‘Making sense’

Gisterenavond heb ik de hele avond zitten kijken naar dit werk. Een nieuw schilderij dat bijna klaar is. Het atelier is dan afgesloten en op 26 meter afstand van mijn woning zodat ik  de verleiding kan weerstaan om even op en neer te lopen door een aardedonkere tuin om een penseel te gaan halen en er even iets aan te gaan doen. Het is nu een kwestie van kijken, kijken en nog eens kijken zodat ik precies weet wat ik er vandaag nog aan kan gaan doen om het optimaal te voltooien.

Dat kijken naar een schilderij wat bijna voltooid is een zalig moment. Ik ben al dik tevreden en ik kan dan even een avondje genieten van mijn eigen werk. Ik ben iets aan het uitproberen. Een achtergrond die vaag maar stevig is geschilderd en een hoofdonderwerp wat iets verder is uitgewerkt. Al kijkende zie ik dat ik op de goede weg ben.

 

De insluit/inkt tafel

Er komt straks een nieuwe expositie bij Kult, in Terneuzen. Daar is ook een werk van mij bij aanwezig. Het had echter niet veel gescheeld of ik was het straal vergeten om dat werk op tijd daar af te leveren. Gelukkig dacht ik er net op tijd aan en is alles nog goed gekomen. En in het atelier werk ik verder aan de insluit/inkttafel die ik gisterenavond nog helemaal gestript heb van verf en handvatten. En dan ontdek ik terloops iets leuks.

In het doosje met cliché’s dat ik laatst van Harry kreeg, zat een wel heel toepasselijk cliché wat bijna regelrecht refereert naar Wiese. ‘In de nacht sloop ze naar de drukkerij’ staat onder de afbeelding van een vrouw die aan een zetbok staat te werken, met op de achtergrond een Gutenberg pers en een venster. Hoe leuk is dat? Ik ga er t.z.t. wel een leuke afdruk van maken. Misschien zelfs wel een leuk idee om te verwerken in het Wiese-boek.

En dan heb ik dus precies op tijd het schilderij ‘Zondagse kool’ afgeleverd bij Kult voor de expositie rond het zilveren jubileum van Kult en de kunstuitleen in Terneuzen. Komt dat zien. Vanaf 14 Mei t/m 22 Juli

Filmpje gemaakt

Deze Zondag heb ik hoofdzakelijk besteedt aan het in elkaar knutselen van een beter filmpje van het aardappelen poten van gisteren. Het filmpje wat ik gisteren maakte vond ik achteraf gezien toch niet zo geslaagd. Dit is beduidend beter. Hieronde zie je wat ik ervan gebakken heb.

Drukkerij foto’s

Een sfeerplaatje uit het atelier. Ik maak foto’s voor ‘Drukwerk in de marge’, waar ik lid van ben als kunstenaar met een drukpers. Op die site stond een oude foto en tekst die aan vervanging onderhevig was.

Inmiddels ben ik al aan het drukken en gaat er nu in een rap tempo iets veranderen in het atelier. Voor het Wiese-boek moeten nu meer tekeningen gemaakt worden en ik moet nu onderhand het cover schilderij gaan maken.

Een eerste cliché is al binnen en weldra gaan er meer volgen zodat ik het eerste katern van het boek kan gaan drukken.

Op de Albion handpers uit 1858. Een juweel van een pers waar ik nog steeds enorm blij mee ben. Maar ook de Victoria Merkur degelpers gaat straks meedraaien om de druk van het boek mogelijk te maken.

Om deze foto ging het in het bijzonder. Ik heb er mijn boerengoed voor aangetrokken om de relatie met het Zeeuwse te benadrukken, want daar draait het hier eveneens om. Spookverhalen schrijven, illustreren en schilderen. En natuurlijk drukken en inbinden tot een prachtig handgemaakt boek.

Een boekje over Milou?

Het verdriet om het verlies van Milou is nog steeds aanwezig, maar het zakt al een beetje naar de achtergrond. Een van mijn facebook vrienden schreef ‘Maak er een boekje over’. Dat was toen nog wat te vroeg. Nu, een week na haar dramatische dood, komt dat zinnetje weer in beeld. Een boekje over het leven van Milou. ‘De kleine poes die een beetje beroemd werd’.

Ik schrijf een klein stukje. Een begin. Het is nog te moeilijk om er mee door te gaan. Tranen vloeien weer. Het is nog te vers. Te moeilijk om er echt voor te gaan zitten. Maar het begin is er.

Het was een mooie dag in Maart. 2019. Na dagen lang somber regenachtig en kil weer was het eindelijk eens een mooie dag. De zon scheen hoog aan de hemel en het zag er lente-achtig uit. Een heerlijke dag om even alles open te zetten en te laten luchten. Schoonmaak-kriebels dienden zich aan en terwijl ik daar een begin mee maakte zag ik haar voor het eerst. Een mooi zwart kopje met twee zwarte puntoortjes en prachtige ogen keken me aan. Ze keek net boven de drempel van de openstaande serredeur uit. Toen ik aanstalte maakte om naar haar toe te lopen sprong ze snel weg. De tuin in. Uit het zicht. Een prachtig zwart wit katje.

Nog geen tien minuten later zat ze er weer. In een kast had ik een zakje poezensnoepjes liggen en dat bracht me op het idee om dat diertje een snoepje te geven. Ze leek weer weg te willen rennen, maar aarzelde. Ze kwam nieuwsgierig terug en wachtte schuw op wat er komen zou. Het snoepje beviel haar, maar ze rende meteen weer weg toen ze het op had.

Tien minuten later hoorde ik een zacht geluidje. Mauw! Ik keek en zag dat zelfde mooie kopje weer boven de drempel uitsteken. Er was en ‘klik’. Ze rende niet meer weg en wachtte tot ik haar snoepje kwam brengen. Nog een snoepje. En nog een. Als ik mijn hand uitsteek om haar te aaien reageert ze angstig en geeft ze me een pets waarna ze snel wegrent. Een poezenpets. Zomaar en pets met een zacht pootje. Zonder scherpe nageltjes. Ze blijft op enige afstand zitten kijken. Als ik mijn hand uitsteek komt ze aarzelend terug gelopen en geeft ze me een kopje. De klik is nu compleet.

Zo begon de eerste kennismaking met Milou. Een zwerfkatje dat haar angst overwon en mijn allerbeste maatje werd.

Voor Milou

Twee kleine zwart witte poezenpootjes verschijnen aan de rand van mijn matras. Ik lig nog heerlijk op bed. Het is Zondag en ik mag uitslapen. Achter die twee pootjes verschijnt een zwart poezenbolletje met twee puntoortjes en een paar prachtige poezenogen. Milou rekt zich uit en springt even later op mijn bed om gezellig bij me te komen liggen. Zacht spinnend nestelt ze zich tegen me aan en is er vrede, liefde, dankbaarheid en een ongekende huiselijkheid die zijn weerga niet kent. Ze hoeft niks. Een aai over haar bolletje en een knuffel. Dat is wat ze wil. Meer niet.

Het is zo’n moment waar ik nu op terugkijk. Haar leven eindigde op het asfalt van een drukke weg waar dagelijks honderden auto’s, vrachtwagens en tractoren overheen razen. Zo triest. Ik huil bij die gedachten. Ik kom er maar niet overheen. Dat zo’n lieve kleine poes zo moet eindigen.

Ik ga voor haar een waardig graf maken. In de tuin. Dicht bij me. Het moet iets moois warden. Niet overdreven, maar een mooi monumentje voor dit lieve kleine diertje wat zoveel voor me heeft betekend.

Karin, een van mijn cursisten, maakte dit mooie portretje van Milou voor me. Het was een moment dat ze dartel in de appelboom klom. Buiten was ze helemaal in haar element.

Door alle foto’s verhalen en filmpjes was ze beroemd geworden op facebook en YouTube. Ze had niet alleen mijn hart veroverd maar dat van velen. Dat merk ik aan de grote hoeveelheid reacties die ik op het overlijdensbericht van Milou kreeg.

Ze krijgt dus een serieus graf. Een monumentje voor een verschrikkelijk lieve, kleine poes.

Druksels en licht

Het was een dagje van schilderen, drukken en zoeken naar verlichting (voor boven de Albion pers). Die verlichting vond ik direct bij de Zeeuwsche Kringloopbeurs in Sint Jansteen.

Gisterenavond laat heb ik nog het zetwerk voltooid voor de eerste pagina van het ‘Wiese’ boek. Het begin is er. Ik heb even handmatig een afdruk gemaakt om te kijken of alle letters, punten en comma’s goed stonden en dat is nu het geval. De pagina is klaar om gedrukt te worden.

Vandaag scoorde ik dus een pracht van een lamp, bij de Zeeuwsche kringloopbeurs te Sint Jansteen, met drie spots die nu boven de Albion pers hangt. Helemaal naar mijn zin. De pers is nu mooi zichtbaar en zelfs een beetje uitgelicht.

Ik popel om op de pers te gaan drukken. Het drukproces is identiek aan de methode van drukken die in 1450 door Johannes Gutenberg werd geïntroduceerd.

Les,- en regeldag

Tijd voor het atelier had ik vandaag helaas niet. Mijn handen jeuken om met de Albion press verder te gaan werken, maar er moeten eerst een hoop dingen geregeld worden en ik moest ook nog les geven bij Toonbeeld. Maar vanavond ga ik nog wel even door met schoonmaken van de pers. Al het oude vet en stof moet er af en dan komt er nieuw vet op te zitten, waarna hij in elkaar gestoken kan worden. Hopelijk kan ik de komende week de eerste testdrukken maken en de pers helemaal fijn-afstellen om aan het echte werk te gaan beginnen.

Poezenzorg en Albion regelwerk

Milou heeft een zwelling boven haar rechter oog en daarvoor ga ik eerst een medicijn halen bij het Zeeuws Vlaamse poezenparadijs van KatteKus. De rest van de dag ben ik bezig met alles te regelen voor morgen. Dan breekt de grote dag aan dat de Albion pers naar mijn atelier verhuisd kan worden vanuit het grafisch Lyceum te Rotterdam.

Perslicht en een bijzondere foto

Ik denk niet dat ik iemand zal verbazen als ik zeg dat ik niet overweg kan met moderne prutstroep. Vandaag kocht ik zo’n moderne trekschakelaar, voor de lamp boven mijn pers, waar ik de hele middag mee aan het worstelen ben geweest om dat stomme ding aan te kunnen sluiten. Dat lukte niet. Het ding ging stuk en was niet meer te herstellen, want alle moderne troep mag, om economische redenen, niet hersteld worden. Dan moet je weer een nieuw prutsding bestellen, enzovoort. Maar doe ik dus niet.

Op internet vond ik een schakelaar uit 1926 en die heb ik maar meteen besteld. En nog een voor de lamp boven de Albion press. Dan weet ik zeker dat dit op een begrijpelijke wijze is aan te sluiten en dat het ding het gewoon doet.

Heel blij ben ik hiermee. Een foto van mijn huisje uit de jaren ’50. Ik heb nog geen foto kunnen vinden van mijn huisje van voordat ik er introk. Dit is het eerste exemplaar. Hopelijk volgen er nog meer. Deze kreeg ik vandaag van een van mijn buren aan het Mauritsfort. Je ziet het huisje met een platdak op de keuken. Links van mijn huisje heeft nog een huisje gestaan. Geen schuur, want ik zie een schoorsteen en dat duidt op een stookplaats die doorgaans niet in schuurtjes werd geplaatst. Vanaf de plek waar deze foto gemaakt is staat nu het huis van mijn buren. Maar als er straks sneeuw ligt ga ik toch proberen een vergelijkingsfoto te maken.