Bijzondere ontdekking

De scherprechter

Het is al weer even geleden dat ik me met zaken rond Van Gogh bezig hield. Ik schilderde toen zijn geroeste revolver (de scherprechter) omdat die toen in de belangstelling stond door een veiling. De roestmop bracht toen 160.000 Euro op. Nu zijn de boomwortels die hij als laatste schilderij schilderde in de belangstelling omdat iemand ze heeft ontdekt. Alles wat Van Gogh aanraakte veranderde in goud. Helaas heeft hij daar zelf weinig plezier aan beleefd.

De meeste kunstenaars van dit moment lijken Van Gogh achterna te gaan in een anti kunsten-klimaat wat zich nu voltrekt. Aangewakkerd door de politiek, ik denk maar even terug aan minister Wiebes die, notabene, bij VPRO’s Zomergasten vertelde dat hij nog nooit iemand bij een schilderij heeft zien staan juichen en vervolgens de hele kunsten-scène afserveert als een hobby. Dat zegt meer over Wiebes dan over de kunsten, maar het draagt wel bij tot een afbraak van alles wat met kunst en cultuur te maken heeft.

Dan ben ik weer blij met zo’n bericht over die bomen van Van Gogh. Dat draagt weer bij tot enig respect voor kunstenaars en je hoeft er niet bij te gaan staan juichen.

Reliquiaria

Een reliekschrijn, of reliquiarium, is een kastje waarin iets bewaard wordt wat verbonden is aan een heilige. In dit geval Sint Nicolaas. Ik maak twee van die kleine kastjes in het altaar retabel voor Sinterklaas. In het linker kastje wordt een stukje van zijn grafkist en lijkwade bewaard en in het rechter kastje een klein flesje Manna.

Dat komt er ongeveer zo uit te zien in het retabel. Niets mag nieuw ogen. Het hele geheel moet er uit gaan zien alsof het 200 jaar oud is.

Voor de glazen deurtjes moet een kader gemaakt worden van eikenhout. De kastjes zelf zijn ook geheel van oud eikenhout gemaakt. Om zo’n kadertje te kunnen maken komt heel wat denkwerk te pas omdat het wel heel erg dunne profieltjes zijn. Ik schaaf ze met een handschaafje in het gewenste profiel.

Omdat het anders niet te hanteren is op de zaagtafel maak ik die profieltjes uit één wat dikkere lat. Aan weerszijde heb ik een profiel geschaafd en daarna gaat het spul op de zaagtafel.

Zelfs met zo’n dikkere lat is het nog enorm uitkijken geblazen, want je bent zo een paar vingers kwijt. En die heb ik nog even nodig.

Die profielen moeten daarna verstek gezaagd worden en als alles exact op de juiste maat is (0 mm. speling) kan het deurtje gelijmd worden en verder afgewerkt. De glasplaatjes worden later gesneden en de nu volgende klus is het aanbrengen van heel kleine koperen scharnieren en een slotje.

Langzaam maar zeker begint het eind in zicht te geraken van deze grote klus waar ik al maanden mee bezig ben. Komende week ga ik werken aan het laatste schilderij voor dit retabel. De processie te Bari. Dat is een schilderij dat uit twee delen bestaat.