Ode aan de democratie

Het schilderij heeft officieel als titel ‘De zwevende kiezer’. In de zwevende kiezer zie ik een ultieme uiting van democratie. Je kunt op het laatste moment nog op iets heel anders stemmen dan wat je van plan was. Omdat ik op zoek was naar ingrediënten voor een vrolijk schilderij koos ik dit onderwerp uit om kleurrijke types door de lucht te laten zweven achter hun stembiljet aan met hun rode potloodje. Daar omheen een dynamische lijst van rode potloodjes. Naast al die uitbundigheid hangt een donker, ingetogen,schilderijtje van Kim Jong Un die met een verrekijker naar al die mafketels in de lucht staart. Hij heeft slechts één potloodje omdat zijn volk alleen op hem kan stemmen.

De laatste jaren is de vanzelfsprekendheid van een democratie aan het wankelen geslagen. De verharding in de politiek, de extreme tegenstellingen en de onrust in de maatschappij, wereldwijd, laten scheurtjes zien in die vanzelfsprekendheid van een democratie. Met als dieptepunt de bestorming van het Capitool in de Verenigde Staten.

Dit kan ons natuurlijk niet overkomen, zou je denken. Maar de geest is wel uit de fles en ik zou die daar graag weer terug in willen krijgen. Met dit schilderij hoop ik, met humor, mensen aan het denken te zetten. Democratie is niet vanzelfsprekend. Die wordt bewaakt, beschermd, in stand gehouden en onderhouden door onze volksvertegenwoordigers. Daarom ook een ode aan hen die zich hiervoor inzetten in een tijd dat hun inspanningen veelvuldig bekritiseerd worden. Om die reden heb ik de oud burgemeester en onze huidige burgemeester op het schilderij afgebeeld. Zij vertegenwoordigen al die mensen die zich hiervoor inspannen. Van ambtenaar tot Minister president. Zij strijden dagelijks voor onze vrijheid.

Om een idee te krijgen hoe zoiets helemaal mis kan gaan laat ik je een stukje film zien van Operator Starsky uit Oekraïne. Hij is beroepsmilitair in het Oekraïnse leger en heeft een eigen vlog op YouTube waarin hij zijn volgers op de hoogte houdt van alle ontwikkelingen aan het front en, zoals in dit filmpje, ook achtergrond informatie geeft over de oorlog in Oekraïne.

Zo kan dus een dictator een democratie om zeep helpen. Het is helaas dichter bij dan menigeen denkt. Met mijn schilderij over de zwevende kiezer hoop ik dat ik mensen ertoe aan kan zetten om hier eens diep over na te gaan denken.

De druckerye

Aangenaam verrast was ik door dit filmpje van Anouschka, de dame die model heeft gestaan voor het portret van Wiese. Zij maakte dit filmpje over de rondleiding die ik door het grafisch atelier gaf. Het hele grafische atelier is nog in ontwikkeling. Voor het drukken van boeken is het nog te vroeg. Momenteel heb ik erg veel hooi op mijn vork en ben ik eigenlijk meer bezig met de verbouwing dan met andere zaken. Daarom heb ik de boekpresentatie van het Wiese-boek en het poezenboekje opgeschoven naar volgend jaar en omdat ik ook nog wat onderdelen voor de persen nodig heb waar heel moeilijk aan te komen valt.

Het portret van Wiese

Vorig jaar had ik me al voorgenomen om het portret van Wiese te gaan schilderen, maar hoe? Ik moest een model zien te vinden wat aan haar omschrijving kon voldoen en dat bleek veel dichterbij te zitten dan ik dacht. Anouschka is een volleerd actrice en zij kan in een oogwenk het karakter voor de dag toveren van een echte middeleeuwse furie. Behalve dat was Wiese ook een aantrekkelijke dame die met haar charme alles voor elkaar kon krijgen. Dat karakter zit ik nu te schilderen. Wiese krijgt ineens een gezicht.

Het wordt een prachtig klassiek portret. Betoverend ook. Ik laat jullie in dit filmpje, en opvolgende, filmpjes zien hoe dit portret tot stand komt. Overigens gaan we aanstaande Vrijdag bij Toonbeeld beginnen aan het onderdeel portret schilderen in klassieke schildertechnieken bij Toonbeeld. Er zijn nog een paar plekken vrij, dus wil je weten hoe dit werkt dan kun je je nog inschrijven als je snel bent. De lessen vinden plaats bij Toonbeeld op Vrijdag van 10.00 u. t/m 12.00 u. Inschrijven kun je via de site. www.toonbeeld.nl

Rembrandt en nieuwe bellettering

Het is zover. De wagen is opnieuw beletterd als een eerste stap in de richting van grote veranderingen. De buitenkant van het atelier zal weldra volgen

Het ‘Nachtwacht project’ bij Toonbeeld komt nu snel in een eindfase en daarom moet ik hard aan de slag om mijn deel van alle 18 delen van dit schilderij af te schilderen. 18 Juni zal alles in elkaar gestoken worden en dan moet dit natuurlijk helemaal af zijn.

‘Making sense’

Gisterenavond heb ik de hele avond zitten kijken naar dit werk. Een nieuw schilderij dat bijna klaar is. Het atelier is dan afgesloten en op 26 meter afstand van mijn woning zodat ik  de verleiding kan weerstaan om even op en neer te lopen door een aardedonkere tuin om een penseel te gaan halen en er even iets aan te gaan doen. Het is nu een kwestie van kijken, kijken en nog eens kijken zodat ik precies weet wat ik er vandaag nog aan kan gaan doen om het optimaal te voltooien.

Dat kijken naar een schilderij wat bijna voltooid is een zalig moment. Ik ben al dik tevreden en ik kan dan even een avondje genieten van mijn eigen werk. Ik ben iets aan het uitproberen. Een achtergrond die vaag maar stevig is geschilderd en een hoofdonderwerp wat iets verder is uitgewerkt. Al kijkende zie ik dat ik op de goede weg ben.

 

De insluit/inkt tafel

Er komt straks een nieuwe expositie bij Kult, in Terneuzen. Daar is ook een werk van mij bij aanwezig. Het had echter niet veel gescheeld of ik was het straal vergeten om dat werk op tijd daar af te leveren. Gelukkig dacht ik er net op tijd aan en is alles nog goed gekomen. En in het atelier werk ik verder aan de insluit/inkttafel die ik gisterenavond nog helemaal gestript heb van verf en handvatten. En dan ontdek ik terloops iets leuks.

In het doosje met cliché’s dat ik laatst van Harry kreeg, zat een wel heel toepasselijk cliché wat bijna regelrecht refereert naar Wiese. ‘In de nacht sloop ze naar de drukkerij’ staat onder de afbeelding van een vrouw die aan een zetbok staat te werken, met op de achtergrond een Gutenberg pers en een venster. Hoe leuk is dat? Ik ga er t.z.t. wel een leuke afdruk van maken. Misschien zelfs wel een leuk idee om te verwerken in het Wiese-boek.

En dan heb ik dus precies op tijd het schilderij ‘Zondagse kool’ afgeleverd bij Kult voor de expositie rond het zilveren jubileum van Kult en de kunstuitleen in Terneuzen. Komt dat zien. Vanaf 14 Mei t/m 22 Juli

Filmpje gemaakt

Deze Zondag heb ik hoofdzakelijk besteedt aan het in elkaar knutselen van een beter filmpje van het aardappelen poten van gisteren. Het filmpje wat ik gisteren maakte vond ik achteraf gezien toch niet zo geslaagd. Dit is beduidend beter. Hieronde zie je wat ik ervan gebakken heb.

Drukkerij foto’s

Een sfeerplaatje uit het atelier. Ik maak foto’s voor ‘Drukwerk in de marge’, waar ik lid van ben als kunstenaar met een drukpers. Op die site stond een oude foto en tekst die aan vervanging onderhevig was.

Inmiddels ben ik al aan het drukken en gaat er nu in een rap tempo iets veranderen in het atelier. Voor het Wiese-boek moeten nu meer tekeningen gemaakt worden en ik moet nu onderhand het cover schilderij gaan maken.

Een eerste cliché is al binnen en weldra gaan er meer volgen zodat ik het eerste katern van het boek kan gaan drukken.

Op de Albion handpers uit 1858. Een juweel van een pers waar ik nog steeds enorm blij mee ben. Maar ook de Victoria Merkur degelpers gaat straks meedraaien om de druk van het boek mogelijk te maken.

Om deze foto ging het in het bijzonder. Ik heb er mijn boerengoed voor aangetrokken om de relatie met het Zeeuwse te benadrukken, want daar draait het hier eveneens om. Spookverhalen schrijven, illustreren en schilderen. En natuurlijk drukken en inbinden tot een prachtig handgemaakt boek.

Een boekje over Milou?

Het verdriet om het verlies van Milou is nog steeds aanwezig, maar het zakt al een beetje naar de achtergrond. Een van mijn facebook vrienden schreef ‘Maak er een boekje over’. Dat was toen nog wat te vroeg. Nu, een week na haar dramatische dood, komt dat zinnetje weer in beeld. Een boekje over het leven van Milou. ‘De kleine poes die een beetje beroemd werd’.

Ik schrijf een klein stukje. Een begin. Het is nog te moeilijk om er mee door te gaan. Tranen vloeien weer. Het is nog te vers. Te moeilijk om er echt voor te gaan zitten. Maar het begin is er.

Het was een mooie dag in Maart. 2019. Na dagen lang somber regenachtig en kil weer was het eindelijk eens een mooie dag. De zon scheen hoog aan de hemel en het zag er lente-achtig uit. Een heerlijke dag om even alles open te zetten en te laten luchten. Schoonmaak-kriebels dienden zich aan en terwijl ik daar een begin mee maakte zag ik haar voor het eerst. Een mooi zwart kopje met twee zwarte puntoortjes en prachtige ogen keken me aan. Ze keek net boven de drempel van de openstaande serredeur uit. Toen ik aanstalte maakte om naar haar toe te lopen sprong ze snel weg. De tuin in. Uit het zicht. Een prachtig zwart wit katje.

Nog geen tien minuten later zat ze er weer. In een kast had ik een zakje poezensnoepjes liggen en dat bracht me op het idee om dat diertje een snoepje te geven. Ze leek weer weg te willen rennen, maar aarzelde. Ze kwam nieuwsgierig terug en wachtte schuw op wat er komen zou. Het snoepje beviel haar, maar ze rende meteen weer weg toen ze het op had.

Tien minuten later hoorde ik een zacht geluidje. Mauw! Ik keek en zag dat zelfde mooie kopje weer boven de drempel uitsteken. Er was en ‘klik’. Ze rende niet meer weg en wachtte tot ik haar snoepje kwam brengen. Nog een snoepje. En nog een. Als ik mijn hand uitsteek om haar te aaien reageert ze angstig en geeft ze me een pets waarna ze snel wegrent. Een poezenpets. Zomaar en pets met een zacht pootje. Zonder scherpe nageltjes. Ze blijft op enige afstand zitten kijken. Als ik mijn hand uitsteek komt ze aarzelend terug gelopen en geeft ze me een kopje. De klik is nu compleet.

Zo begon de eerste kennismaking met Milou. Een zwerfkatje dat haar angst overwon en mijn allerbeste maatje werd.

Voor Milou

Twee kleine zwart witte poezenpootjes verschijnen aan de rand van mijn matras. Ik lig nog heerlijk op bed. Het is Zondag en ik mag uitslapen. Achter die twee pootjes verschijnt een zwart poezenbolletje met twee puntoortjes en een paar prachtige poezenogen. Milou rekt zich uit en springt even later op mijn bed om gezellig bij me te komen liggen. Zacht spinnend nestelt ze zich tegen me aan en is er vrede, liefde, dankbaarheid en een ongekende huiselijkheid die zijn weerga niet kent. Ze hoeft niks. Een aai over haar bolletje en een knuffel. Dat is wat ze wil. Meer niet.

Het is zo’n moment waar ik nu op terugkijk. Haar leven eindigde op het asfalt van een drukke weg waar dagelijks honderden auto’s, vrachtwagens en tractoren overheen razen. Zo triest. Ik huil bij die gedachten. Ik kom er maar niet overheen. Dat zo’n lieve kleine poes zo moet eindigen.

Ik ga voor haar een waardig graf maken. In de tuin. Dicht bij me. Het moet iets moois warden. Niet overdreven, maar een mooi monumentje voor dit lieve kleine diertje wat zoveel voor me heeft betekend.

Karin, een van mijn cursisten, maakte dit mooie portretje van Milou voor me. Het was een moment dat ze dartel in de appelboom klom. Buiten was ze helemaal in haar element.

Door alle foto’s verhalen en filmpjes was ze beroemd geworden op facebook en YouTube. Ze had niet alleen mijn hart veroverd maar dat van velen. Dat merk ik aan de grote hoeveelheid reacties die ik op het overlijdensbericht van Milou kreeg.

Ze krijgt dus een serieus graf. Een monumentje voor een verschrikkelijk lieve, kleine poes.