Weer terug achter de ezel

Na een weekje bouwen aan mijn houtkot en lesgeven ben ik weer terug in het atelier en zit ik weer achter mijn ezel. De ideeën voor nieuw werk hebben zich de afgelopen week opgestapeld, maar ik ben nog bezig met onafgemaakt werk wat in deze periode mooi heeft kunnen drogen.

Buiten staat mijn bijna voltooide houtkot. Daar ga ik deze week nog het nodige aan afwerken, maar dat is nu bijzaak en dat kan ik dan mooi tussen de bedrijven van het schilderen door doen. De tuin is nog een grote puinhoop met veel hout wat nog gezaagd en gekliefd moet worden en nog wat restanten van bouwmateriaal en gereedschap wat nog opgeruimd moet worden.

Gisteren regende het de hele dag, dus heb ik er niets aan gedaan. Er viel in één dag maar liefst 32 mm regen! Ik heb mijn tijd benut om het atelier weer op te ruimen en klaar te maken voor een nieuwe periode van schilderen.

Vandaag is het droog. Tot aan de avond ten minste, volgens de weervoorspellers. Daarom zal ik vandaag ook nog wat meer buiten bezig zijn dan binnen in het atelier. De rest van de week zal het weer gaan regenen en dan heb ik een uitstekend excuus om hele dagen achter mijn ezel te blijven zitten.

Streepjes maken

Heel precies, laag over laag, zit ik weer eens streepjes te schilderen. Voor de kunstbeurs te Wageningen, straks op 14 & 15 September in Theater het Junushoff. Ik wil daar wat klein werk laten zien (en verkopen) wat van een net zo hoge kwaliteit is als het grotere werk. Omdat het zo’n klein doekje is (30 x 24 cm) wil ik wat extra mijn best doen op fotografische elementen. Soms kan ik van dit gepiel enorm zitten genieten.

Waar ik ook van kan genieten is van wat er in de kas groeit. Het werd weer tijd om wat te gaan oogsten en ik heb wel zin in een dikke pan tomatensoep.

Ik oogst dan gelijk ook wat cherry tomaatjes en pepers. Dat versterkt de smaak nog meer. Bij elkaar is deze oogst bijna 2 kilo. Genoeg voor een dikke pan soep. Er komen natuurlijk ook nog tal van fijngesneden groenten bij, zoals peen, prei, broccoli etc. Alles groeit hier nu in overvloed.

De tomaten hebben alle tijd gehad om te rijpen en zijn van zichzelf al heel erg vol van smaak. Daar kunnen tomaten uit de winkel niet tegenop. Niet dat die zo slecht zijn, maar er zit echt een smaakverschil in.

Grote vernisklus

Drogen doet het werk prima, met dit weer. Dat gaf me de gelegenheid om drie schilderijen tegelijk te kunnen vernissen. Vooral de grote, De dromendraagster’ (160 x 170 cm.) gaf me wat extra werk. De (retouche)vernis moet er echt zorgvuldig in geborsteld worden met een brede kwast. Het mooie van vernissen is dat je alle ingeschoten plekken weer kwijt bent en het schilderij weer ziet zoals je het geschilderd hebt. Net toveren.

Aan de slag voor Kunst Wageningen

Als ik ‘s-morgens aan de slag ga in het atelier, zie ik de hoeveelheid werk om me heen groeien. Ik wil een aantal nieuwe werken presenteren tijdens ‘Kust Wageningen’, zie de pagina ‘agenda’. Niet alleen grote dure werken maar ook klein werk dat qua prijs en formaat wat gunstiger ligt voor een kunstbeurs waar je aangekocht werk zo mee wil kunnen nemen.

De laatste schilderijtjes die ik hiervoor maak zijn allemaal van een klein formaat. In verhouding tot het grotere werk zijn deze werkjes sneller te maken, maar niet minder boeiend dan de grotere werken. Elk onderwerp heeft zo zijn/haar eigen verhaal en karakter en juist die kleine juweeltjes vind ik zelf zeker zo krachtig als een groot werk.

Voorlopig is het hard aanpakken n het atelier. Elk uur van de dag wordt benut om keihard aan die beurs in Wageningen te werken. Onderwerpen en inspiratie heb ik genoeg en zo groeit dus de hoeveelheid werk in het atelier. Dan ben ik eigenlijk het best in mijn element. Het liefst zou ik ook al dat werk om me heen houden. Maar als ik dat had gedaan was ik nu geheel dichtgegroeid.

 

Verdwijn-kunst

In de serie circusschilderijen (Welcome to the circus) ben ik weer een nieuw werk aan het maken met de clown. De titel is ‘Verdwijn-kunst’. Ik ben nu heel hard aan het werk voor Kunst Wageningen (14 en 15 September a.s.). Daar wil ik met minimaal drie nieuwe werken gaan staan. Dit is er dus een van. De kunst van het verdwijnen.

Ik werk nu aan meerdere schilderijen tegelijk. Ik zal daar later wel meer van laten zien als alles mooi gedroogd en gevernist is.

Iets met Tadema

Laurens Alma Tadema was, en is nog steeds, een van mijn favoriete schilders uit het verleden. Hij schilderde het Romeinse sprookje en werd gezien als oriëntalist. De Oriënt inspireert vandaag de dag nog steeds. Ik zag ooit eens een mooie vakantiefoto voorbij komen van een Zeeuwse schone, van d’noverkant, die ergens in een ver Oosters land kleding ging staan passen in een winkel, aldaar. Dat beeld deed me gelijk denken aan het werk van Tadema en omdat het zich duidelijk in deze tijd afspeelt wilde ik het gaan schilderen. Daar kwam, door allerlei omstandigheden, weer niets van terecht en daardoor kwam het schetswerk in een hoek van mijn atelier te staan en was ik het bijna vergeten.

Maar nu staat het weer op de ezel en maak ik het af voor ‘Kunst Wageningen’, straks op14 en 15 September. Met een beetje geluk komt het op tijd af.

Veelvoudigheid

Zoals gebruikelijk werk ik aan meerdere werken tegelijk. Dat is ook nu het geval. Er staan drie schilderijen op de ezels en op de grond ligt het begin van een altaarstuk voor Sinterklaas. Kate Bush lijkt op de achtergrond bezorgd mee te kijken. Die vermeende bezorgdheid kan ik wel volgen. Ik vraag me soms ook wel af waar ik nu weer aan begin. Maar zo zit mijn leven nu eenmaal in elkaar. Ik heb nog steeds die drive die ik altijd heb als ik iets persé wil maken. Dat altaarstuk wordt weer zo’n monsterklus. Net als het Mathilde drieluik. Dat leer ik toch nooit af.

 

 

Doorkwasten

Gisteren maakte ik de lijst voor het schilderij ‘De zwarte kat’. Dit gaat aanstaande Vrijdag naar de gelijknamige galerie van Rinneke van Looveren te Axel. Kate Bush staat nog steeds te wachten op verdere bewerking. Zij zal straks gepresenteerd worden bij ‘Kust Wageningen’ op 14 en 15 September. Op de derde ezel staat nog steeds het grote werk met Ineke in het Sonsbeekpark te Arnhem.

Die gaat straks naar Art Gallery Pot te Axel, maar daar moet ik nog een hoop aan doen. Tegen de houtdraaibank staat het raamwerk te rusten voor het middelste paneel van het Sinterklaas altaarstuk, dat ik medio September moet gaan presenteren opeen bijeenkomst van het Sint Nicolaas Genootschap.

Tussendoor oogst ik nog de laatste witte kolen, want ook dat kan niet wachten. De moestuin geeft nu ineens veel oogst. Veel tijd heb ik er niet voor want er moet stevig doorgekwast worden in het atelier om alle afspraken te kunnen halen. Sinterklaas komt straks langs om te praten over een middagje model zitten voor dat Sinterklaas-schilderij. Daar moet ik alle fotografie en het hele ontwerp nog voor maken. Ook het doek, een afwijkende maat, zal ik zelf in elkaar moeten steken.

Dan is er nog een pracht van een tentoonstelling te bewonderen van het werk van K.J. Huineman in de Passerelle van het Stadhuis van Terneuzen. Daar ga ik eerst nog even langs, want dat boeit me enorm. K.J. Huineman is zo’n half vergeten schilder uit Terneuzen. Hij was officieel deurwaarder, maar eigenlijk was hij een begenadigd schilder. De tentoonstelling gaat over zijn werk gedurende de oorlogsperiode die nu herdacht wordt. 75 jaar geleden voltrok zich hier het Schelde offensief. Een eveneens onderbelichte gebeurtenis waar veel doden en een enorme schade bij te betreuren viel. Mijn dagen zijn dus te kort.

Hitteplan

Vanmorgen ben ik heel vroeg begonnen. Om iets over zessen al. Alle deuren en ramen van het atelier open en de hitte van gisteren proberen te verdrijven. Dat lukt, maar nu, om 12 uur, is het al weer veranderd in ene echte zweethut. Maar ik moet door. De tijd dringt en ik wil het schilderij, waar ik nu aan werk, morgen af hebben. Gelukkig heb ik verkoeling onder de bomen van de boomgaard. Ik wissel de schildersessies daarom wat vaker af met een glas ijskoud appelsap (van mijn eigen appels).

Later op de dag werd het meer dan 38 graden heet. Ik dreef zowat uit het atelier weg, en omdat ik me op zeker moment zelfs duizelig voelde ben ik maar gestopt. Morgen verder met minder hitte, maar nog steeds erg heet.

Woeste hoogten

Uit mijn CD-speler klinkt de stem van Kate Bush. Dat doet me weer terugdenken aan mijn tijd op de academie. Wuthering heights was toen net uitgekomen en als ik naar de academie liep, toen nog gevestigd aan de St Janstraat in Breda, liep ik langs de etalage van de platenwinkel van Spronk aan de Veemarktstraat waar ik die betoverende LP-hoes zag met Kate Bush in het Japans rood op de cover. Ineke is er ook dol op, op die muziek, en confronteerde me laatst met dat ene beroemde nummer. Die muziek klinkt nu op de achtergrond als ik een schilderij aan het maken ben met Ineke op de voorgrond. Ineke inspireert. Net als Kate Bush. In die sfeer is dit schilderij gemaakt wat me herinnert aan een heel leuke middag in het Sonsbeekpark te Arnhem met Ineke.

Het is nog lang niet klaar, maar met deze muziek op de achtergrond gaat het wel hard naar een eindresultaat toe. Links op de foto zie je een ander schilderij in wording. De voorlopige werktitel is ‘De zwarte kat’. Later laat ik wel meer hierover zien en lezen.