Een kwestie van plannen

In het atelier werk in nu stevig door aan het schilderij over de drieling van Terhole. Dat werk moet nu als eerste af omdat het 27 Februari getoond moet kunnen worden in een keynote presentatie die ik geef in het museum tijdens het ‘Vertelcafé‘. 6 Maart moet het klaar zijn om op te hangen in de galerie van Anne Mannaerts waar op Zaterdag 9 Mei de opening zal plaatsvinden voor het nieuwe expositiejaar. Maar ik heb meer te doen, hier in Hoek.

Ik heb al prei voorgezaaid voor in de moestuin. Vijf grote potten vol en die prei begint al aardig te ontkiemen. Dat betekent dat het moestuin seizoen er weer aan komt en omdat ik er vorig jaar vrijwel geen tijd voor had i.v.m. de organisatie van de Mathildedag had ik afgelopen jaar maar een zeer onvolledige moestuin. Dit haar wil ik er weer met volle teugen van kunnen genieten.

En omdat het zulk prachtig weer is kan ik er nu al lekker aan gaan werken. Eerst komt de planning. Wat ga ik zaaien, hoeveel, en waar komt het te staan? Ik maak dan altijd een schetsje van mijn teeltschema. Dat zijn de momenten waar ik al enorm van kan genieten.

Op de foto misschien niet goed te zien, maar de schep, de hark en de riek staan al klaar om mijn tuin om te gaan spitten. Achter de kas ligt nog een forse stapel hout die nog verwerkt dient te worden en ook de kas heeft al een nieuw plantbed. Alles begint weer op gang te komen en vandaag zal ik dus meer tijd in mijn hof doorbrengen dan in het atelier.

Bij de oude appelboom (Isilareina’s) ligt al een bergje hakhout. Die moet eigenlijk in het houtkot opgeslagen liggen, maar ik heb nog geen houtkot. Die moet ik ook nog gaan maken. De plannen hiervoor liggen al klaar.

Al met al een onoverzichtelijke bende als je geen planning hebt. Maar die heb ik gelukkig wel. Schilderen en tuinieren zal de komende tijd mijn belangrijkste bezigheid zijn. Maar ik moet straks ook nog een schilderij af gaan leveren wat ik in opdracht gemaakt heb. En ik moet verder werken aan mijn keynote presentatie voor het museum. Daarnaast moet ik lessen in elkaar gaan draaien die ik vanaf Mei ga geven over schilderkunst op alle basisscholen in Zeeuws Vlaanderen (cultuur educatie). Plannen, plannen en nog eens plannen, maar het komt allemaal goed.

In het Museum tijdschrift

Als ik even moet wachten in de bibliotheek en ik een mooi tijdschrift opensla, zie ik ineens mijn naam weer verschijnen. Dit zijn van die momenten dat je jezelf een beetje voelt groeien. Ik mocht het tijdschrift natuurlijk niet meenemen,maar ik zocht het even op op internet.

De drieling en de Oude Bontepolderstraat

Het is al weer vroeg in de ochtend als ik in het atelier aan het werk ben aan het schilderij met de drieling. Het verhaal, dat bij dit schilderij hoort, is af en zal voorgedragen worden tijdens mijn lezing op de vertelavond op 27 Februari a.s. in het museum. Voor meer informatie over de vertelavond (vertelcafé) kun je even kijken op de site van het museum.

De half omgehakte Oude Bontepolderstraat

De drieling (van Terhole) heb ik gesitueerd in de half omgehakte Oude Bontepolderstraat die ik vanuit mijn huisje kan zien. Mijn uitzicht wordt dus omgehakt en daar ben ik natuurlijk niet erg van gecharmeerd. Nu weet ik inmiddels dat dat nodig is en dat er een goede reden voor is, maar toch. Het is zo’n typisch Zeeuws weggetje waar ik graag kom om wat te fietsen, te genieten en te wandelen.

Het verhaal van de drieling van Terhole gaat eigenlijk over de enorme kaalslag in de Hedwigepolder. Iets wat mijn Zeeuws Vlaamse medebewoners bepaald niet onberoerd laat. Daar sluit ik de vertelavond mee af en natuurlijk met dit schilderij. Ik moet dus voort maken om alles op tijd af te krijgen. Overigens neem ik dit schilderij niet mee naar het museum, maar laat ik het zien in een keynote presentatie over mijn werk en een kijkje achter de schermen om eens uit te leggen wat er allemaal bij komt kijken om zo’n werk te maken. Mijn presentatie wordt afgesloten met de voordracht van het verhaal over de drieling.

Roelandt jaar

Omdat iedereen dit jaar zo vol is van Rembrandt, ikzelf natuurlijk ook, kwam ik op het idee om dit jaar al mijn werk te signeren met ‘Roelandt’. Misschien wordt ik dan over 300 jaar nog beroemd.

Nu heb ik dit jaar al wat werken gemaakt die ik ‘gewoon’ gesigneerd heb, maar vanaf nu doe ik het dus zo. Zo ontstaat er ook een Roelandt jaar.

Zo ziet dat er dan uit op het schilderij ‘Met grote stappen snel thuis’, dat ik vandaag heb voltooid. Ook dit werk is straks te zien bij Galerie Lokaal 54 van Anne Mannaerts in Terneuzen als het nieuwe expositie seizoen weer begint op Zaterdag 9 Maart.

En vandaag in de krant

Gisterenavond schreef ik al het artikel over de achtergrond van dit schilderij. Vandaag laat ik het even hierbij. Vanavond, na het journaal van 18.00 u. kun je bij Eén Vandaag kijken naar een item over de verwoesting van het prachtige Zeeuwse polderlandschap in de Hedwigepolder. Dorpsgenoot Johan Robesin legt daarin uit wat dit inhoudt en hoe hij zich daar over druk kan maken. Tevens een soort vooraankondiging voor het verschijnen van zijn boek ‘Alles voor de Hertogin’, dat helemaal geweid is aan de strijd van Gery de Cloedt voor het behoud van dit stuk Zeeland. Dan begrijp je meteen de strekking van de boodschap van mijn schilderij.

PZC-televisie

Als het goed is sta ik morgen in de krant met mijn zorgen over het verdwijnen van het typisch Zeeuws landschap. Zoals je misschien wel gelezen hebt in mijn vorige artikel zag ik dat er plots een hele rij bomen uit mijn uitzicht verdween. Juist dat uitzicht is voor mij zo belangrijk omdat ik er elke dag van geniet.

Op de plek waar ooit die prachtige rij bomen stond is het nu vergelijkbaar met en slagveld uit de eerste wereld oorlog. Dat verkondigde ik op mijn site en op facebook en dat was dus nieuws. Wat is hier aan de hand?

De journalist van de PZC kwam langs om dit verhaal met eigen ogen te gaan bekijken en er werd ook gelijk een filmpje van gemaakt.

Het was even flink schrikken. Na wat naspeuringen kwam ik er achter dat de bomen preventief gerooid werden door het Waterschap Scheldestromen. Een belangrijke club die juist heel erg zorgvuldig omgaat met dit landschap.

Van hen hoorde ik dat de bomen er in 1970 zijn geplant en dat dit ras niet geschikt was om oud te worden. Dergelijke bomen werden vooral geplant voor de kap. Om er, bijvoorbeeld, klompen van te maken.

Die bomen hebben een bepaalde leeftijdsgrens en kunnen vrij plotseling mankementen gaan vertonen waardoor ze ongemerkt een gevaar kunnen vormen tijdens een storm, bijvoorbeeld. Ze worden dus uit voorzorg gekapt omdat ze de ‘kaprijpe’ leeftijd hebben bereikt. Er komen gelukkig nieuwe bomen voor terug die een heel stuk ouder kunnen worden en minder ontvankelijk zijn voor ziektes. Mijn fraaie uitzicht komt dus terug, maar de vraag is hoe oud ik moet worden om er nog net zo van te kunnen genieten als tot voor kort.

Maar in de Hedwige polder voltrekt zich nu een nog veel groter drama. Alles wordt verwoest voor ‘nieuwe’ natuur. Onherstelbaar verwoest. Levens zijn verwoest van boeren die daar woonden en werkten, boerderijen zijn verwoest en vele honderden bomen worden gekapt zonder dat daar nieuwe bomen voor terug komen. Daar maak ik dit schilderij over. Nu al te zien op televisie van de PZC en morgen in de krant.

De opnames zijn gemaakt door Boaz Timmermans voor de PZC

De drieling van Terhole

Op dit moment vindt er een verschrikkelijke verwoesting plaats in de Hewige polder. Daar waar iedereen al voor vreesde werd waarheid. Prachtig boerenland, met statige bomen lanen en dito boerderijen worden gesloopt voor een vaag plan om natuur terug te brengen als compensatie voor het uitbaggeren van de Schelde voor nog grotere scheepvaart. Zowel dat uitbaggeren van de Schelde als de verwoesting van een prachtig stukje land vervloek ik.

Je moet, hier in Zeeland, ook niet aankomen met een onzalig plan om land onder water te laten lopen met de watersnoodramp nog vers in het geheugen. Maar in Den Haag hebben ze daar geen last van en hebben ze ook niks met Zeeland. Een houding die goed te vergelijken is met die van de aardbeving,- en gaswinningsramp in Groningen. Ook dat kon politici lange tijd niets schelen.

De woede, hier in Zeeuws Vlaanderen, is goed te voelen over al die verwoestingen en ik wil dat ook op doek gaan zetten met een schilderij dat ik ga maken over de drieling van Terhole. Een eigentijds spookverhaal dat helemaal gaat over deze problematiek. Als kunstenaar moet je hier nu eenmaal op gaan reageren. Dat zie ik niet alleen als nodig, maar ook als mijn plicht.

Ik schilder de drieling, in hun fel rode kleding, op een landweg bij mij tegenover. Daar worden momenteel ook honderden bomen gerooid omdat ze zogenaamd ziek zijn. De onmacht die je als direct betrokkene voelt is vaak aanleiding tot het vertellen van verhalen over die landschapssloop, en zo’n verhaal heb ik ook gemaakt. Dat zal ik later nog wel tonen op deze site. Het is een modern spookverhaal. Want als een overheid niet voor de mensen opkomt en je zo armoedig behandeld, dan zijn er altijd nog machten en krachten uit de oude wereld die je te hulp kan roepen.

Niet alleen de Hedwigepolder wordt momenteel gesloopt, maar ook mijn uitzicht. Aan de horizon zie ik de prachtige bomenrij op de dijk sneuvelen. Volgens deskundigen omdat al die bomen ineens ziek zijn geworden. En iedereen trapt er in.

Daar maakte ik laatst deze foto van die nu als achtergrond dient voor dit schilderij. Op de foto is goed te zien wat er gebeurt. Een hele rij bomen is al omgehaald. Op de achtergrond zie je nog een laatste restantje bomen staan, maar die gaan er ook aan. Alles moet kapot.

Mijn dorpsgenoot Johan Robesin schrijft hier momenteel een boek over. ‘Alles voor de Hertogin‘. Ik deel zijn verontwaardiging volledig.

Chris de Stoop (rechts)

Maar ook Chris de Stoop, waar ik al jaren fan van ben, heeft er een boek over geschreven. ‘Dit is mijn hof’. Een bestseller over natuurvervalsing en de vernietigingsdrift van de Antwerpse haven.

Modeltekenen bij Atelier 10

 

Vandaag hielden we een model-teken-ochtend bij Tine van der Zee in haar Kunst Café in Zwingelspaan. Met 16 deelnemers gingen we om beurten even model zitten in 5 minuten teken-sessies.

In zo’n geval moet je vrij snel werken en dat is ook exact de bedoeling van deze ochtend. In een paar lijnen een karakter neerzetten.

Modeltekenen is voor iedereen belangrijk. De startende schilder/tekenaar kan er ervaring mee opdoen en er snel veel van leren, voor de gevorderden is het vooral belangrijk dat je weer eens echt naar de waarneming aan het werk bent met schetsboek en Conté.

Tine was dus gastvrouw en zij zorgde ook voor de catering. Heerlijke broccolisoep met grote Turkse broden en tal van zalige salades, koffie thee, koek en muffins. Hierdoor wordt het modeltekenen bij Tine ook meer een feestje. In één ochtend wordt er snel, veel, getekend, gekletst en genoten.

Hoofdzaak is natuurlijk het tekenwerk, maar wat heel sterk bijdraagt aan de goede sfeer waarin je kunt werken is de locatie. De inrichting van Tine’s kunstcafé en de sublieme catering doen de rest.

Aan het eind van de ochtend selecteren we allemaal ons beste schetswerk van deze ochtend en leggen die even naast elkaar, zodat iedereen kan zien wat we er van gebakken hebben. Je ziet dan vele verschillende modellen in conté. Helaas waren voor de bovenstaande groepsfoto al een paar mensen weg. Maar iedereen had een goed gevoel bij deze dag en we hebben ons voorgenomen om dit vaker et gaan organiseren op deze unieke plek.