Bij Via Mioni in Breda

Een van mijn grote (Bredase) voorbeelden in de schilderkunst is en blijft Dio Rovers. Bij Via Mioni ligt nu een boek over hem en zijn werk dat pas is uitgekomen. Een geweldig mooi overzicht van heel veel meer werk van hem dan ik wist of kende.

Ik was vandaag weer even in Breda om een heleboel te doen en dan ga ik altijd even bij Paul langs om wat bij te kletsen en om even goed rond te kijken. Hij heeft een winkel vol inspiratie en telkens als ik hier ben betreur ik het gemis van een groot huis. Dat grote huis had dan ook helemaal vol gestaan met alles wat ik mooi vind. Zeg maar alles wat ik hier tegenkom.

In de etalage zie je al gelijk drie werken van mij. ‘Verdwijnkunst’, ‘Laarsjes van Astrid’, en ‘Woeste hoogte (Kate Bush)’. En natuurlijk werk van mijn collega’s en oude meesters. Dit is de plek waar je moet zijn als je echt iets moois wil hebben. Midden in het bruisende Ginneken (sinds 1942 behoren bij Breda, maar voor de echte Ginnekenezen blijft het toch een apart dorp).

Hier zie ik mijn eigen werk heel graag terug. Temidden van kwaliteitsantiek en dito klassieke schilderkunst. Mijn werk komt hier helemaal tot z’n recht. Op de bovenstaande foto zie je het schilderij(tje) ‘Zilveren schoentjes’ in zo’n prachtige klassieke setting.

‘Red tights day’ hangt naast een groot werk van Aline E. Jansma. Ik heb mijn camera bij me en maak even wat foto’s van al het werk wat me boeit. En eigenlijk vind ik alles de moeite van het fotograferen waard, maar ik beperk me ook hier weer tot wat me het meest opvalt.

Deze schitterende lucht valt me meteen op. Een werk van Martin Beresford. Het sublieme van deze lucht is dat je er niet op kijkt, maar echt in kan kijken. Meesterlijk geschilderde wolken en een suggestief landschap. Omgeven met schitterend antiek, beelden en kleine schilderijtjes over koeien, van Anita Rovers, is dit echt zo’n hoekje waar je even de tijd voor moet nemen.

Ook oude meesters vind je hier terug. Hier een werk van Richard Baseleer (1867 – 1951). Paul weet de krenten uit de pap te vissen en hier op te hangen. Dit is zo’n typisch werk van de post-impressionisten wat me meteen raakt.

En dan dit. Een van de allermooiste modellen van een Zuiderzee botter. Zo’n model is bijna net zo mooi als een echte botter. Zeer vakkundig gemaakt door een modelbouwer uit de goede tijd die zijn vak bijzonder goed verstond.

Een oud schilderij van zo’n botter staat er, nog net zichtbaar, achter en natuurlijk een echte Kley aan de muur. ‘Metropolys 2’.

Hier heel fraai werk van Frank Top aan de muur en mijn ‘Augurkenpot’ er naast. Op het dressoir staat een heel mooi stilleven van appels van Fred Smoolenaers.

‘Streepjes’ boven een werk van Frank de Wit. Op tafel het prachtige boek van Dio Rovers. Mijn dag kan al niet meer stuk. Blij met dit boek vol prachtig werk reis ik terug naar het Zeeuwse. Wie hier binnenloopt raad ik aan om even alle tijd te nemen, want hier raak je zomaar niet uitgekeken.

Opening van de Najaarstentoonstelling bij Lokaal 54

Vandaag vond de opening plaats van de najaarstentoonstelling van Galerie & Kunstcafé Lokaal 54 in Terneuzen. Het was, zoals vanouds, weer gezellig druk en er was veel te zien. Ik geef hieronder een kleine greep uit de collectie die mij het meest in het oog sprong

De Ringruiter van Paul Sanderse. Mijn oog viel hier al gelijk op bij binnenkomst. Typisch Zeeuws. Wel van ‘d’noverkant’, maar da makt nie uut.

Op de bovenstaande foto zie je Paul zijn werk toelichten. Dat is een van de leuke elementen van een opening bij Lokaal 54. Alle kunstenaars stellen zichzelf even voor en vertellen iets over hun werk.

Een glasobject van Ina de Bok met op de achtergrond werk van Foke Stribos.

Anne Mannaerts (van Galerie Lokaal 54) weet telkens een heel divers aanbod van werk bij elkaar te krijgen. Ik kan lang niet alles fotograferen, want dan loopt deze pagina vol, maar ik laat een selectie zien van werk dat mij aanspreekt. Bovendien vind ik het belangrijk om nog wat over te laten voor komende toeschouwers. Daarom dus een kleine selectie. Rechts zie je een werk van Mieke Sampers. Abstract en figuratief werk loopt hier heel harmonieus door elkaar. Twee,- en driedimensionaal werk eveneens.

Maar ook sieraden. Dit werk is van Wilma van den Hoek. Ze komt niet van D’n Oek, maar van veer aan de overkant. Maar mogelijk hebben haar voorouders hier wel gewoond. Twee kasten vol met schitterend werk. Voornamelijk zilver. Kortom, een uitstekende reden om de komende maanden eens langs Terneuzen te gaan om dit te bekijken.

Van kunst naar kleur in het interieur

Bij Pot (design en interieurs) weten ze wel raad met goede ideeën. Je kunt namelijk de kleur van een schilderij terug laten komen in een interieur. Dan keer je de gebruikelijke situatie om door niet een schilderij boven de bank te hangen, maar je bank te kiezen op het schilderij. Een schilderij is meer dan alleen maar een leuke wanddecoratie die ergens bij moet passen. Bij Pot kijken ze dus net even verder dan gebruikelijk.

Een mooi voorbeeld hiervan zie je bij een schilderij van Rafaël Gorsen. Het tapijt is aangepast op de kleuren uit het schilderij en de rest van het interieur wordt daarop samengesteld.

Brenda, van Art Gallery Pot, laat hier zien hoe dat werkt. Ze houdt een palet met kleuren die de fabrikant kan leveren en kiest er de juiste kleur bij het werk. Je pakt twee of meerdere kleuren die in het werk voorkomen en daar kun je dan en tapijt van laten weven.

Ik krijg de eer om mee te denken over een tapijt bij het schilderij ‘Ballunatics 8’. We kiezen twee kleuren die in het tapijt geweven kunnen worden in verschillende tonen. Soms meer blauw dan rood, bijvoorbeeld.

Dan kan het straks zomaar zo zijn dat mijn schilderij weer ergens anders komt te hangen waar ook het tapijt en het interieur omheen gecreëerd wordt. De stylistes van Pot weten daar wel raad mee. Hoe bijzonder gaaf is dat?

Gelijktijdige ongelijktijdigheid

Het is al weer even geleden dat ik dit schilderij schilderde. ‘Zondagse kool’. Het gaat over het boeren leven van weleer. Over Zondagsrust en leven van het land. Allemaal onderwerpen waar ik op de een of andere wijze aan hecht. Het is een leven met veel meer inhoud en ceremonie dan het leven in vluchtigheid van nu.

Als er iets te vieren valt dan trek ik mijn boerengoed aan. Da’s echt op z’n Zondags, dus helemaal in de stijl van de streek waar ik woon en werk. Het past ook echt bij de sfeer in huis, waar ik vooral aandacht heb voor het verleden. Daar kan ik dan enorm van genieten. Zo af en toe even terug in de tijd stappen. Daarna gaat het leven van alledag weer verder en zit ik achter mijn iMac, rijd ik in mijn Dodge Ram Van door het land en doe ik alles wat iedereen al doet. Maar soms is het tijd voor dat mooie verleden. Ik pik er uiteraard alleen de mooie dingen uit. Ik ga het verleden niet totaal verheerlijken, want ik weet ook wel dat alles toen niet zo prachtig, koek en ei, was als ik zou willen. Maar toch. Dat verleden brengt rust en overzicht.

Hier in Zeeuws Vlaanderen lukt dat uitstekend omdat dit wel een heel speciaal stukje Nederland is wat een beetje de contouren heeft van een niemandsland. Vroeger lag het ingesloten tussen de Schelde en de Belgische grens. Moeilijk bereikbaar en meer behorend bij België dan bij Nederland. Zo’n stukje land wat nogal eens vergeten werd om in te tekenen op de Nederlandse kaart. Zelfs de ANWB vergat deze streek ooit bij Nederland te rekenen. Dat maakt deze streek zo speciaal. En daar schilder ik dan ook graag over. Niet altijd, maar als ik daar ineens zin in heb en als ik daar de inspiratie voor vind. Die schilderijen breng ik dan ook onder in een speciale collectie die ik trots ‘De Zeeuwse collectie’ noem. Die collectie wordt alleen verkocht via Galerie en Kunstcafé Lokaal 54 van Anne Mannaerts aan de Nieuwstraat 54 te Terneuzen.

En nu staat Anne, met haar eigen werk en haar prachtige galerie in onze Zeeuws Vlaamse krant. Het ZVA. Het Zeeuws Vlaams Advertentieblad. Een beetje misleidend is de titel wel. Het lijkt alsof er alleen advertenties in staan, maar het is ons lokale streekblad voor dit heel bijzondere stukje Nederland waar ik zo trots op ben.

Wil je weten wat er in de streek speelt en waar je beslist naar toe moet, dan sla je het ZVA open en je weet het. De gemiddelde passant of toerist die door deze streek rijdt ziet dat niet meteen, maar als je hier een tijdje woont dan zie je het elke dag. De gelijktijdige ongelijktijdigheid. Leven in het heden en verleden. En dat schilder ik met genoegen voor mijn ‘Zeeuwse collectie’ die permanent te zien is bij Galerie en Kunstcafé Lokal 54.

Met enige regelmaat vul ik de Zeeuwse serie schilderijen aan. Dan rij ik met mijn moderne auto, naar een moderne galerie in een moderne stad. Net als elk ander modern plekje in Nederland. Maar ik breng dan een stukje Zeeuws Vlaamse trots, nostalgie en passie voor het land waar ik zo vol van ben.

Mooi weer bij Pot

Het leek wel open monumentendag bij Pot in Axel. Een pracht van een Citroën SM cabrio(!), Porsches, een pracht van een Aston Martin en nog wel meer leuk spul om even naar te gaan kijken. De Citroën heeft mijn belangstelling meteen getrokken. De wagen is van een klant die ik binnen even tref voor een leuk gesprek over design en ontwerpkunst.

Ik kwam er om een werk, wat even wat aandacht nodig had in het atelier, terug te brengen. Dan kan ik het toch niet laten om even wat foto’s binnen te maken van het werk en het interieur.

Op de foto hierboven zie je hoe goed men hier het werk op het interieur afstemt. Het schilderij ‘Barcode’ met op de achtergrond de refererende zwart-witte streepjeswand.

Iets verderop hangt ‘De drieling van Terhole’, inclusief het bijbehorende verhaal in het gewoon Nederlands en dialect (Axels). Nu voorzien van een dikke knijper waar je op kunt zitten (het veermechanisme werkt echt).

Helemaal mooi bij Pot

Telkens als ik bij Pot (Axel) binnenloop voel ik me trots. Vandaag zag ik voor het eerst het schilderij ‘De dromendraagster’ hangen in een machtig mooi gestileerd hoekje van de heel grote winkel vol stijl interieur en design. Er hangt nog veel meer werk van mij, maar deze moest ik toch even laten zien.

Nieuw werk bij Via Mioni in Breda en een Zeeuwse verrassing bij thuiskomst

Vanmorgen ben ik ‘even’ op en neer geweest naar Via Mioni in Breda met een aantal nieuwe werken. Hierboven zie de eerste. ‘Verdwijnkunst‘.

Rechts zie je ‘Woeste Hoogte‘(Kate Bush).

Hieronder het schilderijtje ‘Streepjes‘.

 

 

 

 

 

 

 

 

Via Mioni is wel een heerlijke plek voor mijn klassieke kleinere werk. Temidden van schitterend antiek en prachtige lijsten, midden in het Ginneken (wat sinds 1942 bij Breda hoort). Hier is mijn werk al een tijdje ruim vertegenwoordigd.

Rechts zie je het werk ‘Telefoon’, met model Jennifer die hier eveneens ruim vertegenwoordigd is en mogelijk zelfs al een beetje beroemd is geworden, want als ik in de winkel kom tref ik daar vaak klanten die over een eerder schilderij van haar beginnen. ‘Het spionnetje’ te zien op de foto hieronder.

Via Mioni heeft niet alleen werk van mij hangen, maar ook werk van diverse van mijn collega’s. Daarnaast hangen er ook heel mooie stukken van onze schilderende voorgangers. Oud en nieuw door elkaar. Temidden van de meest schitterende antieke voorwerpen.

Twee andere werken zijn momenteel even elders onder gebracht, maar komen waarschijnlijk binnenkort ook deze kant op. ‘Giechelpietjes’ en ‘Fatale morgana’.

Giechelpietejes

Fatale morgana

Bij thuiskomst tref ik een pakket in de keuken aan. De postbode kent me en weet hier de weg. Dat is wel zo makkelijk.

Ik weet al wat het is. Ik zat er al op te wachten.

Het prachtige fotoboek van Rem van den Bosch. Top-fotograaf hier in het Zeeuwse.

Dat is nog eens ‘thuuskomen’.

 

Kunst Wageningen 2019

Zaterdagochtend, in alle vroegte, was het dan weer zover. Het is al weer 2 jaar geleden dat we deelnamen aan Kunst Wageningen in Theater Junushoff. En het voelt alsof het een week geleden is. Voordat we onze stand in konden richten loop je eerst zoveel bekenden en collega’s tegen het lijf dat je je op het laatste moment nog flink moet haasten om alles op tijd op z’n plek te krijgen.

Maar als alles dan, net op tijd, staat en hangt begint een weekeind vol gesprekken en indrukken die ik al schilder zo hard nodig heb om te weten of ik op de juiste koers zit.

Het mooiste wat je als kunstenaar mee kan maken is dat je mensen emotioneel weet te raken met je werk. Dat gebeurde hier meerdere malen. Daar ontstaan dan heel erg leuke gesprekken uit die voor mij bijzonder leerzaam zijn. Je moet je voorstellen dat je in het atelier vrijwel nooit dat soort gesprekken krijgt omdat daar nooit publiek komt. Dat wil ik ook niet omdat mijn atelier echt mijn walhalla is en doorgaans ook een verschrikkelijke bende omdat daar nu eenmaal hard gewerkt wordt. Je hebt hooguit gesprekken met collega’s die langs komen. Die begrijpen die bende omdat ze zelf net zo functioneren.

En natuurlijk tref je een deel van je collega’s ook op zo’n beurs. Dan is het mooi dat je met hen nog even gezellig na kan praten op een terrasje op de markt van Wageningen over wat je deze twee zeer drukke dagen hebt meegemaakt. De echte vermoeidheid komt pas later. Als alles echt achter de rug is en je thuis neerploft. Moe maar gelukkig. Ik weet nu weer welke schilderijen mijn publiek het meest aansprak en welke schilderijen ik de komende tijd kan gaan maken om mensen te kunnen raken.

6 nieuwe werken voor Wageningen

Dit zijn de zes nieuwe werken waar ik de laatste tijd aan gewerkt heb voor Kunst Wageningen. Op14 & 15 September a.s. zijn de werken, ingelijst en wel, te zien in het Junushoff Theater te Wageningen. Van links naar rechts: Verdwijnkunst, Fatale morgana (Zeeuwse collectie), Telefoon, Streepjes-tic, Woeste hoogte en Giechelpietjes.

Ik neem uiteraard ook nog andere werken mee, zoals ‘Zondagse kool‘ en ‘Op de Windlust‘ om mijn liefde voor het Land van Axel te kunnen laten zien. Maar ook nog ander werk wat ik nu nog aan het selecteren ben.

Aanstaande Woensdag gaat alles wat nog niet is ingelijst naar Via Mioni in Breda voor een passend kader.

Opening najaarstentoonstelling bij Lokaal 54

Het verbaast me nog steeds dat de enige galerie in Terneuzen ook nog eens een heel mooie galerie is die zich qua inrichting en uitstraling kan meten met een top-galerie in de grote stad. Nu is Terneuzen bepaald geen kleine stad, maar op het gebied van kunst,- en cultuurbeleving valt hier nog wel een slag te winnen.

De opening van de najaarstentoonstelling was weer als vanouds gezellig en druk bezocht. Ik zie er natuurlijk de bekende gezichten, die vrijwel elke opening aanwezig zijn, maar ook altijd een hoop nieuwe gezichten die de tijd en de moeite hebben genomen om hier bij te zijn. Soms zelfs van heel ver weg.

Ik merk ook dat Lokaal 54 aardig naam aan het maken is in de rest van het land. Maar Zeeuwen zijn hier nog altijd het best vertegenwoordigd.

Mijn Zeeuwse collectie hangt weer aan de muur, maar ook het werk van zeven andere kunstenaars uit alle windstreken van Nederland. Een beeldje (van Elly van Weerden) trekt mijn bijzondere aandacht dit keer. Een mooi klein beeldje van een vogeltje op een tak, zoals ik ze zo vaak zie in mijn tuin (zie foto rechts).

De hele tentoonstelling ziet er weer prachtig uit. Rustig en overzichtelijk opgesteld door Anne Mannaerts.

Voor mij is dit weer zo’n moment waarop je eindeloos kan kletsen met collega’s uit de regio die hier eveneens op afkomen en met mensen die ik nooit eerder heb ontmoet.

Al met al een heel geslaagde dag en aanzienlijk minder druk dan gisteren toen hier onze Koning en Koningin rondliepen met tal van andere hoogwaardigheidsbekleders en bekende Nederlanders. En niet te vergeten de oud strijders die het hier prima naar hun zin hadden.