Telefoon

Zo heet dit kleine schilderijtje dat ik aan het maken ben voor Kunst Wageningen. Telefoon. Het is zo’n ding uit het verleden wat hier nog gewoon dagelijks dienst doet. Je kunt er niets anders mee dan telefoneren. Er zitten geen andere toeters en bellen op als op zo’n modern ding waar iedereen mee rondloopt om te kletsen, foto’ s en filmpjes mee te maken van alles wat op je pad komt, je kunt er niet mee internetten om friet te bestellen en er zit ook geen navigatiesysteem op waarmee je de uitweg kan vinden in de nieuwbouwwijk of het industrie gebied, wat in mijn ogen hetzelfde is. Dat heb ik allemaal niet nodig in Hoek, waar alles juist heel overzichtelijk, helder, vertrouwd en leefbaar is.

Je kunt er alleen mee bellen en gebeld worden. Dat zie je op dit schilderijtje waarop de dame zit te wachten op een, voor haar, belangrijk telefoontje. Ze heeft er een stoel naast gezet, voor het gemak, en zit daar een beetje voor zich uit te staren in gedachten. Buiten fluiten de vogeltjes, binnen tikt de klok. Haar gedachten vliegen alle kanten op en dan gaat ineens de telefoon.

Dat moment heb ik geschilderd. Althans, ik ben er vandaag nog volop mee bezig. Het wordt een mooi klein schilderijtje met prachtig licht. Ik vind het heel belangrijk dat iets naadloos uit de achtergrond naar voren komt en dat is in dit werkje wel het geval. Zodra het af is zal ik er wel een foto van tonen. Ik neem het werkje mee naar Kunst Wageningen waar we op 14 & 15 September aanwezig zijn in het Junushoff theater.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *