De diva van de Achterweg

Gisteren voltooid. ‘De diva van de Achterweg’ (90 x 60 cm.). Dit schilderij zal straks te zien zijn tijdens de Mathildedag in Terneuzen waar, in Galerie & Kunstcafé Lokaal 54, de tentoonstelling ‘De Diva’ te zien zal zijn. Deze keer staat de Mathildedag vooral in het teken van het gedachtegoed van Mathilde. Ik neem er aan deel met twee schilderijen. Deze en ‘De Diva’. Laatst genoemd werk zal op die dag pas voor het eerst aan het publiek getoond worden, dus dat blijft nog even een verrassing.

Hoe haal je het in je hoofd om diva te worden. Er valt geen opleiding in te volgen en er is geen handleiding voor te vinden. Toch zijn er dames die er hun leven aan besteden en Mathilde was daar één van. Het is dus iets wat in zo’n dame zit en meer gezien moet worden als een roeping. Hoe zou de wereld er zonder diva’s uitzien? Redelijk saai, lijkt mij. Diva’s heb je in alle soorten en maten. De een succesvoller dan de ander, maar één ding hebben ze allemaal gemeen en dat is dat ze alleen al met hun charme de kost kunnen verdienen.

De diva van de Achterweg is een uitzondering op de regel. Deze diva is namelijk geen vrouw. Het is een travestiet die net zo zeer zijn best wil doen om de diva uit te hangen als de dames. Alleen zal hij dat altijd in het diepste geheim moeten doen, om niet door de mand te vallen. Hij leidt een normaal, onopvallend, bestaan in een stadje waar iedereen elkaar kent. Iemand zou hem dus kunnen herkennen en ontmaskeren, maar dat is tot op heden nog niet gebeurd. De travestiet geniet hiervan en speelt zijn spel in een dubbelleven vol mysterie en geheimen.

Travestieten bestaan waarschijnlijk al zolang als er mensen bestaan. Het verschijnsel komt over de hele wereld voor en houdt de gemoederen al vele eeuwen bezig. De een spreekt er schande van de ander lacht er om. Feit is wel dat zo’n travestiet er voor zorgt dat er in het stadje stevig geroddeld kan worden en dat er een zeker spanningsveld ontstaat waardoor het leven minder saai wordt dan het is.

Ik vond dat een dergelijke verschijning niet mocht ontbreken op de diva tentoonstelling in Terneuzen en ik weet zeker dat Mathilde het ‘Fantaaaaaaaaaaastisch’ gevonden had. Dit schilderij heeft door die travestiet een bijzonder krachtveld gekregen waar ik zeer tevreden over ben. Ik beschouw dit werk daarom ook als een van mijn betere werken omdat het een zo controversieel onderwerp heeft. Het is daardoor bepaald geen ‘braaf’ plaatje geworden. Spannend vind ik ook die schaduw van de passerende man met hoed. De man zelf is onzichtbaar achter de diva, maar zijn schaduw is heel nadrukkelijk aanwezig. Een haast filmisch effect wat de spanning in dit werk nog verder verhoogt.

De Bontehondstraat te Hulst

Het gerucht uit de Bontehondstraat. 80 x 60 cm. Olieverf op heel linnen. €2450,-

Het straatje is een mengsel van verschillende achteraf steegjes. Ik heb in dit geval weer de Bontehondstraat in Hulst als uitgangspunt genomen. Hulst is ook echt zo’n stadje waar iedereen elkaar kent en waar dit zomaar had kunnen gebeuren. Dat soort straatjes hebben de juiste rommeligheid en charme die ik nodig had voor dit schilderij.

Enige tijd geleden maakte ik hier ook het schilderij ‘Het gerucht (uit de Bontehondstraat)’ over. Dat ging over een echte dame die daar liep te flaneren. Een bijna vergelijkbare situatie.

Standaard drukte in het atelier

In het atelier is het, zoals gewoonlijk, altijd een kakofonie van artistieke activiteit. Sinds een week ben ik ook weer aan het tekenen voor een nieuw boek van schrijfster Renske Jansen. Op de achtergrond zie je de schilderijen waar ik momenteel hard aan werk. Het zijn twee werken voor de aankomende Mathildedag tentoonstelling bij Lokaal 54 en een nieuw groot werk voor Pot. Eigenlijk wil ik nog een derde schilderij voor de Mathildedag maken, maar daar ontbreekt waarschijnlijk de tijd voor.

Rechts op de voorgrond zie je een fragment van ‘Het gerucht van de Achterweg’. Een van de twee ‘diva-schildrijen’ waar ik momenteel aan werk voor de ‘Diva-tentoonstelling’ voor de Mathildedag. Het schilderij achter dit werk is het reeds voltooide werk van de Diva van Terneuzen, waar ik niet veel van wil laten zien omdat dit werk straks, tijdens de Mathildedag, onthuld wordt.

We hopen straks een hele hoop diva’s aan te treffen tijdens de opening van de tentoonstelling op de Mathildedag, die niet alleen plaats vindt in Galerie & Kunstcafé Lokaal 54, maar ook in het pas geopende restaurant ‘t Zusje dat zich nu heel succesvol heeft gevestigd in het voormalige postkantoor van Terneuzen.

Restaurant ‘t Zusje, dat een belangrijke rol gaat spelen in de komende viering van de Mathildedag

Zoals gewoonlijk werk ik het weekeind gewoon door in het atelier. Er is nog een hele berg werk te verzetten en naast al dit schilder,- en tekenwerk heb ik ook nog het nodige te doen aan de moestuin waar alles begint te groeien als kool.

Twee schilderijtjes klaar om uit te laten vliegen

Vandaag tegelijkertijd gevernist en ingelijst. ‘Het Land van Axel’ 40 x 60 cm. en ‘De molenaarsleerling’, 30 x 24 cm. Twee kleine Zeeuwse werkjes die perfect in mijn Zeeuwse collectie passen. Het een gaat over het prachtige Zeeuws Vlaamse landschap, net even buiten Axel, het andere werkje gaat over het leven op onze Hoekse molen ‘De Windlust’.

Welcome to the surface en ‘t Zusje

Het machtig mooie voormalige postkantoor van Terneuzen biedt nu onderdak aan ‘t Zusje. Het beroemde tapas restaurant dat haar vleugels ook elders in Nederland heeft uitgestreken.Vorig jaar werd hier het Mathilde drieluik onthuld dat momenteel in Ruurlo staat. Opgenomen in de tentoonstelling ‘Mathilde in Ruurlo’.

Mathilde had een bijzondere band met dit oude postkantoor en kwam er ook vaak. Om een brief te posten of om te bellen vanuit de telefooncel in het kantoor. Of om er met vriendjes af te spreken. Geen wonder dat wij vorig jaar hier neerstreken om een deel van de Mathildedag te vieren.

Momenteel hangt er in een aparte salon werk van mij aan de muur. ‘Welcome to the surface’. Dat verhuisde tijdelijk van Art Gallery Pot naar Terneuzen om de wand even te kunnen vullen totdat de Mathildedag ook weer hier gevierd zal worden. Dan komt er aan die wand iets anders te hangen waar ik nog niets over ga verklappen.

Vorig jaar tijdens de Mathildedag bij het postkantoor. Toen nog een leegstaand pand, nu een geweldig gaaf en bruisend restaurant. Onze stadsomroeper, Marco van Averzaete leest hier zijn mooi samengestelde verhaal voor. Ook hem zien we weer terug tijdens de Mathildedag van 2019 die dan op een Zondag valt.

Tot 7 Juli a.s.hangt ‘Welcome to the surface’ hier aan de wand van een salon die straks meer betekenis gaat krijgen in de Terneuzense samenleving. Maar dat zie je op de Mathildedag wel.

Overzicht

Vandaag heb ik een nieuwe pagina toegevoegd aan mijn site. Een overzicht van werk. Dat ontbrak er nog aan, hoorde ik van een goede vriend. Een heleboel werk,maar ook leuk om weer eens alles voorbij te zien komen. Alles moet nog even goed ondertiteld worden. Het meeste van wat ik hier heb getoond is verkocht. Waar een prijs achter staat is nog te koop. Maar dat overzicht is niet helemaal compleet. De komende dagen zal ik daar wat extra aandacht aan gaan geven.

De Zondagse reis naar Heythuysen

In mijn woonkamer staan twee Zeeuwse schilderijtjes te kijk. Links het Zeeuws landschap dat ik onlangs op locatie stond te schilderen en rechts ‘De molenaarsleerling’. Het Zeeuws landschap is nog niet helemaal droog, maar ik heb de lijst er al voor klaarliggen. De titel is ‘Het Land van Axel’, want daar is het geschilderd. Het is een weggetje dat, slingerend door het boeren land, richting Zaamslag loopt.

Een ander schilderij, ‘Brand in de Notre Dame’, heb ik vandaag bezorgd bij de nieuwe eigenaar in Heythuysen (Limburg), waar Pastoor Marcus Vankan woont, die ik ken uit de gelederen van de Sinterklaas vrienden. Net als ik is hij een enorme fan van het Sinterklaas feest en alsof de reis van bovenaf gestuurd wordt rij ik over Sint Niklaas (B) naar hem toe.

Een straat hoef ik niet te zoeken, want ik rij gewoon naar de kerktoren toe van de Sint Nicolaas kerk en dan ben ik er. In de kerk is opdat moment een repetitie aan de gang voor een prachtig Bach concert dat die avond gegeven wordt. Samen met Marcus loop ik even door de kerk voor een kleine rondleiding en al pratende komen we op een geweldig goed idee. Een ode aan Sinterklaas, niet te verwarren met Sint Nicolaas, maar de laatst genoemde was ooit wel de inspiratiebron voor het Sinterklaas feest. In de kerk zie ik een prachtig beeld van Sint Nicolaas en schuin achter dat beeld is nog een schitterend glas in lood werk te zien waar hij op voorkomt.

Marcus is net terug van een reis naar Bari, waar Sint Nicolaas begraven ligt en waar elk jaar een herdenking voor hem gehouden wordt, en daar heeft hij een bijzonder aandenken van meegebracht voor mij. In het rode rondje op het penninkje zit een heel klein stukje van zijn eeuwenoude lijkwade. Een echt reliqui dus. Hier ben ik bijzonder blij mee. Dit is niet iets wat je zomaar in een toeristenwinkeltje kunt kopen, maar alleen via de officiële kanalen.

Verder kreeg ik nog een keramiek beeldje van de Sint, eveneens uit Bari, en nog wat typische verzamel dingen voor een echte Sinterklaas-feak als ik.

De Katholieke kerk zit vol emotie, wonderen, ceremonie en theater. Vaak tegen een schitterend decor zoals daar in Bari. Een echt bedevaartsoord waar jaarlijks vele duizenden mensen op afkomen. Zelf wil ik er ook nog eens naar toe. Om rond te kijken en te genieten van al dat moois. Eigenlijk ook een soort van bedevaart, maar dan gezien vanuit de Sinterklaas perspectief. Mogelijk ga ik daar dan ook nog zitten schilderen, want ik heb daar inspiratie genoeg.

Hierboven een foto van Marcus uit Bari van vorige week. Bari is een stad die doordrenkt is met kunst en cultuur. Maar ook heel veel geschiedenis en machtig mooie architectuur. Voor een liefhebber van de Klassieken, zoals ik, is dit dan echt de ‘place to be’.

De molenaarsleerling

Dat is de titel van dit schilderijtje. Het is een portretje van Thijs, de rechterhand van onze Hoekse molenaar, die het vak aan het leren is. Dat Thijs molenaar gaat worden staat al vast. Ik maakte van hem een foto tijdens de molendag van afgelopen Zaterdag 11 Mei en ik besloot dat later te gaan schilderen.

Het is weer een schilderijtje dat in mijn Zeeuwse collectie past, maar waarschijnlijk heeft het al een bestemming gevonden. Ik ga wel proberen om het straks enige tijd tentoon te stellen bij Galerie lokaal 54, waar ook de rest van de Zeeuwse collectie is onder gebracht, zodat het gezien kan worden.

Achter Thijs zit de zoon van Rinus van Hermon die op dat moment zet te vertellen over smeedwerk. Ook een onderwerp/ambacht wat ons bijzonder interesseert.

Op de foto hierboven zie je het complete plaatje van die bewuste middag. Op de achtergrond zie je een met hout omklede as en daarachter de bak waar het gemalen meel langs naar beneden komt en in de opgehangen meelzak valt. Linksboven op de foto, net boven Rinus, zie je lege meelzakken klaar hangen voor alle kilo’s die die dag gemalen gaan worden.

Rinus verteld hoe hij vroeger met smeedkolen werkte en hoe je in een Zwarte Piet veranderde aan het eind van zo’n dag. In die tijd keek men niet zo nauw als nu en werd er gewoon keihard doorgewerkt. Als je het vak van smid verstond had je werk en kon je goed verdienen. De grootvader van Jelle, die hier in het dorp ‘Stalin’ genoemd werd was zo’n smid. Elke dag stond die op gloeiend ijzer te hameren. Zo’n smid kon feitelijk alles maken wat men nodig had. Van stalen banden rond karrenwielen tot spijkers.

Appels en peren schilderen

Met leerlingen van Basisschool De Oude Vaart in Terneuzen aan de slag geweest met het schilderen van appels en peren voor een tentoonstelling later in de cursus. En hoe goed dat ging zie je wel op deze foto’s. Deze cursus/workshop wordt voor hen verzorgd door Cultuur educatie Zeeuws Vlaanderen.

De vorige workshop, waar ik geen foto’s van heb, hebben we vooral zitten schetsen met houtskool op papier. Stap voor stap gaan ze kennis maken met de beroepspraktijk van een kunstenaar.

Eerst schetsen, dan schilderen, dan inlijsten en leren om het werk mooi te presenteren en als laatste dag gaan we samen exposeren. Eigenlijk hetzelfde wat ik dagelijks doe. Je kunt er maar vroeg bij zijn.

Zeeuws landschap

Vandaag had ik geen zin in het atelier. Dat kan zomaar voorkomen na een winter lang binnen te hebben zitten werken. Ik trok er op uit, door het Land van Axel, en zocht een mooi bomenlaantje met weids uitzicht. Die heb je hier meer dan genoeg. Straks, als het schilderijtje echt helemaal af is en ingelijst, zal ik wel laten zen.

Molendag inspiratie

Zaterdag 11 Mei was het molendag en ging ik weer in stijl naar de Hoekse molen ‘De Windlust’ om deze dag mee te beleven met Jelle, onze molenaar, en zijn rechterhand, Thijs, de molenaarsleerling, Later zou me dat tot inspiratie leiden om er een klein schilderijtje van te maken, waar ik vanmorgen vroeg al weer mee verder ging.

Het was een mooie zonnige dag met vlagerige wind en toch ook nog wel wat aan de frisse kant, maar dat kon de pret niet deren. Zoals gebruikelijk verschijnen we hier op zo’n dag in streekdracht om te laten zien dat we echt van hier komen en uit trots op het feit dat we hier wonen, leven en werken. Streekdracht is ook streektrots.

Jelle is hier de grote tovenaar die met vaardige hand alle touwen, raderen en wieken bedient. Dat lijkt allemaal heel vanzelfsprekend te gaan, maar ik weet inmiddels dat daar heel wat bij komt kijken en dat je niet zomaar meulenèr wordt. Een molen draait op de wind en die wind doet alles behalve wat jij wil. Dan moet je alles uit de kast halen om de juiste hoeveelheid omwentelingen van je wieken te krijgen om de zware molenstenen consistent te kunnen laten draaien met een eveneens consistente druk op het graan. Ga d’r maar aan staan.

De kap van de molen, met de wieken, wordt eerst in de wind gezet. Om te weten waar de wind vandaan komt kijkt de molenaar altijd naar het haantje van onze kerk. Die wijst elke dag aan uit welke hoek de wind waait.

Dat haantje staat op ‘Hoekse hoogte’, zoals wij dat noemen en kijkt overal over uit. Die ziet alles en helpt dus mee om de wieken in de wind te zetten. Als dat ding kon vertellen had je zo enkele boeken vol met verhalen. Verhalen die ver teruggaan in de geschiedenis en waarmee je dan weer een hele verhalenavond kunt vullen.

Op een bepaald moment zat Thijs, de tovenaarsleerling, aandachtig te luisteren naar een verhaal van Rinus van Hermon over smeedwerk. Iets wat hem heel erg boeit en waarbij je aan hem kunt zien dat hij elk woord in zijn geheugen opslaat. Dat moment fotografeerde ik. Later zag ik dat die foto een uitstekende referentie was om een schilderijtje van te maken. Weer iets voor mijn Zeeuwse collectie.

Dat schilderde ik afgelopen Zondag. Een mooi beginnetje voor een zeer sprekend schilderijtje. Ik kon het ‘s-avonds gaan zitten bekijken naars het schilderij over de brand in de Notre Dame dat nu klaar en ingelijst is.