Richting Breda en omstreken

In het atelier was ik laatst een klein schilderijtje aan het maken van een klein, maar beroemd, Breda’s hondje. Dat was een verrassing voor vrienden die dit hondje nu moeten missen. Daarom kon ik er niets van laten zien, maar nu wel. De titel van het schilderijtje is ‘The red carpet dog’. Ik heb er ook nog een filmpje over gemaakt. Daarin leg ik uit waarom dit ‘The red carpet dog’ is.

‘Woods of reflection’, ging vandaag naar Breda. Naar Via Mioni in het Ginneken. Temidden van heel veel klasse antiek en dito schilderijen. Het werk kan straks gezien worden in de etalage. En wil je even binnen koekeloeren, dan kan dat. Gewoon op afspraak of als je er toevallig langs loopt. Als er even niemand is kun je gewoon op je gemak rondkijken. Daar hoef je geen afspraak voor te maken.

Mochten er meer dan vier mensen in de zaak zijn, dan kun je even buiten wachten, en je vergapen aan de etalage, om naar binnen te lopen zodra er weer plek is. Maar het handigste is echt om even te bellen voor een afspraak. Dan ben je verzekerd van alle tijd om even lekker rond te snuffelen en sfeer op te snuiven.

Woods of reflection (vervolg)

Woods of reflection. 110 x 95 cm. Olieverf op portret linnen.

‘Woods of reflection’ staat symbolisch voor de wereld waarin wij leven. Het bos is vrij ontoegankelijk. Van keurig gebaande paden is vrijwel geen sprake meer. Het bos is volledig dichtgegroeid. Je ziet door de bomen het bos niet meer. De bomen en het bos staan symbool voor de dichtgegroeide maatschappij. Voor overbevolking. Een thema waar ik al jaren tegenaan bots en waar niemand raad mee lijkt te weten. Ook ik niet.

Nog nooit is onze planneet zo vol met mensen geraakt en daardoor ook nog nooit zo bedreigd geraakt als nu. Dit onderwerp zou hoog bovenaan de politieke agenda moeten staan, maar politici hebben geen hapklare oplossing voor dit probleem bij de hand en kijken er dan ook het liefst van weg. Intussen groeit de wereldbevolking gestaag door. De bijbehorende problemen groeien eveneens gestaag door. Denk aan de opwarming van de aarde, industriële en afstandelijke voedselvoorziening met megastallen, monoteelt en nog ergere vormen van massaproductie van voedsel om alle monden te kunnen vullen. De aarde groeit dicht. Met mensen, en alles wat mensen nodig hebben om te kunnen leven.

In een overvolle maatschappij waarin iedereen elkaar voor de voeten is gaan lopen is het aan de orde van de dag dat we elkaar berispen, veroordelen, uitschelden, beledigen, vernederen en miskennen. Voor enige zelfreflectie is geen ruimte meer. Iedereen moet vechten voor een eigen plekje op deze aardbol. Tijd voor bezinning en reflectie is vrijwel weggevaagd door de enorme stroom aan informatie die we elke dag tot ons nemen via social media en alle andere vormen van media. In deze chaos van ruis is het vrijwel onmogelijk om nog in de spiegel te kijken. Maar wie het wil mag zichzelf terugvinden in ‘het woud van reflectie’.

De dag kan weer beginnen

Een nieuw lijstje voor een nieuw werk is klaar. Over dit nieuwe werk(je) kan ik nog even niets laten zien, maar dat komt later wel. Er wordt zelfs een filmpje over gemaakt.

De verstekstans is momenteel even buiten gebruik. De messen worden geslepen en als die terug zijn van de slijperij wordt alles weer piekfijn afgesteld voor het maken van vele eigen kaders die om mijn werk heen zullen gaan.

Als ik alles voor deze dag in orde heb gemaakt in het atelier ga ik hout hakken voor de Rayburn waar ook vandaag weer brood op gebakken gaat worden en een taart voor morgen.

Die is dan al om 8 uur in vuurpositie gebracht om een hele dag te branden. Zo gaan alle werkzaamheden hier hand in hand en vliegt de dag om.

En de poes zit op de kast. Die vermaakt zich wel met dit weer. Zowel binnen als buiten. Milou houdt van gezelschap en volgt me de hele dag. Maar ze heeft ook haar eigen avonturen en ontmoetingen met andere poezen uit de buurt. Ze gedraagt zich als een echte boerderijkat en kan soms kilometers afleggen in de omgeving.

Een kader maken deel 3

Met zo’n klus ben je zo een paar dagen verder. Vandaag heb ik me bezig gehouden met het in de was zetten van het kader en het aanbrengen van bladgoud (23 karaats). Een geduldklusje waar je en vaste hand goed bij kan gebruiken. Ik heb het kader, aan het eind van de dag, rond het schilderij gestoken. Het mag nu een nachtje drogen alvorens ik de laatste behandeling kan geven.

In het filmpje hierboven zie je hoe ik vandaag de dag doorbracht met was en bladgoud. Het kader is nu bijna klaar. Het goud glanst te hard en ik wil alles nog een keer nabehandelen om het wat te temperen zodat het meer één geheel gaat worden. Maar dat doe ik morgen.

Een kader maken deel 2

Het tweede deel van het maken van een kader voor een schilderij gaat over het aanbrengen van de krijtgrond laag die dient als basis om het kader zo glad mogelijk te maken zodat er geen houtnerven, butsen, krasjes en andere oneffenheden nog in te zien zijn. Ook is deze basis geschikt om er drie dimensionale elementen op aan te brengen. In dit geval mijn atelierzegel.

Omdat het anders te lang ging duren heb ik er voor gekozen om dit proces in drie delen te filmen. In het derde en laatste deel laat ik zien hoe alles verder afgewerkt wordt in zwarte lak en bladgoud.

Het is een mooi proces wat wel om enige ervaring vraagt, maar wie wil kan hier wel het nodige uithalen om er zelf mee aan de gang te gaan. Ik maak deze kaders zelf omdat ik er eigen elementen aan toe wil kunnen voegen, zoals mijn atelierzegel en de titel van het schilderij.

Op de expo kaders signeerde ik altijd met goud. Het is gewoon veel werk en het kost je dagen tijd om het te maken. In veel gevallen is het dus verstandiger om je werk in te laten lijsten door een inlijstatelier. Qua kosten maakt het niet veel uit. Tel de uren en het materiaal maar op en je weet het. Twee inlijst ateliers die ik aan kan bevelen zijn Jan ‘d Art en Via Mioni in Breda. Er zijn er natuurlijk meer, maar met deze twee heb ik bijzonder goede ervaringen.

En zo ziet dat er uit met het schilderij er in. Het kader wordt diep zwart gepolitoerd, de randen in bladgoud en de letters en het zegel komen er in vaag goud op te staan. Het schilderij is nog niet voltooid, maar wel bijna af.

Een kader maken

De verstekstans

Het schilderij ‘Woods of reflection’ is bijna klaar. Het heeft erg lang geduurd omdat ik tal van andere werkzaamheden er tussendoor heb gedaan, maar het eind is nu echt wel in zicht en er moet een kader, of lijst, om dit schilderij gemaakt worden. Iets speciaals.

Ik ben er inmiddels wel aan gewend om eenvoudige kaders te maken voor expositie doeleinden. Maar nu ik een professionele verstekstans heb en de middelen om een dergelijke lijst ook naar traditionele methodes echt af te werken heb ik besloten om dit kader eens volgens die regels te gaan maken. Ik heb er voor gekozen om een zelfde profiel aan te houden als de expo-kaders en daar mogelijk nog iets in terug te laten keren wat een verbinding met het werk tot stand brengt.

Om je eens te laten zien hoeveel werk dat is heb ik dit filmpje gemaakt van het maken van dit kader. Ik denk dat ik het in twee delen kan filmen. Hier het eerste deel. Het maken van het profiel en het houten raamwerk.

Expositie in het nieuws

De expositie van Anne Mannaerts en van mij staat vandaag in de krant. Kunstrecensent Nico Out schreef er een mooie review over. Het lag Anne en ik een keer samen zouden gaan exposeren. Dat is dus nu een feit. Net als een winkel is de galerie, Lokaal 54, te bezoeken na afspraak. Je moet dan aangeven hoelang je in de galerie rond wil kijken.

Exposeren in corona-tijd

Samen met Anne Mannaerts exposeer ik nu bij Galerie Lokaal 54 (van Anne Mannaerts) in Terneuzen.

Anne exposeert met haar beelden (assemblage kunst) en ik met mijn ‘Zeeuwse collectie’.

Het jongste werk, ‘De molen van Zuidzande’, is eveneens te zien. Zeeuwse trots in een pracht van een expositie.

Persoonlijk vind ik het een heel mooie combinatie. Het werk van Anne en van mij in één prachtige overzichtelijke galerie.

Overzichtstentoonstelling in Lokaal 54 van de schilderijen uit de Zeeuws-Vlaamse collectie van Roeland van der Kley en de beelden van Anne Mannaerts. De expositie loopt van 3 maart t/m 28 maart.
Vanaf 3 maart is het toegestaan weer gedeeltelijk open te gaan op afspraak, zij het met beperkingen. Als u de galerie wilt bezoeken dient u dit volgens de regels 4 uur van tevoren aan te geven voor maximaal 2 personen. U kunt hiervoor bellen naar +31 (0)115 454629 of mailen naar annem@annemannaerts.nl
Tijdens deze tentoonstelling geldt er een speciale coronakorting van 10 % op alle getoonde beelden en schilderijen.
U bent van harte welkom in Lokaal 54, Nieuwstraat 54 in Terneuzen,

Verstekstans

In het atelier heb ik, sinds Zaterdag, een mooi machien aan het machinepark toe kunnen voegen. Een zogenaamde verstekstans. Dit is een oud timmermansgereedschap dat ook gebruikt wordt in de lijstenmakerij. Hiermee kan ik heel makkelijk mijn expo-kaders 100% verstek hakken.

Zo secuur heb ik nog nooit verstek kunnen maken. Met de zaagtafel is het altijd nog een hele uitzoekerij om iets echt verstek te kunnen zagen. Dat kost altijd tijd en het gaat nogal eens mis. Ook de zaagsnede is altijd wat grof. Met deze machine is alles kaarsrecht en zo glad en strak dat alles perfect past.

Ik ben gelijk begonnen met het maken van een paar kleine kaders voor klein (stilleven) werk waar ik me straks mee bezig wil gaan houden als ik het grote werk (Woods of reflection) voltooid heb. Dat is nu bijna klaar.

Ik kan nu mijn eigen profielen schaven, met mijn mooie oude profielschaafjes, en helemaal zelf bepalen hoe mijn kader er uit komt te zien. Dat kon ik natuurlijk al, maar nu kan alles ook nog eens 100% vakkundig afgewerkt worden. Dat opent nieuwe perspectieven in het maken van mijn eigen kaders. Behalve expo-kaders ga ik me nu ook meer toeleggen op het maken van speciale kaders voor mijn werk. Dan kan ik echt alles helemaal in eigen huis maken.

Woods of reflection

John William Waterhouse (Rome, 6 april 1849 – Londen, 10 februari 1917).

In het atelier werk ik nog steeds aan mijn jongste creatie. Om in de sfeer van William Waterhouse te blijven heb ik gekozen voor een Britse titel. ‘Woods of reflection’. Het bos waar je jezelf tegen mag komen. Zelfreflectie is iets wat in de huidige samenleving lijkt te ontbreken. Op internet schreeuwt iedereen van alles van zich af. De beschuldigende vinger is dagelijkse routine. Niemand lijkt nog in de spiegel te willen kijken. De ander krijgt de schuld en de volle lading.

In het bos, waar je door de bomen nog nauwelijks het bos kan zien, dwaalt deze dame. Ze was gewaarschuwd maar geloofde het niet. Tot ze zichzelf tegenkwam. Qua thema, compositie en kleuren zit ik bewust heel dicht tegen een van mijn grote voorbeelden aan John William Waterhouse.

Uit mijn CD-speler klinkt Kate Bush, Milou ligt op haar kussentje bij de verwarming en ik zit in de juiste sfeer te werken aan een schilderij wat raakvlakken heeft met Kate Bush en William Waterhouse.Het was een hele zoektocht naar de juiste ingrediënten, maar het zit er wel in. Ik toon hierboven een van zijn bekendste werken.

Dit schilderij zit, qua kleding van de dame, het dichtst bij de kledingkeuze die ik maakte voor mijn model. Ik koos voor een eigentijdse dame met kleding die dicht in de buurt komt van de romantiek. Het schilderij is nog lang niet klaar, maar zo heb je een beetje een beeld van de richting die ik nu op ben gegaan.