Verstekstans

In het atelier heb ik, sinds Zaterdag, een mooi machien aan het machinepark toe kunnen voegen. Een zogenaamde verstekstans. Dit is een oud timmermansgereedschap dat ook gebruikt wordt in de lijstenmakerij. Hiermee kan ik heel makkelijk mijn expo-kaders 100% verstek hakken.

Zo secuur heb ik nog nooit verstek kunnen maken. Met de zaagtafel is het altijd nog een hele uitzoekerij om iets echt verstek te kunnen zagen. Dat kost altijd tijd en het gaat nogal eens mis. Ook de zaagsnede is altijd wat grof. Met deze machine is alles kaarsrecht en zo glad en strak dat alles perfect past.

Ik ben gelijk begonnen met het maken van een paar kleine kaders voor klein (stilleven) werk waar ik me straks mee bezig wil gaan houden als ik het grote werk (Woods of reflection) voltooid heb. Dat is nu bijna klaar.

Ik kan nu mijn eigen profielen schaven, met mijn mooie oude profielschaafjes, en helemaal zelf bepalen hoe mijn kader er uit komt te zien. Dat kon ik natuurlijk al, maar nu kan alles ook nog eens 100% vakkundig afgewerkt worden. Dat opent nieuwe perspectieven in het maken van mijn eigen kaders. Behalve expo-kaders ga ik me nu ook meer toeleggen op het maken van speciale kaders voor mijn werk. Dan kan ik echt alles helemaal in eigen huis maken.

Woods of reflection

John William Waterhouse (Rome, 6 april 1849 – Londen, 10 februari 1917).

In het atelier werk ik nog steeds aan mijn jongste creatie. Om in de sfeer van William Waterhouse te blijven heb ik gekozen voor een Britse titel. ‘Woods of reflection’. Het bos waar je jezelf tegen mag komen. Zelfreflectie is iets wat in de huidige samenleving lijkt te ontbreken. Op internet schreeuwt iedereen van alles van zich af. De beschuldigende vinger is dagelijkse routine. Niemand lijkt nog in de spiegel te willen kijken. De ander krijgt de schuld en de volle lading.

In het bos, waar je door de bomen nog nauwelijks het bos kan zien, dwaalt deze dame. Ze was gewaarschuwd maar geloofde het niet. Tot ze zichzelf tegenkwam. Qua thema, compositie en kleuren zit ik bewust heel dicht tegen een van mijn grote voorbeelden aan John William Waterhouse.

Uit mijn CD-speler klinkt Kate Bush, Milou ligt op haar kussentje bij de verwarming en ik zit in de juiste sfeer te werken aan een schilderij wat raakvlakken heeft met Kate Bush en William Waterhouse.Het was een hele zoektocht naar de juiste ingrediënten, maar het zit er wel in. Ik toon hierboven een van zijn bekendste werken.

Dit schilderij zit, qua kleding van de dame, het dichtst bij de kledingkeuze die ik maakte voor mijn model. Ik koos voor een eigentijdse dame met kleding die dicht in de buurt komt van de romantiek. Het schilderij is nog lang niet klaar, maar zo heb je een beetje een beeld van de richting die ik nu op ben gegaan.

Bouwplannen met een behouden huis

Het is winter. De sneeuw is gevallen. Het is vrieskoud en binnen branden de kachels en is het heerlijk warm. De Rayburn staat nu dagelijks aan en er kan van alles op gebakken en gekookt worden. In die situatie leef ik als het ware in een romantische kerstkaart, maar het huisje heeft intussen veel achterstallig onderhoud en ook nogal wat gebreken. Daar gaat komende zomer iets aan gebeuren.

Idyllisch is het huisje en mijn omgeving sowieso al. Ik ben heel mijn leven al gek op dit soort huisjes en na vijf jaar wonen in het buitengebied van Hoek weet ik zeker dat dit te vergelijken is met de hemel op aarde. Het huisje mag dus niet afgebroken worden voor nieuwbouw maar moet behouden blijven voor het oorspronkelijke landschap. Daar maakte ik ook ooit een schilderij over met de titel ‘Het behouden huis’.

Het behouden huis. 50 x 120 cm. Oliverf op heel linnen. €2850,-

Al veel te veel van dit soort kleine juweeltjes zijn uit het landschap verdwenen om plaats te maken voor smakeloze nieuwbouw die het aanzien van hele dorpen en het buitengebied vervuilen. Dat mag hier dus niet gebeuren. Daarvoor ging ik op zoek naar een expert op bouwgebied die dit helemaal begreep om de mix van behoud en modern leefcomfort te combineren in een optimaal bouwplan.

Ik heb JGM Design ingehuurd voor een bouwkundig advies, het maken van berekeningen en het ontwerp voor een huisje dat moet blijven bestaan in de vorm die geheel past in het oorspronkelijke ontwerp van een echt Zeeuws huisje in het Zeeuwse landschap, waar ik zo vol van ben. Maar dan wel met moderne voorzieningen en leefcomfort. Zoals volledige vloerverwarming, isolatie, volledig herstel van het oorspronkelijke interieur en een beperkte aanbouw die geheel past in de landelijke sfeer die hier overheerst in het buitengebied.

En dat komt er dan zo uit te zien. Samen met Jan, de ontwerper van van JGM Design, ben ik aan het passen en meten gegaan en dat resulteerde in een prachtige reeks modellen en tekeningen van mijn grote wens. De aanvraag ligt nu bij de gemeente. Als alles een beetje meezit kan ik komende zomer beginnen met verbouwen.

De molen van Zuidzande

Vandaag is deze, ‘De molen van Zuidzande’, toegevoegd aan mijn ‘Zeeuwse collectie’ die in zijn geheel te bezichtigen valt bij Galerie Lokaal 54 in Terneuzen (zie ‘Waar te koop’).

Om een beetje een idee van het formaat te geven heb ik de bovenstaande foto gemaakt in het atelier. Het doekformaat is 100 x 145 cm. Daar komt de lijst dus nog bij. Geen klein landschapje dus.

Zuidzande in de galerie

Samen met Anne Mannaerts heb ik al het werk van de ‘Zeeuwse collectie’ opgehangen en natuurlijk de jongste aanwinst, ‘De molen van Zuidzande’. De galerie is officieel gesloten in verband met corona gelazer, maar je kunt het werk van de straatkant uit zien en je kunt altijd aanbellen of een afspraak maken om het even binnen te komen bekijken.

Alles hangt weer en ook Anne heeft haar werk in deze tentoonstelling zichtbaar gemaakt. Een heel gave combinatie, vind ik zelf. Anne maakt fantastische assemblage kunst, waarbij je weg kan dromen in een andere wereld. Veel van haar werk kan bewegen en alles is samengesteld uit vondsten die ze overal en nergens doet.

Een van mijn grote favorieten is dit beeld van de man met de zeis. Zo hebben we toch een beetje een expositie in een heel rare tijd, die hopelijk over twee weken voorbij is. Wil je het werk van dichtbij komen bekijken dan kan dat. Je kunt dan even contact opnemen met Anne via haar site of gewoon even bellen (0115.454629). Aanbellen aan de galerie kan natuurlijk ook.

Script voor het tweede boek klaar

 

Gisterenavond laat het ik het script voor het tweede boek, ‘Wiese, de gesel van Axel’, kunnen voltooien. Ook de laatste tekeningen zijn gemaakt en het boek telt nu 97 pagina’s. Dubbel zo dik dus al het eerste boekje van ‘De drieling van Terhole’.

Er zitten dus ook dubbel zoveel tekeningen in. Als laatste komt er nog een gecomprimeerde vertel-versie in het zuiver Hoeks voor een voordracht tijdens een vertelavond. Het verhaal speelt zich af in de periode van 1606 en in 1886-1888 in het Land van Axel. Maar voor een belangrijk deel ook in Hoek. Het volgende boek zal geheel over mijn dorp Hoek gaan. Daar speelt zich dan het hedendaagse spookverhaal af dat zich in 2015 voltrok.

Dit spookverhaal begint op onze Hoekse molen, de Windlust, waar het verhaal over Wiese verteld wordt door onze dorpsverteller.

Werken aan het tweede boekje

Het tweede boekje vordert gestaag. Vandaag ben ik bij pagina 71 aanbeland. Iets over de helft van het hele verhaal. Het wordt dus een dikker boekje dan het eerste boekje.

Er komen ook veel meer tekeningen in te zitten. Sommige zijn heel bewerkelijk. Gemiddeld maak ik 3 tot 4 tekeningen op een dag, maar soms ben ik wel een hele dag aan één tekening bezig. Per pagina bekijk ik wat er getekend moet worden. Soms maak ik meerdere schetsen eer ik tot een tekening ko. Het is en blijft zoeken en onderzoeken hoe iets zich het beste laat verbeelden. Maar ik ben dik tevreden met het resultaat tot nu toe.

Ook aan de tekst moet steeds een beetje gesleuteld worden. Zeker met zo’n ingewikkeld verhaal als dat van Wiese. Maar het eind is al een beetje in zicht. Het zijn fijne dagen zo in mijn huisje. Ik verdiep me helemaal in het verhaal en intussen heb ik gezelschap van de poes die af en toe even om aandacht komt bedelen. Het is bepaald geen poezenweer en daarom ligt madam graag de hele dag een beetje sloom te doen in haar mandje bij de kachel.

Schrijven en tekeningen maken

Intussen ben ik al weer enige dagen aan het werk aan mijn tweede boek. Het boek over Wiese, de gesel van (het Land van) Axel. Vorig jaar begon ik aan de uitwerking van dit spectaculaire spookverhaal, maar ik kwam al snel tot de slotsom dat er meer onderzoek voor nodig was.

Een heel fijn hulpmiddel hierbij is het beroemde en lijvige boek over de vier Ambachten dat ik (trots) in mijn bezit heb. Dit meer dan 6 kilo wegende monument met meer dan 1060 pagina’s verteld me alles wat ik weten wil om dit verhaal goed op te kunnen schrijven.

De boeren opstand van 1606 tegen het regime van Wiese (Isabelle, Louise van de Palts 1531-1606), de gevolgen, de overstroming van de dorpen Willemskerke en Vremdieke (waar mijn dorp Hoek uit is ontstaan) en de vloek van Wiese. Het wordt een geweldig verhaal.

Ik moet me inleven in de wereld van 1606. Hoe zag een boerderij er toen uit? Wat beleefden de mensen in een wereld vol chaos, oorlog, geweld, overstromingen en natuurrampen? Hoe zagen de mensen er uit? Wat voor kleding droegen ze? En nog belangrijker, hoe zag Wiese er uit?

Ik denk zo, ongeveer. Ze was regentesse. Afstandelijk en van adel, maar beslist geen doetje. Ze was een ‘wild wyf’. Levensgevaarlijk voor haar vijanden en tegenstanders.

Dodelijk zelfs. Een prelaat uit Gent moest zijn weigering om voor haar te buigen met de dood bekopen. Wiese stak hem in een van haar driftbuien dood tijdens een samenkomst in de abdij van Affligem.

Oppermachtig was ze rond de eeuwwisseling van 1500 naar 1600. Haar macht had ze niet alleen te danken aan haar adellijke afkomst, maar vooral ook aan haar toverkunsten die nog wel het meest gevreesd werden.

Ze kon, onder andere, haar geest uit haar lichaam laten treden en die in een ander lichaam binnen laten treden. Zo’n heerlijk ‘Tardi-onderwerp’, waar ik mijn fantasie op los kan laten. Rond 1900 moet er ergens in Parijs zo’n sessie hebben plaatsgevonden die op last van de burgemeester werd verboden en door de politie werd verstoord. Tardi schrijft en tekent hierover in een van zijn beroemde stripalbums over Isabelle Avondrood. Ik heb nu ook een Isabelle. Een ware feeks die de gesel werd van het Land van Axel.

De vondst van de pendel van Wiese in 2014

En dat alles draait om haar magische pendel. Die werd recentelijk gevonden en daar zal het derde boek over gaan. In het tweede boek, dat ik nu dus aan het schrijven en tekenen ben, zie je hier een plaatje van. Het is het moment dat Jules den Doelder en Guus Carton de pendel vinden in een oude, vergeten, graftombe bij de Braakman.

Het is een mix van fantasie en werkelijke geschiedenis. Heerlijk om daar in te duiken en alles hierover uit te zoeken. Hele dagen ben ik aan het onderzoeken, schrijven en tekenen.