Hoe de dag hier begint

De eerste werkdag van het nieuwe jaar is begonnen. Om te beginnen kreeg ik vandaag een prachtig uitzicht met de opkomende zon. Zo ziet het landschap er uit tegenover mijn huis en atelier.

De dag begint met het aansteken van de kachels. In het atelier heb ik een moderne gaskachel in gebruik waar weinig aan te fotograferen valt, maar in mijn huiskamer brandt de kolenkachel en in de keuken de Rayburn. De Rayburn nodigt uit om er iets in te gaan bakken. Heerlijk om de dag mee te beginnen. Dan moet ik eerst even hout uit de houtberging halen om de Rayburn aan te kunnen steken.

Ik begin al aardig door mijn houtvoorraad heen te geraken, maar er is nog meer dan voldoende aanwezig voor de rest van de winter.

Dit is ‘Landelijk leven’ in het buitengebied van het Zeeuws Vlaamse Hoek. Iets waar ik mijn hele leven al van gedroomd heb. Er is nog veel werk te verzetten om het huisje helemaal naar mijn zin te krijgen, maar met de gedeeltelijke verbouwing van mijn keuken ben ik al een lekker eind op weg.

Een ander belangrijk onderdeel van mijn droomwensen was een gezellig huisdier. Die is nu ook aan komen lopen. Milou heeft het goed naar haar zin in mijn kleine paleisje en heeft zo haar eigen paleisje naast de kachel.

Milou is echt een gezelschapsdiertje. Een knuffelbeest. Ze gaat lekker haar eigen gang en ze is van verwilderd aanloopkatje een echte gezellige huispoes geworden.

In het atelier ben ik al weer begonnen aan een nieuw schilderij over iemand die haar spiegelbeeld in realiteit ontmoet. Een beetje een eigentijdse Waterhouse. Het begin is gemaakt. Het eerste schilderij van 2021 staat op de ezel.

Nieuw doek

Het schilderij over de molen van Zuidzande is bijna klaar. Tijd dus om nieuw doek op te spannen voor volgende plannen. Ik span vandaag twee nieuwe doeken op. Voor de grootste (110 x 95 cm.) heb ik de afgelopen dagen veel schetswerk verricht en wat fotowerk gemaakt.

De molen van Zuidzande

Jelle, onze Hoekse molenaar van de Windlust, draaide in het verleden ook wel eens op de molen van Zuidzande omdat er toen geen molenaar voor handen was die het spul in beweging kon zetten. Sinds enige jaren is dat probleem opgelost door Jan Leen die nu de scepter zwaait over dit prachtige molentje.

Telkens als ik in Zuidzande was bedacht ik me dat ik die molen, en die prachtige omgeving, moest gaan schilderen. Machtig mooi Zeeuws landschap. Het heeft ook iets te maken met emotie, de Zeeuwse aard en de liefde voor het land waar ik zo graag woon en werk. Het kwam er echter steeds niet van om het ook werkelijk te gaan schilderen.

Nu, na lange tijd werken aan het altaarretabel en de keuken, heb ik die tijd en heb ik net een opzetje gemaakt van de molen van Zuidzande. Tevreden sluit ik deze schetssessie af met een bak koffie om zo meteen weer verder te gaan werken aan dit redelijk forse landschap.

Met het boekje sta ik nu ook in het verenigingsblad van ‘Ons boeregoed’, waar ik uiteraard lid van ben. Zo wordt het in het Zeeuwse steeds meer bekend dat er nieuwe spook,- en streekverhalen opgeschreven en uitgegeven worden.

Er kan weer geschilderd worden

Het is zover. De nieuwe keuken staat. Er zijn nog veel kleine dingetjes te doen, maar dat doe ik tussen de bedrijven door. Eerst moet er nu weer geschilderd worden en dat gaat zo snel mogelijk gebeuren.

Het atelier is nu nog een grote puinhoop. Van houtwerkplaats gaat het nu weer naar schilder atelier. De verbouwing van de keuken heeft meer tijd gekost dan me lief is, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Vandaag wordt het hele atelier opgeruimd en zeer grondig gestofzuigd. Vanavond wil ik al een opzet maken voor een nieuw schilderij over de molen van Zuidzande. De molen van Jan-Leen. In zomerse sferen.

Maar het is ook Zondag vandaag. Rustdag. Ik heb eens lekker uitgeslapen en gelukkig deed Milou daar ook aan mee. Normaal staat ze om zes uur / half zeven al in de stand om te eten en naar buiten te gaan. Vandaag had zij dus ook een rustdag.

Bouwatelier

In het atelier is het momenteel weer een houtwerkplaats. Ik maak een aanrechtblok op maat voor mijn keuken. Van schilderen komt nu even niet veel terecht. De keuken was al langer aan een grondige verbouwing toe en door omstandigheden heb ik niet gewacht tot de zomer, waarin die verbouwing gepland stond, maar doe ik een deel nu.

En zo ziet de keuken er nu uit. Het is een grote puinhoop, maar ik weet wat het gaat worden. Voor het aanrechtblok is een vloertje van beton gestort en de waterleiding is opnieuw aangelegd. Hier moet nu alles zorgvuldig op maat gemaakt worden voor mijn lang gewenste landelijke keuken. Een hoop werk waardoor ik even niet kan schilderen, maar die tijd komt hopelijk spoedig weer terug.

Spielatten

Paulette, de mevrouw van de Zeeuwsche Kringloopbeurs, bewaart wel eens wat voor me. Zoals spielatten. Die zijn bij mij altijd welkom. Ze komen af van een kunstenaar uit Zuiddorpe die, naar ik me heb laten vertellen, verhuisd is. Hij deed iets bijzonders met afzetlint. En daar zitten nog restanten aan die ik er afhaal om de latten opnieuw te kunnen gebruiken. Zijn naam is Theo Tomson. Google maar eens op zijn naam en dan zie je wat voor bijzonder werk hij maakt met zoiets simpels als afzetlint.

Op de ezel staat werk waar ik momenteel aan bezig ben. Het laatste, tweedelige, schilderij van de processie te Bari, voor het altaar retabel voor Sinterklaas. Daar ben ik deze maand nog druk mee, want aan het eind van de maand moet het klaar zijn.

Het is altijd een beetje wrang als je werk van een ander (wat gelukkig door hem zelf al was afgespannen) laat verdwijnen. In dit geval is er niets meer te zien van wat het ooit was.

Van wanorde naar orde. Blanke spielatten liggen klaar voor hergebruik. Mijn handen jeuken om weer aan de slag te gaan met iets anders dan het retabel, maar dat moet nog even wachten.

Basis voor het retabel en nog veel meer

Het werk aan het altaar retabel voor Sinterklaas is weer een stapje verder. De basis voor het hele monument is klaar. Een zware eikenhouten ‘podium’ waar straks de drager opgebouwd kan worden. Op de foto hierboven zie je die basis met daarop alvast de brievenbus voor de brieven en tekeningen van de kinderen aan de Sint.

Maar ik heb intussen ook gezocht naar een geschikt vitrine kastje voor het hoefijzer van het paard van de Sint. Tijdens mijn zoektocht kwam ik uit bij Frans Brouwers die op zolder nog een oud klokje had liggen waar een ideaal kastje omheen zat. Een erfstuk, waar hij eigenlijk geen plannen voor had. In het atelier doe ik een leuke ontdekking. De gewichten voor dat klokje zaten verpakt in een oude krant uit 1966. En wat zag ik daar al eerste leesbare tekst op staan? Juist. Heythuysen!

Toeval bestaat niet. Zou de Sint dit van bovenaf geregeld hebben? Het moest zo zijn. Ik zocht een kastje voor dat hoefijzer wat een oude doorleefde uitstraling heeft en bij de eerste de beste vraag komt dit voor de dag.

Het is een mooi kastje. Exact wat ik zocht. Het moet helemaal opgeknapt worden, maar zo dat de ouderdom zichtbaar blijft. Het klokje zelf bewaar ik uiteraard heel zorgvuldig om het later nog eens ergens in te kunnen bouwen. Het is zo’n mooi mechaniekje met een prachtige geëmailleerde wijzerplaat en prachtige oude wijzers van metaal. Helemaal compleet. Helaas niet werkend, maar daar weet ik wel raad mee. Een echte zoldervondst dus met een heel opmerkelijke verrassing.

Ik heb het klokje er heel voorzichtig uit gehaald en ik ben het nu aan het afwerken als kastje voor het hoefijzer. Het gaat me wel een beetje aan het hart om zo’n prachtig klokje op te offeren, maar het komt goed. Niets van dit uurwerk wordt weggegooid. Alles komt later nog wel eens van pas in een volgend bouwsel.

En zo komt dat er straks ongeveer uit te zien. De binnenkant van het kastje krijgt een lichte kleur om het hoefijzer goed zichtbaar te maken en natuurlijk iets van velours op de bodem. Dan lijkt het net een relikwie uit de 16-de eeuw, en dat is precies wat ik wil bereiken. Het moet er uit gaan zien alsof het al eeuwen oud is.

Het kastje is heel zorgvuldig geprepareerd en opnieuw in elkaar gelijmd. Nieuwe elementen zijn gezaagd, gedraaid en afgewerkt om het kastje te completeren en alles behoudt zijn antieke uitstraling.

En dan komt het er ongeveer zo uit te zien. Het hoefijzer moet nog een standaard krijgen zodat het op de bodem van het kastje kan worden vastgeschroefd en de binnenkant van het kastje krijgt een gepaste lichte kleur om het hoefijzer goed zichtbaar te maken.

En zo ziet dat er uit na een dag hard zagen, draaien, schuren, lijmen en schroeven. Onder de houten voet komt nog een zware metalen voet om het geheel de gewenste stabiliteit te geven. Het blanke hout krijgt een passend kleurtje.

Een foto voor de krant

Vanmorgen heb ik in het atelier weer eens het altaar retabel voor Sinterklaas opgesteld. Voor zover dat kan natuurlijk, want het is nog niet af en ik heb niet voldoende hoogte in het atelier om het hele monument op te zetten. Vandaag kwam de fotograaf van de krant (PZC) langs om er een foto van te maken voor een artikel dat straks geplaatst wordt.

Het is weer een heerlijke zonnige dag en omdat het Hemelvaart is is de wereld in Zondag-modus en is het heerlijk rustig in het Zeeuwse.

Onder toeziend oog van de poes werk ik ook een beetje in de moestuin, waar alles nu lekker begint te groeien. Het is wel heel droog en er moet ‘s-ochtends en ‘s-avonds gesproeid worden om de groei er in te houden.

De poes gaat toch weer wat zwerven. Dat kan ze niet laten. Eerst gaat ze aan de overkant van de weg in het gras liggen kijken en daarna verdwijnt ze richting de polder waar ze ergens haar jonkies heeft ondergebracht. Om de een of andere reden heeft ze ze een voor een uit het struikgewas van mijn tuin weggehaald en zie ik haar alleen als ze honger heeft.

Vandaag maak ik ook het werk klaar voor transport dat naar Galerie Sille moet te Ouderwater. Daar hangen straks drie van mijn werken voor de zomer expositie.

‘Skywalk’, ‘Mirrors’ en ‘Streepjescode’. Op Zaterdag 13 Juni opent die tentoonstelling voor het publiek. Vanaf die dag kun je het allemaal in het echt komen bekijken.