De Plattedijk

Enige tijd geleden stond ik te schilderen aan de Plattedijk te Axel. Landschap schilderen is iets waar ik me altijd al graag mee bezig heb gehouden en wat ik dus nog met enige regelmaat doe. Landschap geeft rust in je leven en daarom blijf ik dit een machtig mooie tak van sport vinden in de schilderkunst. Ik zag net dat ik dit schilderij nooit heb gepubliceerd. Waarom weet ik eigenlijk niet. Mogelijk omdat het gelijk verkocht was. Maar bij deze laat ik het toch zien.

De Plattedijk is een verbindingsweg tussen Axel en Zaamslag. Lokaal een heel bekend mooi stukje Zeeuws Vlaanderen waar ik vaak doorheen rij. Op een steenworp afstand van Pot waar een groot deel van mijn werk permanent te zien is. Even verderop zit Museum ‘het Warenhuis’. Het museum van het Land van Axel.

Nieuwe folders zijn binnen

Vanmorgen bezorgd door de post. Een doos vol folders voor de aanstaande crowdfunding campagne voor de druk van het boekje.

En zo ziet dat er uitgevouwen uit. 1 September gaat de actie van start. Het begin is er. Nu de rest nog. Ik heb ruim en maand de tijd om alles goed voor te bereiden en dat gaat lukken.

 

 

Tovenarij

Voor mijn eerste boekje, ‘De drieling van Terhole’, tekende ik dit plaatje van een verbaasde houthakker die overal nieuwe bomen zag groeien op bomen die hij net omgezaagd had. Dat is natuurlijk tovenarij en dat kan alleen maar voorkomen in de fantasie van de schrijver/tekenaar. Maar dan zie ik deze foto voorbij komen op facebook.

Meer tekeningen

Een heerlijke dag om tekeningen te maken. Ik werk nog steeds door aan het boek over Wiese, de gesel van Axel. Ook dat wordt weer zo’n boekje met om de bladzijde een tekening. En dat zijn er aardig wat, in dit verhaal. Vandaag is het Zondag en dan hou ik er een slome dag op na. Dat wil zeggen dat ik niet in het atelier aan het werk ben. Rustdag heet dat. Dat is zo’n uitgelezen moment om te gaan tekenen.

Hier het moment dat wanhopige boeren bij de broeders van Affligem om hulp komen vragen. Hun laatste sprankeltje hoop is dat de geestelijken Wiese op andere gedachten kan brengen. Tevergeefse hoop, zoals later zal blijken.

Wiese had onder haar huis een kluis in de kelder waar ze al haar gouden, zilveren en bronzen munten bewaarde. Ze was een der rijkste vrouwen uit de Lage Landen. Haar vermogen is, na haar dood, nooit meer teruggevonden. Voer voor schatzoekers, dus.

De mannen die de zware geldkisten voor haar dragen zijn leden van haar ‘Swarte Ruyterye’. Zij bewaken ook haar vermogen. Geen mens zal het wagen om daar ooit zonder toestemming van Wiese naar binnen te gaan.

En dan heb ik ook deze tekening nog. Wiese, met de door haar behekste zwarte kat, in haar grote huis. Een echte residentie.

Meten is weten

In het atelier werk ik rustig verder aan het altaar retabel voor Sinterklaas. Ik heb het hele werk nu uitgelegd op de vloer om alles goed op te kunnen meten voor het maken van een subframe dat de verbinding moet gaan vormen van alle delen en de standaard die ik er al grotendeels voor gemaakt heb.

Buiten het atelier zie ik moederpoes in de weer met haar kroost. Ik heb speciaal voer voor die kleintjes gehaald en probeer ze daarmee te voeren, maar ze begrijpen er nog niets van. Milou eet al hun voer op terwijl haar kinderen er hooguit nieuwsgierig aan snuffelen, maar eten ho maar.

In de loop van de dag komt Marco, onze dorpsomroeper (en stadsomroeper van Terneuzen), langs met een Zeeuws Vlaams taartje. Hij is zondag jarig maar er valt nu al iets te vieren.

Poes vermenigvuldiging

Het heeft niets met schilderen te maken, maar wel met mijn belevenissen in het Zeeuws Vlaamse paradijs. Milou, mijn aanlooppoes, heeft zich vermenigvuldigd. Vandaag zag ik twee zeer aandoenlijke katjes achter en stapel dakpannen vandaan kruipen. Een geheel zwart katje, die ik Luna noem en een zwart wit katje die ik Mula noem. Het kwam zomaar in me op om de beestjes zo te noemen.

Moederpoes, Milou, heeft haar kroost vandaag aan me voorgesteld. Mauwend en kopjes gevend. Dit was echt een supermooi moment waar ik beslist nog iets van ga schilderen.

Twee gezond ogende jonge katjes moeten nu de zorg krijgen die ze verdienen. Om te voorkomen dat ze net als moeder gaan zwerven heb ik een plan opgesteld met Monique, van de poezenopvang, hier even verderop. Milou laat al merken dat ze makkelijker naar binnen komt en alles wel vertrouwd. Ik hoop dan ook dat ook zij het huis boven de wijde wereld zal verkiezen.

Skywalk

Skywalk. 85 x 60 cm. Olieverf op portretlinnen. €2450,-

Vanmorgen heb ik dit schilderij afgeleverd bij Galerie Sille te Oudewater voor de zomerexpositie die komend weekeind geopend wordt. Zelf ben ik daar niet bij omdat ik andere verplichtingen heb. De galerie is met corona-aanpassingen te bezoeken.

Het thema van deze zomerexpositie is ‘Spiegel’, en daar voldoet dit werk wel aan. Eerder maakte ik het schilderij ‘Mirrors’ (zie hieronder) en ook die kun je daar gaan bekijken.

Mirrors 60 x 60 cm. olieverf op linnen. €1800,-

Met de Sint in de krant

Het is geen dagelijks nieuws dat iemand een altaar retabel aan het maken is en daarom kwam ik weer eens in de krant. En omdat er een Zeeuwse link is met de Sint was het ook nog eens goed Zeeuws Vlaams nieuws. Frans Brouwers uit IJzendijke, die de Sint heel goed kent, bracht me in contact met de Sint en zo kon ik die prachtige foto maken van de Sint te paard door de polders van IJzendijke die voor die gelegenheid geheel in mist en nevel gehuld waren.

Daar maakte ik onder andere deze bijzondere foto van. De foto’s heb ik gebruikt om de Sint door de hemel te schilderen, wat op het bovenste schilderij van het altaar retabel komt te staan. Op de foto hieronder zie je hoe dat is geworden. De link met Odin is hierin gerealiseerd. Maar veel meer verbinding met het heidense verleden van het Sinterklaas-verhaal wil ik er niet in leggen omdat het altaar retabel voor Sinterklaas niet over Odin gaat maar over het volkstoneel dat ontsproten is uit een Christelijke traditie met het verhaal van de heilige Sint Nicolaas als rode draad door dit hele geheel.

Ik vraag me nu af hoe lang het is geleden dat er iemand een altaar retabel schilderde. Ik weet dat collega Cornelis le Mair in die sferen verkeert en dat hij een enorm vanitas heeft gemaakt, maar dan houdt het ook op.

Cornelis aan het werk in zijn atelier. Als er iemand is die weet hoe je sfeer creëert is hij het wel.

Een echt altaar retabel werd mogelijk eeuwen geleden voor het laatst geschilderd. Zo’n retabel diende als een beeldverhaal om ongeletterden iets uit te leggen over een bijzondere religieuze gebeurtenis. Vergeet niet dat een mis destijds in het Latijn werd opgedragen en dat niemand daar een klap van verstond.

In mijn atelier ben ik nu aan het werk om het onderste deel van het retabel te maken. Op dat deel zal de hel te zien zijn. De onderwereld met het vagevuur, waar Zwarte Piet vandaan komt. Dit deel valt bewust een beetje weg achter de brievenbus omdat het een redelijk angstaanjagend beeld kan zijn voor kleine kinderen. Maar het is wel onderdeel van het oorspronkelijke Sinterklaas verhaal zoals het mij ooit verteld werd en wat kennelijk niemand meer weet door te vertellen.

Poes vereeuwigd

Het kleine schilderijtje van de poes hangt sinds vandaag in mijn woonkamer. Naast de koekoek. Dit is het tweede schilderijtje dat ik van Milou heb gemaakt en ik verwacht niet dat het het laatste werkje zal zijn wat ik van mijn huis,- tuin,- en keukendier zal maken.

Het eerste schilderijtje dat ik van haar maakte hangt even verderop in mijn huiskamer. Het zijn kleine schilderijtjes die ik nog wel kan plaatsen, want mijn wandruimte is redelijk beperkt in zo’n klein huisje.

De poes zelf zorgt elke dag weer voor leuke verrassingen. Zo hebben we nu een nieuw voer ontdekt waar ze zowat van opstijgt. Gisteren had ze al geproefd en vanmorgen om half zeven stond ze al weer hard  te mauwen in de bijkeuken om te ontbijten. Het leuke aan Milou is dat ze zo blij is met wat voer. Ze wil eten en tegelijk kopjes geven en zo begint mijn ochtend met een dolenthousiaste poes.

Kijk zelf maar.

Puinhoop

Ik maak er een grote puinhoop van op doek. Steentje voor steentje schilder ik een enorme puinzooi. Dat moet eerst gebeuren eer ik de dame verder kan voltooien. Maar voordat ik in het atelier aan de slag kan komt er eerst nog even een hongerige poes langs. Ik maakte er het onderstaande filmpje van. Ze had al anderhalf bakje met brokjes en een bakje melk op, maar die melk vindt ze wel heel erg lekker, dus krijgt ze nog een beetje.

Vandaag moet ik ook nog dringend aan de slag in de moestuin. De laatste planten (voornamelijk kolen) gaan vandaag de volle grond in. Voor een goede komkommerplant, voor in de serre, moet ik naar de markt in Axel. Dan maak ik een pracht van een rit binnendoor, over Zaamslag, langs heel erg mooi Zeeuws Vlaams landschap en bezoek ik tegelijk wat vrienden.

De moestuin is nu nog in opbouw. Er staan al wat koolsoorten, zoals bloemkool, broccoli en spitskool. Ook wat bleekselderie en knolselderie, prei, aardappelen en winterpeen. Maar er moet nog heel veel meer aangeplant worden en daar zal ik vandaag het grootste deel van de dag mee bezig zijn.

Dan is mijn moestuin weer ver klaar voor een heel seizoen telen en eten van eigen oogst. De tuin krijgt al weer meer idylische proportie. Aan de voorzijde van het huis bloeien de rozenstruiken en tal van andere bloemen. Er moet daar ook gewerkt worden aan het schoonmaken van de steentjes waar al weer het nodige onkruid in groeit en het snoeien van de rozenstruiken waar veel dood materiaal in zit. Werk zat dus, vandaag.