Het toverstokje

In de landwinkel van de drieling van Terhole tref je tussen de aardappelen, zelfgemaakte jam en appelmoes ook toverstokjes aan. Dat zegt iets over hun voorliefde voor tovenarij. Het verhaal gaat dat de zussen iets met toverkunst kunnen doen, wat natuurlijk niemand gelooft, maar aan de andere kant weet iedereen wel dat er vreemde en onverklaarbare dingen gebeuren rondom de boerderij en de landwinkel van deze zussen. Het zou dus zomaar kunnen dat zij daadwerkelijk kunnen toveren, maar ook daar weet niemand het exacte antwoord op te geven.

Na het succes van de crowdfunding campagne bij Kickstart voor de Kunst leek het mij gepast om de donateurs, die straks naar Axel komen om de boekpresentatie mee te maken, een extraatje te geven in de vorm van zo’n toverstokje en iets typisch Zeeuws wat zo uit die landwinkel had kunnen komen. Om een juunekruier (uienbroodje) mee te kunnen bakken. Maar daarover later meer.

Het toverstokje is niet zo’n plastic ding wat je overal in fop,- en feestwinkels kunt kopen maar een echt houten geval dat samengesteld is uit een handgedraaid handvat en een steel van hout dat ooit toebehoorde tot een van mijn penselen. Het zou zomaar kunnen dat een van die penseelstelen heeft toebehoord aan een penseel waarmee ik het schilderij van de drieling heb gemaakt. Telkens als ik even tijd heb maak ik weer een nieuw toverstokje. In de tussentijd denk ik na over een nieuwe vorm van het handvat zodat geen enkel stokje hetzelfde is.

Wie mij met 75 Euro of meer geholpen heeft om de druk van het boekje te kunnen bekostigen krijgt dus zo’n toverstokje tijdens de boekpresentatie in het Museum van het Land van Axel op 10 Oktober a.s.

En crowdfunden kan nog steeds. De komende week wordt het spannend om de vraag of ik in staat zal zijn om het boekje in een hard cover uit te laten voeren. Ga naar de pagina van Voor de Kunst om me mee te helpen dat doel te bereiken.

Zondag 13 September in Lokaal 54

Aanstaande Zondag ben ik om 15.00 u. aanwezig in Galerie & Kunstcafé Lokaal 54 in Terneuzen met een proefdruk van het boekje (De drieling van Terhole). Tevens kan ik u alles vertellen over de lopende crowdfunding campagne voor de drukkosten van het boekje.

Er vindt dan een meet & greet middag plaats van Ellen Geerts die hier exposeert met haar werk. Naast haar werk kun je ook nog het werk van andere kunstenaars bekijken (en kopen). Maar Ellen staat natuurlijk in het middelpunt van de belangstelling. Kom gezellig langs en geniet.

Goedemorgen Zeeland

Als alles goed gaat zit ik rond 10.00 u. in de uitzending van Elsa’s beroemde radio programma ‘Goedemorgen Zeeland‘ om te vertellen over mijn boekje (de drieling van Terhole) en de crowdfunding campagne die ik op dit moment aan het voeren ben om de drukkosten voor het boekje bij elkaar te krijgen. Dit is het radio programma waar ik altijd naar luister als ik ‘s-morgens in de auto onderweg ben.

Over de helft!

Het gaat lekker met de crowdfunding campagne. Alle 31 donateurs alvast super-bedankt. Ik zit nu al op 60% van het streefbedrag. Nu nog de laatste 40%. Help je mee? https://www.voordekunst.nl/projecten/10262-de-drieling-van-terhole

Komende Zondag ben ik vanaf 15.00 u. bij Galerie Lokaal 54 in Terneuzen. Ik heb dan de proefdruk van het boekje bij me. Tevens hangt daar nu het grootste deel van mijn ‘Zeeuwse collectie’. Dat zijn alle schilderijen die ik heb gemaakt naar aanleiding van mijn omgeving. Deze collectie is uitsluitend hier te koop en te bekijken.

De Plattedijk

Enige tijd geleden stond ik te schilderen aan de Plattedijk te Axel. Landschap schilderen is iets waar ik me altijd al graag mee bezig heb gehouden en wat ik dus nog met enige regelmaat doe. Landschap geeft rust in je leven en daarom blijf ik dit een machtig mooie tak van sport vinden in de schilderkunst. Ik zag net dat ik dit schilderij nooit heb gepubliceerd. Waarom weet ik eigenlijk niet. Mogelijk omdat het gelijk verkocht was. Maar bij deze laat ik het toch zien.

De Plattedijk is een verbindingsweg tussen Axel en Zaamslag. Lokaal een heel bekend mooi stukje Zeeuws Vlaanderen waar ik vaak doorheen rij. Op een steenworp afstand van Pot waar een groot deel van mijn werk permanent te zien is. Even verderop zit Museum ‘het Warenhuis’. Het museum van het Land van Axel.

Nieuwe folders zijn binnen

Vanmorgen bezorgd door de post. Een doos vol folders voor de aanstaande crowdfunding campagne voor de druk van het boekje.

En zo ziet dat er uitgevouwen uit. 1 September gaat de actie van start. Het begin is er. Nu de rest nog. Ik heb ruim en maand de tijd om alles goed voor te bereiden en dat gaat lukken.

 

 

Tovenarij

Voor mijn eerste boekje, ‘De drieling van Terhole’, tekende ik dit plaatje van een verbaasde houthakker die overal nieuwe bomen zag groeien op bomen die hij net omgezaagd had. Dat is natuurlijk tovenarij en dat kan alleen maar voorkomen in de fantasie van de schrijver/tekenaar. Maar dan zie ik deze foto voorbij komen op facebook.

Meer tekeningen

Een heerlijke dag om tekeningen te maken. Ik werk nog steeds door aan het boek over Wiese, de gesel van Axel. Ook dat wordt weer zo’n boekje met om de bladzijde een tekening. En dat zijn er aardig wat, in dit verhaal. Vandaag is het Zondag en dan hou ik er een slome dag op na. Dat wil zeggen dat ik niet in het atelier aan het werk ben. Rustdag heet dat. Dat is zo’n uitgelezen moment om te gaan tekenen.

Hier het moment dat wanhopige boeren bij de broeders van Affligem om hulp komen vragen. Hun laatste sprankeltje hoop is dat de geestelijken Wiese op andere gedachten kan brengen. Tevergeefse hoop, zoals later zal blijken.

Wiese had onder haar huis een kluis in de kelder waar ze al haar gouden, zilveren en bronzen munten bewaarde. Ze was een der rijkste vrouwen uit de Lage Landen. Haar vermogen is, na haar dood, nooit meer teruggevonden. Voer voor schatzoekers, dus.

De mannen die de zware geldkisten voor haar dragen zijn leden van haar ‘Swarte Ruyterye’. Zij bewaken ook haar vermogen. Geen mens zal het wagen om daar ooit zonder toestemming van Wiese naar binnen te gaan.

En dan heb ik ook deze tekening nog. Wiese, met de door haar behekste zwarte kat, in haar grote huis. Een echte residentie.

Meten is weten

In het atelier werk ik rustig verder aan het altaar retabel voor Sinterklaas. Ik heb het hele werk nu uitgelegd op de vloer om alles goed op te kunnen meten voor het maken van een subframe dat de verbinding moet gaan vormen van alle delen en de standaard die ik er al grotendeels voor gemaakt heb.

Buiten het atelier zie ik moederpoes in de weer met haar kroost. Ik heb speciaal voer voor die kleintjes gehaald en probeer ze daarmee te voeren, maar ze begrijpen er nog niets van. Milou eet al hun voer op terwijl haar kinderen er hooguit nieuwsgierig aan snuffelen, maar eten ho maar.

In de loop van de dag komt Marco, onze dorpsomroeper (en stadsomroeper van Terneuzen), langs met een Zeeuws Vlaams taartje. Hij is zondag jarig maar er valt nu al iets te vieren.

Poes vermenigvuldiging

Het heeft niets met schilderen te maken, maar wel met mijn belevenissen in het Zeeuws Vlaamse paradijs. Milou, mijn aanlooppoes, heeft zich vermenigvuldigd. Vandaag zag ik twee zeer aandoenlijke katjes achter en stapel dakpannen vandaan kruipen. Een geheel zwart katje, die ik Luna noem en een zwart wit katje die ik Mula noem. Het kwam zomaar in me op om de beestjes zo te noemen.

Moederpoes, Milou, heeft haar kroost vandaag aan me voorgesteld. Mauwend en kopjes gevend. Dit was echt een supermooi moment waar ik beslist nog iets van ga schilderen.

Twee gezond ogende jonge katjes moeten nu de zorg krijgen die ze verdienen. Om te voorkomen dat ze net als moeder gaan zwerven heb ik een plan opgesteld met Monique, van de poezenopvang, hier even verderop. Milou laat al merken dat ze makkelijker naar binnen komt en alles wel vertrouwd. Ik hoop dan ook dat ook zij het huis boven de wijde wereld zal verkiezen.