Zomer expositie bij Galerie Sille

Ballunatics 8 100 x 160 cm. Oliverf op linnen. €7500,-

Mirrors 60 x 60 cm. olieverf op linnen. €1800,-

Op 7 Juli aanstaande heb ik twee grote evenementen op kunstgebied. De Mathildag in Terneuzen, waar ik met mijn collega’s en vrienden twee jaar lang intensief aan gewerkt heb, en de zomerexpositie bij Galerie Sille, waar ik dolgraag bij had willen zijn.

Omdat straks alle aandacht naar de viering van de eerste Mathildedag zal gaan in Terneuzen, wil ik toch ook even deze bijzondere expositie aandacht geven.

Op 7 Juli opent daar de zomerexpositie met live muziek, heerlijke wijnen, culinaire hoogstandjes, en natuurlijk de kunsten en de kunstenaars die de kunsten geleverd hebben. Dit is een evenement dat je eigenlijk niet mag missen. Je krijgt dan de gelegenheid om niet alleen enorm te genieten maar ook om de kunstenaars te spreken die hier exposeren, op één na dan, want ik zit dan de hel dag in Terneuzen om, onder andere, mijn Mathilde drieluik te onthullen.

Streepjescode 80 x 80 cm. olieverf op heel linnen. €1750,-

Mathilde Blanc Sec. 75 x 50 cm. Olieverf op heel linnen. €2100,-

Bij Galerie Sille hangen nu 4 van mijn werken, die ik in dit bericht nog eens laat zien. Hier hangt o.a. ook mijn laatste werk ‘Mathilde Blanc Sec’ dat ik heb gemaakt naar aanleiding van de ‘Mathildewijn’ die we speciaal ontwikkeld hebben voor de crowdfunding actie voor de bekostiging van de Mathildedag.

Die actie loopt nog steeds. Dus voor de liefhebbers van zo’n fles Mathildewijn verwijs ik graag even naar onze website voor de Mathildedag waarin zo’n exclusieve fles te bestellen valt. Daarmee heeft u niet alleen zo’n zalige, maar ook zeer exclusieve, fles Mathildewijn in uw bezit, maar steunt u ook gelijk de Stichting Mathildedag Terneuzen.

 

En behalve die fles Mathildewijn kunt u hier ook de art-print bestellen van het middelste doek van het Mathilde drieluik dat ik speciaal voor deze gelegenheid geschilderd heb.

Het betoverende centrum van Oudewater

Even genoeg over de Mathildedag. Daar kom ik in latere berichten nog uitvoering op terug. In Oudewater kunt u die dag eveneens uitstekend terecht om te genieten van kunst en cultuur. Daarnaast is het schilderachtige plaatsje Oudewater zeer beslist de moeite waard om even neer te strijken. In het oude centrum treft u overal terrassen aan en heeft u een geweldig mooi uitzicht op de vele prachtige oude gebouwen die het stadje rijk is. Dit is echt zo’n plek waar ik nog een keer ga zitten schilderen om het voor eeuwig vast te leggen. Dus voor de genen die Terneuzen te ver weg vinden kan ik een bezoek aan de opening van de zomertentoonstelling bij Galerie Sille van harte aanbevelen.

Mathilde Blanc Sec bij Galerie Sille

Mijn ‘eigen’ gestreepte hoekje bij Galerie Sille te Oudewater.

De aankomende zomerexpositie bij Galerie Sille te Oudewater heeft als thema ‘Ritme’. Ritme hebben de streepjes wel en om die reden, en om nog veel meer andere redenen, heb ik Mathilde Blanc Sec vandaag naar de galerie gebracht. Tevens bracht ik de lijst mee voor een ander streepjes schilderij (Streepjescode) dat daar al hing en best een lijst kon gebruiken.

Helaas kan ik niet bij de opening zijn op 7 Juli omdat we dan de Mathildedag gaan vieren in Terneuzen. Een project waar ik al meer dan twee jaar aan werk.

In dit filmpje kun je zien hoe ik dit werk maakte en hoe die oude koffergrammofoon op dit werk terecht kwam. Mathilde Blanc Sec is de wijn die we speciaal voor de crowdfunding actie hebben ontwikkeld ter financiering van de Mathildedag. Door zo’n fles te bestellen via onze site help je ons met de organisatie van de Mathildedag. Dergelijke wijn is alleen en exclusief, via Stichting Mathildedag Terneuzen te bestellen. Deze is verder ergens te koop.

De fles Mathildewijn, ‘Mathilde Blanc Sec’, kun je bestellen via de Mathildedag site. Op het schilderij zie je de fles eveneens staan. Vandaar de titel. Als je dit schilderij wil zien moet je dus niet naar Terneuzen komen, waar ik straks het Mathilde-drieluik ga laten onthullen, maar naar Galerie Sille te Oudewater.

Ik geef toe dat het wat verwarrend is, maar zo liep het nu eenmaal. Zelf zit ik die dag (7 Juli) aan de Mathildewijn in Terneuzen tijdens de Mathildedag die we eveneens op 7 Juli gaan vieren.

Het oude postkantoor

De machtig mooie gevel met gouden letters

Aan de Nieuwstraat, vlak bij Galerie Lokaal 54 en het Schelde Theater, staat het oude postkantoor van Terneuzen te wachten op een nieuwe bestemming. De kans is groot dat hier straks een klasse hotel in komt te zitten met dito restaurant. Maar vooralsnog staat het gedeeltelijk leeg en mogen wij (Stichting Mathildedag Terneuzen) er gebruik van maken om gedurende de maand Juli er een expositie in te richten met werk over Mathilde.

Gisteren gingen Anne (Mannaerts) en ik er even kijken om alvast een planning te maken. Hier wordt straks ook het drieluik onthuld en zal het van buitenaf te zien blijven voor het publiek. Het komt namelijk in de hal van het postkantoor te staan. Links en rechts zitten prachtige ruimtes waar de expositie plaats zal vinden.

Dit is die ruimte van binnenuit. Nu nog voorzien van reclame voor een verzekeraar die hier ooit zat, maar straks zal hier het drieluik komen te staan. Bezoekers kunnen het dan van buitenaf zien. De ruimte zelf zal niet toegankelijk zijn.

Het oude postkantoor speelt ook een belangrijke rol in het drieluik. Het is het gebouw achter Mathilde. Rechts zie je nog een stukje Schelde Theater, de plek waar vroeger Hotel Rotterdam stond’, en links zie je de gevel van The Chandelier. Al deze panden spelen straks een belangrijke rol in de viering van de Mathildedag. We zijn dan ook bijzonder blij met het feit dat we nu ook het postkantoor definitief tot een van de expositielocaties kunnen rekenen.

Mathilde was hier vaak te vinden. Het postkantoor mag een beetje gezien worden als het ‘venster naar buiten’ voor de stad Terneuzen. Van hieruit werden de pakketjes, brieven en wenskaarten verzonden naar de overkant van de Schelde. De andere wereld. Zeeuws Vlaanderen heeft altijd een soort van status aparte gehad omdat het aan de ene kant was ingesloten door de grens met België en aan de andere kant de Schelde. In zekere zijn dus een soort van eiland dat lang alleen per boot bereikbaar was. Niet voor niets heb ik Mathilde hier neergezet in het middelste schilderij van het drieluik. Ze kijkt naar de overkant. Naar Amsterdam. Ze gaat de stad verlaten. Het postkantoor is het laatste gebouw dat ze passeert.

Weer even in Breda

Vandaag was ik weer even in mijn oude woonplaats om werk af te leveren bij de twee galeries waar mijn werk getoond en verkocht wordt. Via Mioni aan de Ginnekenweg en Jan d’ Art aan de Vierwindenstraat.

Het kleine schilderijtje ‘ludieke bekentenis‘ hangt bij Via Mioni tussen al het andere werk wat hier permanent geëxposeerd wordt. Hier, in deze schitterende kunst en antiek winkel, voel ik me helemaal thuis en komt het werk helemaal tot z’n recht. Midden in het Ginneken exposeren is voor mij een bijzondere plek omdat ik hier een groot deel van mijn jeugd heb doorgebracht en omdat mijn ouders hier vlakbij woonden. Ik kom er dan ook altijd tal van bekenden tegen en vooral Paul, de eigenaar van de zaak, waar ik even koffie mee drink en praat over kunst en antiek, wat ons beiden enorm boeit.

Het clown portret hangt nu bij Jan d’ Art. Daar hangt ook een eerder portret van de clown in de etalage.Tot mijn aangename verrassing komt het licht nu ineens heel mooi uit door de schilderij verlichting die Jan hier heeft hangen (en die hij ook verkoopt, met prachtige ophangsystemen).

Het krijgt hier een haast museaal karakter en dat geeft mij een gevoel van trots. Dat weet ik gelijk weer waarom ik zoveel moeite doe o een schilderij te maken. Overigens heeft Jan ook het maffe filmpje wat ik over dit schilderij heb gemaakt van de schilderende clown.

 

Op de terugweg naar het Zeeuwse ga ik even bij Tine en Rinus langs in Zwingelspaan. Rinus heeft een lading stookhout voor me van afgedankte fruitkisten. Met een zwaar beladen wagen vol hout rij ik het laatste stukje terug.

Escape naar Pot Art Gallery

Foto: Brenda Baart

De kunstgids van Pot Art Gallery

Het schilderij ‘Escape‘ hangt nu ook bij Pot in Axel. He werk is toegevoegd aan de andere schilderijen van mijn hand die daar in ‘mijn eigen hoekje’ hangen. Komende Zaterdag is de toltunnel / Westerscheldetunnel de hele dag tolvrij. Je kunt dan een heerlijk dagje kunst en design gaan snuiven bij Pot interieurs in Axel. Daar ligt nu ook de nieuwe kunstgids voor je klaar en het belooft een prachtige zonnige dag te worden van zo’n 20 graden. Er is hier in de regio ook van alles te doen. De molens draaien en als je dan in Axel bent kan ik je aanraden om even langs te gaan bij het schitterende museum van het Land van Axel waar we hier heel trots op zijn. Daar wordt op dit moment de tentoonstelling gehouden van het werk van Jean Kamps (het verhaal).

Het museum van Axel

 

Terug naar Lokaal 54

Na onze succesvolle expositie in Wageningen is al mijn Zeeuwse werk (de Zeeuwse collectie) terug in het Zeeuwse. Vandaag heb ik, samen met Anne Mannaerts van galerie Lokaal 54, het werk weer opgehangen en aangevuld met twee werken die hier nog niet eerder hingen. ‘Het behouden huis‘ en ‘Wiese’.

Lokaal 54 is de galerie in Terneuzen waar ik al mijn Zeeuwse werk heb ondergebracht. Maar het is ook de galerie waar we samenkomen voor de vele besprekingen voor de Mathildedag-organisatie en daar gaat, ook nu weer, het gesprek over.

Maar, behalve dat, hebben we het ook over het werk. Ik heb een mooie tekst, in dialect, over het schilderij ‘Wiese’ dat ik hieronder zal publiceren. Het schilderij gaat over een spookverhaal met Wiese in de hoofdrol over de kerkbrand van de Hoekse kerk op oudejaarsochtend van 2014 op 2015. Een heel recent spookverhaal dus. Maar om de oorsprong te begrijpen moet je weten wat er aan vooraf ging. Daarom duik ik even de geschiedenis in.

De Gesel van Axel

Een verhaal van Roeland van der Kley. Compressie en vertaling naar het Axels dialect door Sankie Koster. Voorgelezen door Jelle de Groote (Dit verhaal werd opgenomen en deed mee aan een vertelavond in het Podium van Zaamslag).

Ze wier geboor’n in 1531 as Isabella Louise van de Paltz, oek wé Wiese genoemd.
Ze bezat grote stikk’n grond, boerebedrieven, steetjes en kotterieje die ze verpachtte an de boeren in het Land van Axel. Waor ze totaal gêên kompassie mee a, ze reheerdé mee iezere vuuste over eur bezittin’n. Wien de pacht nie kon betaol’n, wier sebiet z’n ûûs uut ghezet en van z’n land gestiert. Ze a geen genaode, eur wil was wet en zo wier ze slaopende rieke. Wiese leefde in weelde en was onverbiddeluk en daodeu kreeg ze de naom “De Gesel van Axel”. De boeren aon moeite mee eur bewind, durfden d’r nie tegen in opstand te komm’n. Wien da eur dwars lag kreeg te maoken mee eur “Swarte Ruyterye” of “De Zwarte Ruiters”. Da waoren rond dolende úurling’n die Wiese voo eur liet werk’n.

Woest en ruûg perdevolk mee wilde lange aor’n en baord’n. In ’t zwart geklêêd en nergens bange voo. ‘Meesten tieds snachts an der gêên pottekiekers rondliep’n, voerd’n ze de wil en wet van Wiese , te perd uit. Ze hakt’n de kopp’n van misdadighers af en zetten’n die op oute paol’n om af te schrikk’n. Ze joeg’n de boeren uut udder úúzen as ze de pacht nie kosst’n betaol’n en sloegen mee uddere zwaord’n ielken opstand neer. De vrees vôô deze Swarte Ruiterye was groot. ’t Verhaol ging da eur Zwarte Ruiters gheen mensen waoren van vlees en bloed, ma deur eur tot leven gebrochte dooije striejers.
Wiese a toegang tot ut dooie riek en kon zo eur Zwarte Ruiters tot leven brieng’n en op laoten draoven wao ze ze nodig a. Wiese a nie aleenig geld en macht, mao oek toverkracht. Ze ieuw eur eigen bezig mee tovenarij en occulte rituel’n wao ut volk van ut land van Axel nog het meest vanal bange vôô was.

Mao toen d’r een grote droogte ontsting en bienao elken oogst was mislukt, veranderden da. De boeren waor’n radeloos. Zonder geld konn’n ze onmogeluk de pacht betaol’n. Een groep trok nao de burchthoeve van Wiese om mee eur te onderhandel’n.

Wiese gaf geen krimp en eiste eur pacht zoas altied. Noe wisten ze zeker da ze van ûûs en ‘aerd verdreven zouw’n ôôrn. Het land van Axel zou leeg stroom, da kon gêên wao sien— de boerenopstand was gebor’n. Ze mochten van Wiese sien af te geraoken.
In een schuure te Vremdieke kwamen’ze bie mekaore , Wiese most vermoord! Geen mens wou as moordeneir deu ’t leven gaon, mao dao most iets gebeur’n! Ze besloten Wiese te verzûûp’n in ut moeras bie Willemskerke. Geen mens zou eur da vinn’n, d’r achter komm’n wat mee eur gebeurd was en geen mens zou d’r rouwig om sien.

Mao Wiese was geen gewone stervelinge. Wiese was een tovenaresse en kon joe tegen ouw’n om tot je dad’n te komm’n. Jao, dien angst voo die toverkunsten van Wiese zat bie alleman diepe.

Daogen ein ze d’r over gesproken, wien ging Wiese noe da moeras in drieven.. en op een kee wast zo verre. Wiese booj verzet mao mee man en macht kregen ze eur tegen de grond gedauwd en gaf ze eur verzet op. Ze begon in een aorige taol te praot’n . Nie tegen udder mao tegen iets wa of ze nie konn’n zien. Ze kregen ost een ‘artverlamming toen an ze ineens figuren in de donkern zagen bewegen en iedereen wist da Wiese eur toverkracht gebruikten om an udder te ontsnappen. Mee man en macht dauwd’n die boeren Wiese in het moeras onder waoter. Net zo lank tot ze zeker wisten da ze was verzopen. In ut vage licht van de maone zagen ze dikke nevels uut ut moeras opstijgen mee doarin de hestalte van Wiese.

Ze lachte schel en árd. Ze zwoer wraak en zou udder najagen tot in ut graf. En wee sprak ze in dien aarige taol die geen mens versting. Arter en arter klonk eur klaagzang.
Ut was de gêêst van Wiese die ze zagen. Di was Tovenarij. Wiese was noe wé dood mao di kon nog wé eus vee slechter voo udder uut pakk’n dan een levende Wiese. Eel di gebeur’n was onmenseluk. Di wees op duvelse krachten en helse tovenarij.
Schietende bange zett’n die groep mee boeren ut op een lopen, snel weg van ’t moeras.
Ze ôôrden óefgetrommel, wild gesnuuf van perde’n en het trekken van zwaarden. Wè weerligt, doar ejje ze. De Zwarte Ruiters !! As bie toverslag waren ze dao en aolden de boeren in.

Mao 1 boer wist de slachting te overleven. Die was zwaar gewond mao deu z’n eigen dood te ouwen a tie deze genadeslag weten te overleven. Bie ut eerste beste ‘of da tie tegen kwam strompelde di nao binn’n En dao ei tie z’n ver’aol vertelt. Buûten was ut ondertussen gaon sturm en waaiden d’r ooge golven uut de Schelde ut land op. Zo ard a ut nog nooit tekeer gegaon en in die nacht overspoelden ut eele land van Vremdieke en Willemskerke. Alle bewoners vluchtten nao ut oger gelegen Mauritsfort. Nie wetende wa te toekomst udder zou brieng.

Ut nieuws van de moord op Wiese a z’n eigen snel verspreid. Iedereen begreep da ti de wraak van Wiese was. Twee durpen verwoest, ut land vooghoed onder waoter. De beweuners van Vremdieke stichtten een nieuw durp op een oek van drie dieken. D’n Oek genoemd. Ut verhaol over Wiese bleef rond spoken , Wiese zelf oek. Te pas en te onpas bleef ze net as de Swarte Ruiterye deu de streek trekken.. De ruiters as zwarte schimm’n tegen een donkere ‘emel. Ze kunnen niemee terug na udder dooienriek omda Wiese de enigste was die udder kon terug sturen. Wiese oor noe zelf tot het dooienriek en was eenmao nie van plan om de Swarte Ruyterye zomao terug te stieren . Ze zwerven noe voo eeuwig rond. Dolend, kwaod en zoekend nao wraak!

Finissage te Wageningen

In het prachtige museum van Wageningen (de Casteelse Poort) hielden we vandaag de finissage van onze ‘Schone schijn expositie’. Dat werd een gezellig weerzien van mede exposanten en bezoekers, waarvan we er al een aantal hadden leren kennen.

Wageningen is sowieso een heerlijke plek om te exposeren omdat we hier altijd goed publiek treffen. Echte kunstliefhebbers, verzamelaars en freaks. Dan heb je altijd leuke gesprekken en grote kans op verkoop.

En ik kon er ook sporen uit Terneuzen nalaten. De Mathildedag wordt hier nu ook gepromoot. We merken dat veel bezoekers ook naar de Mathildedag willen komen.Hier trof ik opvallend veel mensen die iets met Mathilde hebben en zo kon ik ook heel wat posters uitdelen de straks in Wageningen opgehangen worden.

La femme de falaises bij Pot

Vandaag heb ik ‘La femme de falaises’ afgeleverd bij Art Gallery Pot. Het heeft een heel mooi plekje gekregen in ‘mijn eigen’ hoekje wat nu al iets verder is uitgebreid.

Met dit schilderij ben ik het hoekie om gegaan en nu hangt er werk van mij in een volgende toonzaal.

Leuk om ook te vermelden is dat de nieuwe kunstgids/catalogus van Pot is uitgekomen waar ook werk van mij in staan. Deze gids kun je in handen krijgen via Brenda, als je Pot bezoekt en even naar haar galerie toe loopt op de derde etage.

 

Banner en wegwijzer in de winkel

Het is weer een schitterend gidsje geworden vol met prachtige foto’s over de kunst van Pot en natuurlijk het geweldig mooie design interieur. Door de hele winkel heen, en die is enorm groot, tref je kunst en design aan. Helemaal boven zit de galerie. Via banners en wegwijzers vind je die vanzelf.

Het mooie hiervan is dat je al snel kunt zien hoe een werk in een interieur past. Wat kunst met je interieur kan doen en hoe je eigen ‘lifestyle’ creëert met een mooi schilderij of een beeld. ‘La femme de falaises’ hangt er dan ook gelijk schitterend. Ik ben trots als ik dat zo zie en dan moet ik alvast een beetje afscheid nemen van dit werk. Maar wel met ene zeer goed gevoel.

De krijtrotsen van Claude Monet

De krijtrotsen bij Etretat hebben al eeuwen lang een magnetische aantrekkingskracht op toeristen en kunstenaars. Claude Monet maakte ze nog beroemder dan ze al waren e na zijn serie schilderijen over deze bijzondere kliffen kwam er een ware stroom toeristen op gang. Elke zichzelf respecterende kunstenmaker ging er die zelfde rotsen zitten schilderen en waande zich dan even net zo beroemd als de grote Franse meester.

Mijn versie van deze rotsen is vandaag naar Art Gallery Pot verhuisd. Ik heb ervoor gekozen om deze rotsen in een wat meer verhalende sfeer neer te zetten omdat ik nu eenmaal altijd iets wil vertellen met mijn werk. Meer dan alleen het plaatje. Ik ben in dit geval op zoek gegaan naar een combinatie van vrouwelijk schoon, de haast magische aantrekkingskracht van de krijtrotsen en iets sprookjes-achtigs.

De twee uitstulpingen gezien vanuit de lucht

Ter plaatse bestaan er twee boogvormige uitstulpingen in de krijtrotsen. Een fragiel en een robuust exemplaar. De dame in het schilderij staat op de de stevige uitstulping en kijkt uit over de kust en de fragiele boog, zoals je kunt zien op de foto links. Dit kun je alleen maar zien vanaf zee of wanneer je een vogeltje bent. Beide uitstulpingen zijn veelvuldig vastgelegd door schilders, tekenaars en fotografen. Maar de dame op het schilderij ziet dat niet.

Zij ziet de situatie zoals op de foto hierboven. Wat je dan ook ziet is de bebouwing, in de rechter bovenhoek, dat deze plek meteen minder magisch maakt. Het oplevende toerisme heeft van deze plek meer een pretpark-achtig karakter gegeven waardoor het vrijwel onmogelijk wordt om een foto, als hierboven, te kunnen maken. Normaal gesproken is deze plek overspoeld door mensen die denken dat ze de rotsen kunnen zien zoals hierboven.

Voor het schilderij heb ik bewust gekozen voor afwezigheid van menselijke aanwezigheid. alleen de dame in kwestie is present als een mooie toverfee uit ver vervlogen tijden. Zo krijg je als toeschouwer de kans om bij deze prachtige situatie weg te dromen en je eigen verhaal te gaan verzinnen.

Expositie Wageningen

Foto: Rein C. de Jong

Nog t/m 31 Maart is de expositie ‘Schone schijn’ te zien in Museum de Casteelse poort te Wageningen. Daar exposeer ik samen met Isilareina, uit Huissen, en Ewald Sorbi, uit Zetten (met schilderijen), en Lilian Steenhuisen (bronzen beelden) uit Rosmalen en Indiva (Astrid Hut, sieraden) uit Heelsum.

Foto: Rein C. de Jong

Fotograaf Rein C. de Jong, van Broken light fotografie, heeft dat alles gefotografeerd voor de genen die niet naar Wageningen kunnen gaan. Maar wie wel kan gaan kan, behalve de tentoonstelling, ook een prachtig streekmuseum bezoeken en natuurlijk even neerstrijken in het centrum van Wageningen of genieten van de bijzonder mooie omgeving.

Art Gallery Pot

Vandaag even bij de vernieuwde etage van Art Gallery Pot langs geweest om dat eens op mijn gemak te gaan bekijken.

Naast mijn werk hangt en staat er ook heel veel van andere kunstenaars. Te veel om allemaal te fotograferen. Ik ging er eigenlijk ook vooral naar toe om alles eens op mijn gemak te gaan bekijken.

Het heeft wel wat weg van een museum voor moderne kunst, maar dan met fantastische design meubelen waar je even lekker op kunt zitten om iets wat je wat beter wil bekijken vanuit een ideale positie te bestuderen.

Elke ontwerper heeft hier zijn/haar eigen hoek en vaak zie je prachtige filmpjes op beeldschermen waarin iets uitgelegd wordt over het ontstaan van een ontwerp. Dan snap je meteen waarom hier forse prijskaartjes aan hangen.

Veel van wat je hier aan ontwerpen ziet zijn op zich kunstwerken. Vaak helemaal met de hand vervaardigd en dus uniek. Die combinatie met de kunsten is dan feitelijk perfect. Ik kan er dan ook bijzonder van genieten en ga weer vol ideeën en plannen terug ‘noar huus’. Een mooi ritje door de ijskoude Zeeuwse polders tussen Axel en Zaamslag.