsen en die tijd. In dat opzicht was het al erg leuk om hier aan te werken. Het is altijd lastig om te bepalen welke kleur iets heeft op een zwart-wit foto. Soms moest ik even informeren of ik iets juist zag. “Wat voor kleur had je jasje? Crème kleurig”, was dan het antwoord. Dan ko ik er tijdens het schilderen achter dat dit niet helemaal kan kloppen. Iets donkerder, beetje groenig, zoiets? “Ja, prima.”

Gelukkig mag ik de foto’s plaatsen op mijn site. Zo kun je een beetje zien wat ik al die tijd heb zitten doen in het atelier.

De foto is destijds genomen in Utrecht, als ik het goed begrepen heb. De jonge man op de foto is een goede bekende van me die nu ergens in de zeventig is. Toch herken ik hem op het schilderij toen hij ergens rond de 15 jaar moet zijn geweest.

Vandaag was dan het moment supreme. Het schilderij heb ik, samen met de opdrachtgever, opgehangen en daar hebben we natuurlijk een glaasje op geklonken. Dat alles in het decor van een prachtige dag. Mooi moment.

Einde van de tentoonstelling in Museum het Warenhuis

Vandaag kwam er een definitief eind aan de tentoonstelling ‘Overwinteren’ in Museum het Warenhuis te Axel. Om negen uur ‘s-ochtends was ik al aanwezig om alles netjes in te pakken en af te voeren.

Met veel genoegen kijk ik terug op een erg leuke tentoonstelling in het museum waar mijn werk drie maanden heeft kunnen schitteren tussen de wintercollectie van het museum.

Straks is een deel van dit werk weer te zien bij Galerie Lokaal 54 in Terneuzen. Maar daarover later meer.

In de Gelderse krant

Het drieluik dat ik maakte over het (Zeeuwse) leven van Mathilde staat nu in de Gelderse krant. Regio Achterhoek, om precies te zijn. Volgende maand begint daar de expositie rondom Mathilde in Ruurlo, zie agenda.

Gelukkig is er de laatste tijd weer veel te doen over het drieluik en over Mathilde. Op 7 Juli 2019 gaan we ook weer in Terneuzen aandacht schenken aan haar tijdens de viering van de tweede Mathildedag. Dit jaar in alle bescheidenheid met een mooie expositie en een verrassing. Maar daar kom ik later nog wel even op terug, want die verrassing is echt super!

Van Park Sonsbeek tot Wildevuur

Het afgelopen weekeind hadden we het druk met Champagne, culinaire hoogstandjes, kunst, fotografie, styling en nog heel veel meer. Om te beginnen trokken Ineke en ik naar Park Sonsbeek in Arnhem om foto’s te maken voor een nieuw project wat we samen aan het ontwikkelen zijn. Heel veel meer ga ik daar nog niet over vertellen, maar dat het een heel gaaf project wordt kan ik nu al voorspellen.

Centraal in dit project staat allure. Cultuur, historie, schoonheid, elegantie, artistieke kwaliteit, mode, design en schilderkunst zijn de sleutelwoorden die daar weer in passen.

Park Sonsbeek vormt het decor voor een aantal schilderijen die ik wil gaan maken voor dit project. Ineke is weer muze en vooral ook styliste. Ze heeft al een aantal eerste items voor dit project gemaakt en die komen ruimschoots in beeld. Tijdens de expositie die we samen willen gaan neerzetten komt dit allemaal in beeld. Het wordt dus een expo van twee,- en driedimensionaal werk.

Het park staat vol met bijzonder mooie en geschikte plekken en items die ik uitstekend kan gebruiken in mijn schilderijen. We maken heel veel foto’s, proberen van alles uit en zijn er de hele dag druk mee.

Soms was het even wachten op de zon, maar zonder zon had je ook al prachtige plaatjes. Dit park heeft een hoog ‘Willink gehalte’ en dat is precies wat we zoeken voor dit project.

Champagne, en tal van meegebrachte andere versnaperingen, brachten de ideale stemming om in te werken. Want wat lijkt op een leuk uitje is voor ons ook gewoon hard werken op Zaterdag.

Het volgende doel van mijn reis lag 343 kilometer van Hoek. De Zondag brachten we door in Hooghalen bij het kunstpaleis van Wildevuur, De place to be, dit weekeind, in Kunstenland. De Champagne werd verruild voor zalige witte wijn en hier genoten we intens van de opening van de expositie van drie collega;s. Herman Tulp, Dirk Bal en Hans Parlevliet.

Het werk van Herman en Dirk ken ik natuurlijk al, maar dat van Hans zie ik voor het eerst in het echt. Heel bijzonder mooi fijn-schilderwerk en wat me nog het meest verbaasd is het formaat. Veel van dit werk valt onder de categorie miniatuur en dat maakt het nog bijzonderder dan het al is.

Phillip Wildevuur doet de opening, gevolgd door een openingswoordje van Herman Tulp. Herman verstaat de kunst om van zo’n openingswoord een theaterstuk te maken waarin hij beeldend vertelt over zijn weg door de kunsten. Vanaf het moment dat hij studeerde aan Minerva tot nu toe. Van jezelf behelpen op een gebrekkig zolderkamertje tot schitteren bij Wildevuur (zie filmpje hieronder).

Erg goed en zelfs emotioneel was het woordje van Suzan Visker, de vrouw van Dirk, die feilloos de heftige strijd wist te verwoorden die gevoerd moet worden om tot een schilderij te komen wat daar zo vredig en mooi aan de muur van de galerie hangt. Vrijwel nooit komt dit aan de orde. Het lijkt daarom alsof alles wat je nu ziet zomaar in alle vrolijkheid tot stand kwam. De zichtbare, en voelbare, emotie die plots in haar praatje naar boven komt raakt alle aanwezigen en meteen weet iedereen dat kunsten maken niet zomaar een leuke hobby is of een lolletje dat je even tussendoor kunt doen.

En dan is het tijd voor een goed gesprek. V.l.n.r. Kees Blom, ik, Dirk Bal en op de rug Ewald Sorbi. Dit zijn de momenten om toekomstige plannen te smeden en met elkaar dingen af te spreken in een zo geweldige ambiance. Ontspannen en leuk, maar ook dit is gewoon werken aan je bestaan als kunstenaar.

De dag sluiten we af met een goed glas wijn en vele gesprekken. De tijd vliegt en voor je het weet zitten we al weer in de auto op weg naar huis met een hoofd vol ideeën en plannen voor de nabije toekomst.

Cultuureducatie Zeeuws Vlaanderen

Vandaag kreeg ik een pracht van een folder onder ogen waar een werk (Ballunatics 8) op afgedrukt staat. Ik gaf vandaag les op de Christelijke Basisschool De Oude Vaart in Terneuzen aan zo’n kleine 20 kinderen. Op die zelfde school gaan we straks een leuke vierdelige workshop geven oven kunst maken, presenteren en exposeren met kinderen van groep 6 (8 tot 10 jaar). Deze lessen worden verzorgd door Cultuureducatie Zeeuws Vlaanderen

Vandaag mochten de kindjes hun eigen knuffel gaan portretteren. Die hadden ze speciaal hiervoor meegebracht naar school. Er zijn wat foto’s van gemaakt maar die heb ik (nog) niet. Zodra die beschikbaar zijn zal ik ze laten zien. Het werd een hele verscheidenheid aan soorten knuffelbeesten. Van beren tot een zeehond en van konijnen tot vreemdsoortige knuffels.

Ballunatics 8 100 x 160 cm. Oliverf op linnen. €7500,-

Het originele schilderij (Ballunatics 8) hangt bij Galerie Sille te Oudewater.

Verandering van spijs

Na enige tijd kleine schilderijtjes te hebben gemaakt ga ik me de komende tijd weer wat meer toeleggen op het maken van groot werk. Lange tijd was ik erg geboeid door van die mooie kleine juweeltjes die ik vlot en met veel plezier kan schilderen, maar de behoefte om weer groot te gaan werken en met oude vertrouwde onderwerpen die veelvuldig voorkwamen in de ‘dreamscapes’, komt er een soort van omslag in mijn werk.

Verandering van spijs is het eigenlijk niet echt, maar wel qua formaat en onderwerp. Om die omslag alvast te markeren heb ik de foto van de transportfietser op Tiengemeten vervangen door een foto van het schilderij ‘De wolkenoven’. Dat werk maakte ik in 2015 in mijn nieuwe atelier in Hoek. Aan het Mauritsfort om precies te zijn. Die stijl en die formaten ga je de komende tijd meer zien dan het kleinere werk.

Het boeren land, de realiteit en schilderen naar de waarneming komen nu wat meer op de achtergrond. Het schilderij van de transportfietser is en blijft een van mijn favoriete werken die ik maakte van zaken die me inspireerden tot het maken van natuurgetrouw werk. Vaak voorzien van een verhaal maar ik mis hierin het typische krachtveld wat in de dreamscapes zit. Daarom ga ik me daar weer wat meer mee bezig houden. Niet dat ik tussendoor geen kleine werkjes meer maak, maar aanzienlijk minder dan je van me gewend bent.

Werken aan een dreamscape kost veel tijd en het duurt langer eer zo’n werk voltooid is. Dat betekend dat ik weer een echte ‘atelier-bewoner’ ga worden. Meer en langer werken in het atelier en minder exposeren op eigen gelegenheid. Wie mijn werk wil zien kan terecht bij diverse galeries. Op deze site zal ik wat minder frequent berichten posten omdat het ook langer zal duren eer een werk voltooid is. Maar ik zal mijn best doen om toch regelmatig iets te vertellen over waar ik mee bezig ben en wat ik zoal ik de kunstenpraktijk beleef.

Geen tussendoortje

Nadat ik afgelopen Zaterdag het atelier had opgeruimd en aangeveegd ben ik gaan nadenken over een klein schilderijtje dat ik in één weekeind zou kunnen maken. Maar ik vond geen onderwerp voor een klein schilderijtje. Wat ik wel had was een idee voor een ‘Diva-schilderij’ voor de ‘Diva tentoonstelling’ bij Galerie Lokaal 54, straks tijdens de (bescheiden) viering van de Mathildedag. Dat is bepaald geen tussendoortje, maar een serieuze hoop werk. Toch koos ik voor dat schilderij. ‘De Diva van de Achterweg’.

Ik laat er nog even niet veel van zien, want ik ik heb besloten om voortaan alleen nog voltooide werken te tonen, maar ik kon het niet laten om er toch een foto van te maken toen ik vanmorgen in het atelier kwam. Ik heb er het hele weekeind aan doorgewerkt en in één sessie twee lagen kunnen schilderen. Nu mag het werk even drogen en kan ik weer verder werken aan de opdracht, zoals ik had gepland. Die moet deze week ver klaar zijn. Daarna kan ik weer verder werken aan dit ‘Diva-schilderij’.

Het atelier op 30 Maart 2019

Omdat ik de laatste tijd werk aan een opdracht, waar ik om privacy redenen natuurlijk niets van kan laten zien, heb ik niets meer kunnen posten over het werk in het atelier. Vandaag is het Zaterdag en echt zo’n dag om eens flink op te ruimen, te poetsten en te stofzuigen. De opdracht staat dit weekeind even geparkeerd om te drogen en ik wil weer eens even een vlot klein schilderijtje gaan maken voor de afwisseling.

Wat ik nog niet zo vaak heb laten zien is mijn uitzicht vanuit het atelier over de landerijen van Hoek. Dat ziet er zo uit, als op de foto hierboven.

Er streek vandaag een koppel dikke, grote eenden neer. Misschien zijn het ganzen. Ik weet het niet. Feit is wel dat ik elke dag van dit uitzicht kan genieten. Vooral nu er een heerlijk voorjaarszonnetje overheen schijnt. Dit uitzicht wil ik ook nog eens gaan vastleggen. Ik hoef alleen maar de deuren te openen en dan kan ik vanuit het atelier alles schilderen. Er vliegt, kruipt, loopt en springt hier van alles rond. Maar dit weekeind ga ik iets anders schilderen. Een klein schilderijtje met iets vrouwelijks, denk ik.

Gebroeders Donkelaar vervolg

Appie Donkelaar, 19 mei 1934

In mijn zoektocht naar achtergronden en foto’s van de gebroeders Donkelaar uit Harderwijk kom ik steeds meer informatie tegen dankzij mensen die op mijn oproep om die informatie reageren. Zo ontving ik de eerste heldere foto van Appie Donkelaar, van 19 Mei 1934, en een krantenknipsel van schrijver Jos Kunne uit Harderwijk die me het volgende hierover vertelde.

Het waren markante Harderwijkers, die gebroeders Donkelaar. Toch is er inderdaad maar weinig over hen geschreven en zijn er vrijwel geen foto’s van hen bekend. Wel heb ik een artikel in Schilder’s Nieuwsblad (decennialang dé krant van Harderwijk) van 20 december 1979 gevonden over de expositie ‘Een Donkelaar in de Donkerstraat’ in het Veluws Museum van Oudheden, nu Stadsmuseum Harderwijk, aan de Donkerstraat. Bij dat artikel is een fotoafbeelding geplaatst van Appie Donkelaar die een fotoportret van zijn overleden broer Herman Donkelaar toont.

Van een kennis van mij kreeg ik vandaag een foto toegezonden van Appie Donkelaar. Deze foto dateert uit 19 mei 1934 en is vermoedelijk gemaakt achter het huisje van de gebroeders Herman en Appie Donkelaar aan de Hogeweg.

De gebroeders woonden in een vrij klein huis, pal naast de toenmalige groentenveiling, aan de Hogeweg. Dat huisje deed tevens dienst als schildersatelier en lijstenmakerij. Vanaf begin jaren zestig hadden Herman en Appie een kunsthandel/atelier aan de Vijhestraat in de binnenstad van Harderwijk. Zowel het huisje aan de Hogeweg als hun kunsthandel/atelier aan de Vijhestraat bestaat al tientallen jaren niet meer. Toen hun huisje aan de Hogeweg en hun kunsthandel/atelier aan de Vijhestraat gesloopt moesten worden verhuisden Herman en Appie naar een ander pand aan de Vijhestraat om daar hun kunsthandel/atelier voort te zetten en waar zij ook woonden. Herman overleed in 1972 en Appie werd enkele jaren later opgenomen in een verzorgingshuis in Nijkerk waar hij in 1982 is overleden.

Slechts enkele meters verwijderd van het huisje aan de Hogeweg waar rond 1925/1930 de gebroeders Donkelaar gingen wonen, liet de kunstschilder Herman Ansingh (Nijmegen 1880 – Harderwijk 1957) in 1920/1921 op de Bleek een opvallend houten huis annex atelier, een soort Zwitsers chalet, bouwen. Aan het eind van de jaren negentig is dit bijzondere huis helaas gesloopt. Herman Donkelaar heeft bij Herman Ansingh zelfs nog schilderlessen gevolgd, ik vermoed in de jaren twintig of dertig.

Vischpoort van Herman Ansingh. Te zien, en te koop, bij Kunsthandel Nunspeet.

Dat Herman Donkelaar lessen nam bij Herman Ansingh geeft een verklaring voor iets wat me al was opgevallen. Op zeker moment zag ik, tijdens mijn zoektocht naar authenticiteit van het werk van Donkelaar, schilderijen voorbij komen op internet die wel heel sterk leken op het werk van Ansingh. Vandaar ook dat ik even nog gedacht heb dat het werk mogelijk van Ansingh had kunnen zijn gezien de afwijkende wijze van signeren.

Zo krijg ik al een aardig beeld van de situatie in Harderwijk waarin de gebroeders Donkelaar geleefd en gewerkt hebben. In die context ontstonden dus die Harderwijkse schilderijtjes waar ik er nu een van heb. Het krantenartikel vertelt in één klap heel veel over hoe Herman werkte met zijn lichamelijke handicap. Hij schilderde nooit naar de waarneming op locatie maar vanuit zijn schetsboek in zijn atelier.

Het artikel uit Schilder’s nieuwsblad van 20 December 1979

Ik zie het voor me. Twee broers in een kleine oude werkplaats. De een schildert, de ander lijst het werk in. Ze hebben een bestaande kunsthandel overgenomen aan de Vijhestraat nr. 2 en verkopen daar hun waar. De zoektocht werpt nu echt vruchten af. Meer en meer wordt duidelijk hoe de gebroeders Donkelaar hebben geleefd en gewerkt. Uit het krantenartikel kan veel opgemaakt worden. Herman was als huisschilder begonnen in Amsterdam. Maar hij bezocht daar ook de kunstacademie. Rond die periode kreeg hij een ongeluk waardoor hij lichamelijk gehandicapt raakte. Dat zal hem ertoe gebracht hebben om meer werk te gaan maken van de schilderkunst. Heel ambachtelijk allemaal, maar toch ook een uitdaging naar een meer artistieker leven.

Het schilderijtje van Herman Donkelaar in mijn bezit. Het stamt uit de periode 1935 – 1936

Toen ik het schilderijtje van Herman zag liggen bij de kringloop was ik er meteen door geraakt. Ik vond het een aandoenlijk schilderijtje en ik zag ook iets doorschemeren van artistieke kwaliteit. Speelsheid en vakbekwaamheid gingen hierin hand in hand. Dat zag ik gelijk. Het was beslist geen krampachtig gekunsteld amateur dingetje.