De dag kan weer beginnen

Een nieuw lijstje voor een nieuw werk is klaar. Over dit nieuwe werk(je) kan ik nog even niets laten zien, maar dat komt later wel. Er wordt zelfs een filmpje over gemaakt.

De verstekstans is momenteel even buiten gebruik. De messen worden geslepen en als die terug zijn van de slijperij wordt alles weer piekfijn afgesteld voor het maken van vele eigen kaders die om mijn werk heen zullen gaan.

Als ik alles voor deze dag in orde heb gemaakt in het atelier ga ik hout hakken voor de Rayburn waar ook vandaag weer brood op gebakken gaat worden en een taart voor morgen.

Die is dan al om 8 uur in vuurpositie gebracht om een hele dag te branden. Zo gaan alle werkzaamheden hier hand in hand en vliegt de dag om.

En de poes zit op de kast. Die vermaakt zich wel met dit weer. Zowel binnen als buiten. Milou houdt van gezelschap en volgt me de hele dag. Maar ze heeft ook haar eigen avonturen en ontmoetingen met andere poezen uit de buurt. Ze gedraagt zich als een echte boerderijkat en kan soms kilometers afleggen in de omgeving.

Bouwplannen met een behouden huis

Het is winter. De sneeuw is gevallen. Het is vrieskoud en binnen branden de kachels en is het heerlijk warm. De Rayburn staat nu dagelijks aan en er kan van alles op gebakken en gekookt worden. In die situatie leef ik als het ware in een romantische kerstkaart, maar het huisje heeft intussen veel achterstallig onderhoud en ook nogal wat gebreken. Daar gaat komende zomer iets aan gebeuren.

Idyllisch is het huisje en mijn omgeving sowieso al. Ik ben heel mijn leven al gek op dit soort huisjes en na vijf jaar wonen in het buitengebied van Hoek weet ik zeker dat dit te vergelijken is met de hemel op aarde. Het huisje mag dus niet afgebroken worden voor nieuwbouw maar moet behouden blijven voor het oorspronkelijke landschap. Daar maakte ik ook ooit een schilderij over met de titel ‘Het behouden huis’.

Het behouden huis. 50 x 120 cm. Oliverf op heel linnen. €2850,-

Al veel te veel van dit soort kleine juweeltjes zijn uit het landschap verdwenen om plaats te maken voor smakeloze nieuwbouw die het aanzien van hele dorpen en het buitengebied vervuilen. Dat mag hier dus niet gebeuren. Daarvoor ging ik op zoek naar een expert op bouwgebied die dit helemaal begreep om de mix van behoud en modern leefcomfort te combineren in een optimaal bouwplan.

Ik heb JGM Design ingehuurd voor een bouwkundig advies, het maken van berekeningen en het ontwerp voor een huisje dat moet blijven bestaan in de vorm die geheel past in het oorspronkelijke ontwerp van een echt Zeeuws huisje in het Zeeuwse landschap, waar ik zo vol van ben. Maar dan wel met moderne voorzieningen en leefcomfort. Zoals volledige vloerverwarming, isolatie, volledig herstel van het oorspronkelijke interieur en een beperkte aanbouw die geheel past in de landelijke sfeer die hier overheerst in het buitengebied.

En dat komt er dan zo uit te zien. Samen met Jan, de ontwerper van van JGM Design, ben ik aan het passen en meten gegaan en dat resulteerde in een prachtige reeks modellen en tekeningen van mijn grote wens. De aanvraag ligt nu bij de gemeente. Als alles een beetje meezit kan ik komende zomer beginnen met verbouwen.

Tekenen

Om er weer een beetje in te komen zit ik weer te tekenen. Zomaar wat dingen die op mijn pad kwamen, zoals een gesprek wat ik had met een van mijn modellen die een verhaal vertelde over een voorval van de zomer toen ze merkte dat mensen haar stiekem fotografeerden. Ik denk niet dat ze het echt erg vindt.

Bijzondere ontdekking

De scherprechter

Het is al weer even geleden dat ik me met zaken rond Van Gogh bezig hield. Ik schilderde toen zijn geroeste revolver (de scherprechter) omdat die toen in de belangstelling stond door een veiling. De roestmop bracht toen 160.000 Euro op. Nu zijn de boomwortels die hij als laatste schilderij schilderde in de belangstelling omdat iemand ze heeft ontdekt. Alles wat Van Gogh aanraakte veranderde in goud. Helaas heeft hij daar zelf weinig plezier aan beleefd.

De meeste kunstenaars van dit moment lijken Van Gogh achterna te gaan in een anti kunsten-klimaat wat zich nu voltrekt. Aangewakkerd door de politiek, ik denk maar even terug aan minister Wiebes die, notabene, bij VPRO’s Zomergasten vertelde dat hij nog nooit iemand bij een schilderij heeft zien staan juichen en vervolgens de hele kunsten-scène afserveert als een hobby. Dat zegt meer over Wiebes dan over de kunsten, maar het draagt wel bij tot een afbraak van alles wat met kunst en cultuur te maken heeft.

Dan ben ik weer blij met zo’n bericht over die bomen van Van Gogh. Dat draagt weer bij tot enig respect voor kunstenaars en je hoeft er niet bij te gaan staan juichen.

Op de molen

Vandaag ben ik even langs de molen gegaan om een bijzondere balk te tekenen die in deze molen verwerkt zit. Het is een onderdeel van een wiek van het molentje van Vremdieke uit de 16-de eeuw.

Dat molentje ging ten onder na een storm in 1606, zoals ik hierboven getekend heb voor mijn tweede boek over ‘de gesel van Axel’. Die wieken zagen er toen anders uit dan de wieken van nu. Die waren ‘dwarsgetuigd’, leerde ik van onze molenaar en dat kun je nog zien aan deze balk. Het hekwerk liep door aan beide kanten. Nu slechts aan één kant.

Het is misschien moeilijk te zien op de foto, maar toen we vandaag de balk wat beter bekeken zagen we er de letters CMR in staan. Mogelijk stamt dat uit die tijd. Later zal ik daar nog wel een betere foto van maken.

Ik maak er deze tekening van voor het tweede boekje over de ‘gesel van Axel’. Op de tekening zie je Jelle, onze Hoekse molenaar van de Windlust, die me op die geheimzinnige inscriptie wijst.

De kap van de molen liep vandaag kneitervast op een gebroken rol van de kap. Tijdens het keren van de wieken naar de wind brak die rol en liep het hele spul vast. Op de foto hierboven zie je de restanten van die rol. Die neem ik mee naar huis om ooit nog eens op te stoken in de Rayburn als ik er een brood in ga bakken van molenmeel.

Hier zie je hoe die rollen over de rand van de kap heen rollen om de kap te kunnen draaien. De kap ligt los op de molen, wat ik nog steeds een heel raar idee vind.Dat rollensysteem werkt dus als een heel groot rollager.

Op de bovenstaande foto hou ik zo’n reserverol vast om te laten zien hoe zo’n ding er uit ziet. Op de molen valt altijd wel wat te beleven.

Schetsen op de molen

Wat je niet kunt fotograferen kun je altijd nog schetsen. Ik heb me vandaag bezig gehouden met het maken van een schets van het moleninterieur, van onze Windlust, waar ik straks over wil gaan tekenen voor een verhaal wat ook weer in een boekje zal komen te staan.

De molenaarsleerling 30 x24 cm.

Jelle is, samen met Rinus, veevoer aan het malen. Thijs is vandaag jarig en dus een keer niet aanwezig om het vak te leren. Je ziet hem rechts op het schilderijtje wat ik ooit van hem maakte tijdens een molendag. Tijdens zo’n dag trekken we ons traditionele boeren goed aan en dan lijkt zo’n schilderijtje uit een ver verleden te stammen, maar het is vandaag de dag. Het enige wat daaraan refereert is het plastic koffiebekertje dat hij vast houdt.

De schets maak ik voor het verhaal over het spook van de molen. Dit is ook echt zo’n plek waar je een spook kunt verwachten. Om alles goed te kunnen tekenen maak ik een werkschets. Meer een soort van kladje dat ik gebruik als referentie tijdens het tekenen.

En zo ziet dat er uit. Als je dit wil fotograferen heb je een extreme groothoeklens nodig die alles vertekent. En dan staat alles en nog niet op zoals je het kan zien als je er bent. Zo gaat het ook en ik kan er wat belangrijke details bij schrijven. Door alles naar de waarneming te tekenen ga je alles ook beter zien en begrijpen.

Het witte kastje staat precies in de juiste hoek van de molen om alles te kunnen overzien. Jelle is bezig met het klaarmaken van meelzakken voor het meel dat hij gaat malen en ik zit/sta te schetsen.

Hij maalt vandaag met en ander koppel stenen die hij alleen voor veevoer gebruikt. In het graan dat nu gemalen wordt zitten ook strootjes en het graan heeft geen bak-kwaliteit. Dat wordt alleen gemalen op het koppel stenen wat hij doorgaans gebruikt.

Isilareina, poezen en Balky

Samen met Ineke (Isilareina) heb ik afgelopen weekeind het nest met poezen gered van de ‘snelweg’ die vlak langs hun schuilplaats loopt. Het was even spannend, want hoe zou moederpoes, Milou, reageren op de verplaatsing van haar kindertjes? Dat ging gelukkig vrij goed. Het duurde even, maar Milou is nu helemaal aan de situatie gewend geraakt en ze lijkt er meer dan tevreden over te zijn. Met deze ingreep lijkt er ook een eind te zijn gekomen aan haar zwervend bestaan. Milou is tot rust gekomen en ligt nu heel veel te slapen. Haar drang om naar buiten te gaan is zo goed als weg. Ze ligt nu liever op haar kussentje bij haar kindertjes en gedraagt zich als een zeer voorbeeldig moedertje.

Maar Milou is nog steeds niet gesteriliseerd. En dat moet wel gebeuren om te voorkomen dat ze opnieuw zwanger raakt en er hier en soort van poezen pension ontstaat. De reden om dat nog even uit te stellen is dat ze nu nog voor haar kleintjes moet zorgen en omdat die ingreep nu net even slecht uitkomt financieel (ook ik heb flink last gehad van de corona crisis en juist in deze periode wat kosten moeten maken).

Ineke is op dit moment bezig met het schrijven van haar boek over de avonturen van het ezeltje Balky. Ze maakt daar geweldig mooie teksten voor en heel veel tekeningen, sculpturen en schilderijen. En omdat ze haar verhaal schrijft uit inspiratie van het moment was het niet zo heel verwonderlijk dat Balky, op zijn reis, langs Hoek kwam om een bezoek aan Milou te brengen.

Ze bood dat schilderij te koop aan via facebook. Met de opbrengst wilde ze de medische ingreep voor Milou zien te bekostigen. Dat was in een uur tijd gelukt. Het schilderij is verkocht en Milou zal waarschijnlijk de enige zijn die daar niet echt blij van zal worden. Bij die aanbieding op facebook schreef Ineke nog een kort stukje van het verhaal van Balky.

‘Daar ligt poes Milou op een mooi rood kleedje
Balky zegt: ‘Oh, wat een scheetje.’
En pardoes springt daar vanachter het gordijn
nog zo’n wollebol tevoorschijn
Wat een feest maar Milou zucht en zegt:
‘Nou het is zo wel mooi geweest
ik heb de apotheek gebeld
en de poezenpil besteld…’

Deze tekst is slechts een fragment wat bij het schilderij hoort. Milou is op dit moment dus aan de pil. Die zat verstopt in een stukje kaas waar ze verzot op is. Nu wantrouwt ze alle stukjes kaas en eet die heel voorzichtig op. Voor de volgende pil zullen we dus wat nieuws moeten bedenken.

Poes vermenigvuldiging

Het heeft niets met schilderen te maken, maar wel met mijn belevenissen in het Zeeuws Vlaamse paradijs. Milou, mijn aanlooppoes, heeft zich vermenigvuldigd. Vandaag zag ik twee zeer aandoenlijke katjes achter en stapel dakpannen vandaan kruipen. Een geheel zwart katje, die ik Luna noem en een zwart wit katje die ik Mula noem. Het kwam zomaar in me op om de beestjes zo te noemen.

Moederpoes, Milou, heeft haar kroost vandaag aan me voorgesteld. Mauwend en kopjes gevend. Dit was echt een supermooi moment waar ik beslist nog iets van ga schilderen.

Twee gezond ogende jonge katjes moeten nu de zorg krijgen die ze verdienen. Om te voorkomen dat ze net als moeder gaan zwerven heb ik een plan opgesteld met Monique, van de poezenopvang, hier even verderop. Milou laat al merken dat ze makkelijker naar binnen komt en alles wel vertrouwd. Ik hoop dan ook dat ook zij het huis boven de wijde wereld zal verkiezen.

Aardappelbloem

In de moestuin bloeien de bloemen van de aardappelplanten. Dat is zo’n typisch boeren feest-moment. Je kunt aan de hoeveelheid bloemen zien dat er een goede oogst aan zit te komen onder de grond. Omdat ik het zo’n bijzonder mooi bloemetje vind heb ik er een klein schilderijtje van gemaakt voor Jo Stanneveld die afscheid van zijn werk (directeur Toonbeeld) moest nemen in alle stilte omdat een gepast groots afscheidsfeest niet door kon gaan vanwege de corona crisis. Met alle collega-docenten maakten we een bloem voor hem om het niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Al die bloemen werden stiekem in zijn tuin geplant om hem op zijn laatste werkdag te verrassen.

Echt een superleuk projectje waar iedereen aan mee heeft gewerkt en wat een prachtig resultaat had.

Beschouwing in zwart-wit

Als ik het hele geheel eens in zwart-wit zie ontkom ik niet aan de indruk dat ik zo’n 100 jaar in de tijd terug ben gekeerd. Echter is deze foto genomen in 2020. 100 jaar geleden was alles in een zeker evenwicht. Het leven was een stuk rustiger en overzichtelijker. En dat is precies wat ik zoek. Daarnaast vind ik alles uit die tijd mooier dan al die zielloze plastic troep van nu. Ik beschouw de schouw als een mooie stap in de richting die ik zo koester. Hoewel het hele geval nog lang niet af is zie ik wel dat ik in de gewenste richting aan het werk ben.

In het atelier is het een enorme bende. Ik werk aan diverse werken tegelijk. Zo ben ik de studie voor ‘Split second’ aan het inlijsten omdat ik die heel geslaagd vind en lekker zelf wil houden. Daarnaast gaat het werk aan het altaar retabel voor Sinterklaas voort en werk ik aan een klein schilderijtje over kippen voor een goede vriend van me. Ook daar moet een kadertje voor gemaakt worden en dat gaat dan gelijk op.

‘Split second’ staat daar achter. Klaar om weer opgepakt te worden als ik daar weer tijd voor heb. Je kunt er op bovenstaande foto nog net een stukje van zien. Van de zegenende ‘Nicolaas’ op de puinhopen van de klokkentoren van Finale Emilia, wat symbolisch staat voor de afbraak van alle kunst en cultuur op dit moment.

De zooi in het atelier is de typische zooi van een werkplek waar veel gebeurd. Ik heb al eens geprobeerd om heel ordelijk te gaan werken, maar dat mislukte dus. In deze chaos weet ik uitstekend de weg en ik heb al die zooi nodig om te kunnen werken. Dan is het heel fijn om te weten dat in het huisje alles de rust en overzichtelijkheid uitstraalt van weleer.