Slotplaatje

Als je iets niet kunt kopen, omdat het domweg niet in de handel bestaat, moet je het zelf maken. In dit geval een slotplaatje voor een der panelen van het drieluik in het altaarretabel. Hiermee kan het hele geheel gesloten worden.

Zoals zoveel onderdelen van dit retabel heb ik dit ook zelf moeten maken. Het zijn zo van die laatste dingetjes die veel tijd kosten om uit te denken en uit te voeren. Maar het werkt.

Alles is netjes in het hout uitgebeiteld en gemonteerd. Omdat dit dingetje in het zicht valt heb ik ervoor gekozen om er koperen nagels met een bolle kop voor te gebruiken. Stapje voor stapje kom ik steeds dichter bij het eindresultaat.

Bijna klaar

Het zijn de allerlaatste puntjes die nog bijgewerkt moeten worden aan het altaarretabel voor Sinterklaas. Van die laatste loodjes die het zwaarst wegen omdat er telkens weer iets ontdekt wordt wat nog even aandacht nodig heeft. Maar het eind is nu wel heel erg nabij.

Helemaal bovenaan op het altaarretabel komen deze gouden bollen te staan. Ook dat is eindelijk af. Na bijna een jaar er aan gewerkt te hebben kan ik nu een eindresultaat zien. Niet helemaal, want het bovendeel kan niet op het retabel gemonteerd worden omdat mijn plafond niet hoog genoeg is. Dat zal ik voor het eerst in volle glorie zien in de kerk te Heythuysen.

Nog een laatste verandering aan het schilderij van de processie te Bari en dan ben ik echt klaar. Dan volgt nog een laatste check van alle onderdelen en dan kan het hele werk naar Limburg getransporteerd worden.

Het toverstokje

In de landwinkel van de drieling van Terhole tref je tussen de aardappelen, zelfgemaakte jam en appelmoes ook toverstokjes aan. Dat zegt iets over hun voorliefde voor tovenarij. Het verhaal gaat dat de zussen iets met toverkunst kunnen doen, wat natuurlijk niemand gelooft, maar aan de andere kant weet iedereen wel dat er vreemde en onverklaarbare dingen gebeuren rondom de boerderij en de landwinkel van deze zussen. Het zou dus zomaar kunnen dat zij daadwerkelijk kunnen toveren, maar ook daar weet niemand het exacte antwoord op te geven.

Na het succes van de crowdfunding campagne bij Kickstart voor de Kunst leek het mij gepast om de donateurs, die straks naar Axel komen om de boekpresentatie mee te maken, een extraatje te geven in de vorm van zo’n toverstokje en iets typisch Zeeuws wat zo uit die landwinkel had kunnen komen. Om een juunekruier (uienbroodje) mee te kunnen bakken. Maar daarover later meer.

Het toverstokje is niet zo’n plastic ding wat je overal in fop,- en feestwinkels kunt kopen maar een echt houten geval dat samengesteld is uit een handgedraaid handvat en een steel van hout dat ooit toebehoorde tot een van mijn penselen. Het zou zomaar kunnen dat een van die penseelstelen heeft toebehoord aan een penseel waarmee ik het schilderij van de drieling heb gemaakt. Telkens als ik even tijd heb maak ik weer een nieuw toverstokje. In de tussentijd denk ik na over een nieuwe vorm van het handvat zodat geen enkel stokje hetzelfde is.

Wie mij met 75 Euro of meer geholpen heeft om de druk van het boekje te kunnen bekostigen krijgt dus zo’n toverstokje tijdens de boekpresentatie in het Museum van het Land van Axel op 10 Oktober a.s.

En crowdfunden kan nog steeds. De komende week wordt het spannend om de vraag of ik in staat zal zijn om het boekje in een hard cover uit te laten voeren. Ga naar de pagina van Voor de Kunst om me mee te helpen dat doel te bereiken.

Vervolg crowdfunding campagne

Het snelle succes van het behalen van het streefbedrag verraste me bijzonder aangenaam. Daarvoor wil ik iedereen nogmaals heel hartelijk bedanken. Maar de campagne loopt nog een dikke week door en om die reden heb ik besloten om het streefbedrag te verhogen naar €3500,- om een luxere druk mogelijk te maken. In dat geval kan het boekje gedrukt worden met een hard-cover.

Mocht ik dat bedrag niet halen, dan kan het geld wat ik over hou gebruikt worden voor de financiering van het volgende boekje, ‘De gesel van Axel’. Dat boekje is al zo goed als klaar. In dat verhaal neem ik u terug in de tijd naar het Land van Axel in 1606. Een roerige periode met (80-jarige) oorlog, doorgestoken dijken, natuurrampen, overstromingen en andere ongemakken. In die periode heerste regentesse Isabelle Louise van de Palts over het Land van Axel. Genadeloos.

Wie de pacht niet kon betalen of de ‘Tienden’ niet af kon staan werd zonder pardon door Wiese, zoals ze in de volksmond werd genoemd, van het land en uit de boerderij gestuurd. Wie daar niet aan gehoorzaamde kreeg een keiharde confrontatie met haar ‘Swarte Ruyterye’, ofwel, ‘De Zwarte Ruiters’. Een woest ruitervolk van huurlingen die voor Wiese de orde handhaafden en er voor zorgden dat haar wil wet was. Nadat er een grote droogte heerste over het Land van Axel en de boeren het water hoger dan ze konden overleven aan de lippen kwam te staan waren de rapen gaar en ontstond de grote boeren opstand. Dit zou leiden tot moord, nog ergere overstromingen en het overspoelen van de dorpen Vremdieke en Willemskerke. De molen van Vremdieke woei om en de kippen vlogen door de lucht. Een ongekend zware storm trok over het Land van Axel. Het was de wraak van Wiese en vandaag de dag kunnen we Wiese nog tegenkomen in het Land van Axel. Haar geest doolt rond.

Dit verhaal moet eerst verteld worden wil je begrijpen hoe het vandaag de dag nog hevig kan spoken in het Land van Axel en om iets te begrijpen van de mysterieuze kerkbrand van Hoek op de eerste nieuwjaarsdag van 2015. Daarover gaat het derde boekje. Maar eerst ga ik ‘De drieling van Terhole’ laten drukken. Dankzij uw hulp kan dit nu sowieso doorgaan. In soft cover of hardcover. Dat hangt af van het vervolg van deze crowdfunding campagne.

Piet Pladett, alias ‘Pietje Tuf’ de vrolijke bakkersknecht uit het derde verhaal.

Scharnieren voor het altaarretabel

Rinus maakte de scharnieren voor het drieluik in het altaarretabel voor Sinterklaas. Puur handwerk en exact op maat. Hij nam ze mee naar de molen, met nog wat ander smeedwerk wat hij voor de molen (de Windlust te Hoek) maakte. Ik maakte een filmpje van het moment dat hij ermee aankwam.

Ik monteerde de scharnieren in het altaarretabel en nu kun je eindelijk zien hoe het drieluik functioneert in het retabel. De scharnieren hebben exact de juiste uitstraling die ik zocht.

Gisteren kreeg ik bezoek van het Kerkbestuur van de Sint Nicolaas parochie in Heythuysen, waar het altaarretabel voor Sinterklaas komt te staan. Ik kon nu het volledige retabel laten zien met functionerende panelen van het drieluik die nu open kunnen klappen.

Voor de foto trok ik mijn boerengoed aan om het geheel een Zeeuws karakter te geven. Op de foto zie je dat het bovendeel van het retabel op de ezel ernaast staat. Dat deel kan ik niet op het retabel plaatsen omdat mijn plafond niet hoog genoeg is.

Zo ziet dat er uit in gesloten versie,wat eigenlijk het hele jaar door zo zal zijn.

En zo ziet het er uit in geopende versie. Bovenop komt nog het schilderij van de Sint door de hemel met daar helemaal bovenop de pekelton met de drie gouden ballen.

Het boekje, inhoudelijk

Het is een modern spookverhaal, maar het gaat wel ergens over. Iemand die dat heel goed kan verwoorden is Chris de Stoop, schrijver van o.a. het bestsellerboek ‘Dit is mijn hof’. Het is een stukje documentaire uit 2015 toen dit allemaal begon te spelen in het Zeeuws Vlaamse land. De Hedwigepolder problematiek. Ik heb er al eerder over gepubliceerd. Het verdwijnen van de boeren cultuur, het cultuurlandschap en de daarbij behorende geschiedenis. Daar tegenover, de ontembare macht van de havenbaronnen en graaicultuur. Ik ga het niet nog eens opschrijven omdat Chris het beter weet te verwoorden. Dat zie je in dit onderstaande filmpje uit 2015

Het boekje is eigenlijk een reactie hierop. De onmacht is voelbaar op elke vierkante meter van deze streek. Door de rollen eens om te draaien en de macht bij de boeren te leggen die nog steeds leven in de oude boeren traditie waar wij onze cultuur aan te danken hebben vloeit er iets van al die frustratie weg.

SUCCES!!!

Even, tussen de bedrijven door, heb ik een snelle tekening gemaakt van onze dorpsomroeper die het goede nieuws van de kerktoren zou willen schreeuwen, maar hij is een bescheiden man en houdt het bij zijn fiets.

De crowdfunding campagne voor de drukkosten van het boekje is zeer succesvol. Het streefbedrag is al na twee weken gehaald en de campagne loopt nog twee weken door. Je kunt je vast wel voorstellen hoe blij ik ben met dit resultaat. Ik wil dan ook bij deze iedereen die me met deze campagne gesteund heeft enorm bedanken.

Omdat de campagne nog twee weken door mag lopen overweeg ik met de drukker om voor een luxere uitgave te gaan. In plaats van een soft cover kan er nu een hard cover overwogen worden. Maar eerst gaat de kurk van de fles, als ik klaar ben met mijn geplande werkzaamheden aan het altaar retabel. Want ook dat loopt nog steeds door.

Nogmaals super-bedankt aan iedereen die me heeft geholpen om dit mogelijk te maken.

 

De eindsprint

Hij staat zomaar ineens voor je deur. De ambtenaar van het ministerie. Met een onteigeningsverklaring. Je huis en grond zal onteigend worden. De plek waar jij bent geboren en grootgebracht zal weggevaagd worden voor ‘nieuwe natuur’. Het land waar je ouders, je grootouders en hele generaties hard aan gewerkt hebben om de grond vruchtbaar te maken zal worden ‘verarmd’ om er vogels te laten broeden die er nu ook al zijn, maar dat interesseert het ministerie niet. Je probeert het eerst nog netjes aan hem uit te leggen, maar de man weet van geen wijken. Alles is al bepaald en zijn ministerie heeft er al voor gezorgd dat je juridisch het onderspit gaat delven mocht je willen gaan procederen.

Het overkomt mensen vandaag de dag nog steeds. Maar deze keer heeft de ambtenaar te maken met mensen die kennis hebben van machten en krachten uit de oude wereld die bijna niemand nog kent. Dat betekent dat het heftig gaat spoken op het land van Terhole. Er gaan nu dingen gebeuren die de ambtenaar niet begrijpt en voor onmogelijk houdt. Totdat hij er zelf deel van uitmaakt en zelf mag ervaren dat hij midden in een wereld is beland waar geen modern mens iets van zal begrijpen.

Dit is het verhaal van ‘de drieling van Terhole’. Een modern spookverhaal dat zich afspeelt in Zeeuws Vlaanderen waar de oude wereld nooit helemaal vergeten is. Het spookt hier nog regelmatig. Of je het nu gelooft of niet.

Het boekje met dit verhaal ligt bij de drukker. Er is 2500 Euro nodig om het boekje te laten drukken. Daarvoor heb ik een crowdfunding campagne opgezet via ‘Voor de Kunst’. De teller staat nu op 1937 Euro! Ik ben dus nog 563 Euro verwijdert van het doel. Help je me mee om die laatste drempel te nemen door te doneren? Alvast enorm bedankt.

https://www.voordekunst.nl/pr…/10262-de-drieling-van-terhole

 

Kanten brann

Het was een mooie dag om kanten te branden. Daar maakte ik ooit het onderstaande schilderij van dat nu te zien is in Galerie en Kunst café Lokaal 54 in Terneuzen, waar ik morgen vanaf 15.00 u. aanwezig ben op de meet & greet middag van Ellen Geerts.

Kanten brann (kanten branden). 135 x 135 cm. Olieverf op heel linnen. €2250,-

Dit schilderij maakte ik naar aanleiding van een vergelijkbaar tafereel tegenover mijn huis. De boer die vandaag kanten ging branden zag ik vanaf de molen.

Rook die langzaam over de velden en akkers trekt is prachtig om te zien. Het heeft iets landelijks van weleer.

Op de molen werd er vooral gewerkt. Het was eigenlijk molendag,maar Jelle, onze Hoekse molenaar, had ‘gin tied vor fratsen’, want er was genoeg te doen op de molen. Zo waren de nieuw bespannen zeven binnengekomen voor de buil. Een grote cilindervormige zeef waarmee we heel fijn gezeefde ‘Zeeuwse blomme’ kunnen maken. Die Zeeuwse bloem is wereld beroemd bij de Nederlandse bakkers.

Tijdens mijn aanwezigheid in de galerie heb ik de proefdruk van mijn boekje, ‘de drieling van Terhole’, bij me. De crowdfunding campagne heeft tot nu toe 1852 Euro opgeleverd en dat is 74% van het streefbedrag. Een geweldig goed resultaat. Mijn dank is groot aan alle donateurs.

Wie het coverschilderij in het echt wil zien moet even doorrijden naar Pot in Axel. Daar ben ik zelf dus niet, maar Brenda van Art Gallery Pot kan u er alles over vertellen en zij is er wel.

De brievenbus (van het altaarretabel)

Zo komt het er uit te zien. De brievenbus voor de kinderen die een brief of tekening aan Sinterklaas willen sturen. Het zijn zo’n beetje de laatste handelingen die ik nog moet verrichten aan het altaarretabel voor Sinterklaas.

En dan ben ik heel blij met wat gereedschap en machines om hout te kunnen bewerken zoals je kunt zien ik dit korte filmpje dat ik maakte van het werk aan de vlak en van dikte bank. Het hout komt daar zo mooi strak uit dat je eigenlijk niet meer hoeft te schuren.

Het atelier is nu wel een enorme puinhoop. Overal staan elementen van het retabel en heel langzaam komt nu echt het eind van al het werk in zicht. Ik ben hier ongeveer een jaar aan bezig geweest. Stap voor stap heb ik alles opgebouwd volgens een strak werkschema.

Een ander punt van aandacht voor vandaag is het slotje van dat oude kastje dat als brievenbus gaat dienen. Dat kastje vond ik op een rommel-kamer in de toren van de kerk in Heythuysen. Het sleuteltje ontbrak en het slotje moet wel functioneren. Een nieuw slotje past niet. Dan moet er ook teveel aan het deurtje veranderd worden om het er in te kunnen passen. Dan zit er niets anders op dan een passende sleutel te gaan zoeken. Daar heb ik zo mijn adresjes voor. In dit geval reed ik naar de smid van IJzendijke. Die heeft een enorme lading oude sleutels op voorraad.

Kijk. Dat bedoel ik. De smid kijkt over zijn rek, grijpt een klein sleuteltje en past het. “Dit moet ‘m zijn”, hoor ik hem nog zeggen. En ja hoor. het past. Weer een probleem opgelost.

Aan het eind van deze werkdag, het is dan al bijna half tien in de avond, is het bouwwerk ver klaar. Het verse houtwerk moet nog op kleur gebracht worden. Dat gaat in drie f vier lagen die telkens 4 uur moeten drogen. De letters worden nog goud gemaakt.

Als alles helemaal op kleur is en uitgeboend is ben ik wel weer een dag verder. Maar het eind is wel in zicht gekomen. Komend weekeind werk ik nog door om op schema te komen. Ik liep wat achter op mijn planning. Zaterdag heeft Rinus de scharnieren voor het drieluik waarschijnlijk klaar. En die worden er dan meteen in gemonteerd.