Iets met Kate Bush

Het kwam zomaar in me op. Naar aanleiding van een filmpje dat Ineke me toestuurde zit ik nu iets te schilderen van Kate Bush. Een fragment uit dat beroemde filmpje.

Van het weekend was ik daar al mee begonnen en nu werk ik er in alle vroegte al weer aan verder. Er staan momenteel drie schilderijen op de ezels waar ik telkens aan verder werk als de onderlaag gedroogd is. Ik denk dat ik dit werk(je)straks meeneem naar Kunst Wageningen.

Woeste hoogten

Uit mijn CD-speler klinkt de stem van Kate Bush. Dat doet me weer terugdenken aan mijn tijd op de academie. Wuthering heights was toen net uitgekomen en als ik naar de academie liep, toen nog gevestigd aan de St Janstraat in Breda, liep ik langs de etalage van de platenwinkel van Spronk aan de Veemarktstraat waar ik die betoverende LP-hoes zag met Kate Bush in het Japans rood op de cover. Ineke is er ook dol op, op die muziek, en confronteerde me laatst met dat ene beroemde nummer. Die muziek klinkt nu op de achtergrond als ik een schilderij aan het maken ben met Ineke op de voorgrond. Ineke inspireert. Net als Kate Bush. In die sfeer is dit schilderij gemaakt wat me herinnert aan een heel leuke middag in het Sonsbeekpark te Arnhem met Ineke.

Het is nog lang niet klaar, maar met deze muziek op de achtergrond gaat het wel hard naar een eindresultaat toe. Links op de foto zie je een ander schilderij in wording. De voorlopige werktitel is ‘De zwarte kat’. Later laat ik wel meer hierover zien en lezen.

Brandstofloze motorfiets aangekomen in het Ginneken

Het schilderijtje van de brandstofloze motorfiets is in Breda aangeland bij Via Mioni. Vandaag bracht ik het werkje naar dit walhalla van kunst, antiek en mooie lijsten. Het kost me altijd weer moeite om hier snel weg te gaan omdat er zoveel moois te zien is. Maar met 15 minuten gratis parkeren heb ik wel een mooie stok achter de deur.

Toch is er ook even tijd voor een praatje en het bekijken van nieuw werk. Dit keer zie ik een van de kleinere werken van collega Roel van Daal. Hij schildert schitterende stadsgezichten van o.a. Breda. Roel ken ik al jaren uit het Bredase circuit.

Dit werk van hem is, voor zover ik weet, niet uit Breda maar ik denk uit Antwerpen. Klein is het niet, maar in vergelijking met zijn gebruikelijke formaten is dit echt een ‘kleintje’.

Er hangt weer veel nieuws, maar ook oud werk, en ook werk van mij. De 15 minuten parkeertijd zijn zo om en ik kan maar een klein deel echt goed bekijken. Hier kun je makkelijk een dag rondlopen en aan het eind van  de dag nog ‘nieuwe’ dingen ontdekken.

En dan ligt deze galerie ook nog eens in het Ginneken. Een heerlijke plaats om nu te zijn met zalige terrasjes op de markt en op een steenworp afstand van het schilderachtige Markdal en het Mastbos.

Isi bij Pot

Het is vandaag een beetje bewolkt weer en het waait een beetje. Dat geeft van die prachtige, bewegende, schaduwen over het Zeeuwse landschap. Het graan staat al hoog en het begint te kleuren. Door het oker-geel zie je nog groen en als de wind de schaduwen van de wolken over het land laat glijden, kan ik het niet laten om even te stoppen om dit schouwspel te bewonderen. Op de foto zie je de boerderij die ik ooit eerder schilderde met het gele veld vol mostredzaad. Ik ben op weg naar Art Gallery Pot om het schilderij ‘Isi in the sky with diamonds’ af te leveren.

Bij Pot zie ik Brenda al druk in de weer in de galerie met nieuw werk van Geert-Jan Jansen. Voor mijn werk is al een plekje vrijgemaakt naast het werk van Marian Verdonk.

Ik voel me weer eens vereerd om hier te mogen exposeren. Naast het werk van Marian zie je een bronzen beeld van Rafaël Gorsen. Hij heeft hier nog veel meer beelden en beeldjes, maar ook schilderijen. Onwillekeurig denk ik aan een mooi lied van Jan Hamelink. Het Scheldelied. Een klein stukje daaruit blijft me nu bij. ‘dan voel ik me blieë en voel ik me riek daar bovenop die Scheldediek’. Die ‘Scheldediek’ ligt hier niet zo gek ver vandaan en ik besluit er op de terugweg even langs te rijden.

Ooit maakte ik van dit lied deze opname tijdens een opening van een expositie bij Galerie Lokaal 54 van Anne Mannaerts. Helaas is de geluidskwaliteit van zo’n GoPro cameraatje beroerd en versta je er bijna geen klap van. Maar dit lied is het dus. Dat zit de rest van de dag in mijn kop.

De galerie van Pot is weer helemaal mooi ingericht en ik ga terug naar huus. Langzaam rijdend door het Zeeuws Vlaamse land waar ik zo enorm van kan genieten. Ik zie honderden schilderijen voorbij komen en ik stap soms even uit om te kijken en te genieten. Het land is nu op z’n mooist, denk ik.

Een eenzame zonnebloem bij Zaamslag. Maar er komen nog veel meer zonnebloemen die nu nog lekker aan het groeien zijn.

 

Het verhaal achter ‘De diva van de Achterweg’

De diva van de Achterweg. 90 x 60 cm. Olieverf op heel linnen. VERKOCHT

Voor de huidige Mathildedag-tentoonstelling bij Galerie Lokaal 54 heb ik twee schilderijen gemaakt over diva’s. ‘De diva’ is het thema van deze tentoonstelling die meer gaat over het gedachtegoed van Mathilde dan over Mathilde zelf. Het schilderij is inmiddels verkocht, maar omdat ik van best wel veel mensen de vraag kreeg om het verhaal achter dit schilderij te vertellen heb ik beloofd het ook op mijn site te zetten zodat iedereen het kan lezen. Want dit is geen ‘gewone’ diva, maar een heel bijzondere.

Het schilderij blijft de hele tentoonstelling (tot 23 Augustus) te zien in Galerie Lokaal 54

De diva van de Achterweg
De Achterweg is een achteraf steegje dat achter de Lange Leenstraat door loopt. Het is zoʼn steegje waar vrijwel nooit iemand komt. Het biedt toegang tot de achterzijde van de dure winkelpanden aan de Lange Leenstraat waar alleen de welgestelden hun boodschappen kunnen doen. De Lange Leenstraat is de chique winkelstraat van het stadje met prachtige oude gevels en oogstrelend mooi geëtaleerde etalages vol luxe artikelen als kleding, schoenen, hoeden, schilderijen, dranken, literatuur en alles wat een deftige inwoner met een hoog salaris en enig oog voor stijl en goede smaak zich kan en wil permitteren. Aan de achterkant van die mooie panden zie je de keerzijde van al die fraaie façades. Daar loopt de Achterweg. Een wat verborgen en verlaten steeg waar soms bevoorrading van de winkels plaats vindt en waar dus vrijwel nooit iemand komt. Hooguit een slenteraar die alle tijd heeft om zo eens door de steeg te wandelen om zich te verwonderen over de bouwsels, het rommelige karakter of om de vele verrassende elementen in de bouw van de achtergevels te bekijken.

Met enige regelmaat, er is nooit een klok op gelijk te zetten, loopt er wel eens een prachtige dame door de Achterweg. Het is een publiek geheim dat deze dame geen vrouw is. Conservatieve stedelingen spreken er schande over, anderen halen er de schouders bij op en weer anderen spreken er lacherig, maar wel, lovend, over omdat die diva er altijd tip top verzorgd bijloopt en daarmee niemand kwets of bedreigd of aanstootgevend is. Ze loopt door de Achterweg, knikt je vriendelijk, doch gereserveerd, gedag en loopt door. Ze lijkt wel een beetje op een filmster of een of andere beroemdheid. En in zekere zin is ze ook wel een beetje beroemd in het stadje.

Niemand weet wie het is. Er zijn wel vermoedens, maar niemand weet het zeker. Ook kan niemand met volle zekerheid zeggen of het echt een man is. Toch is iedereen die haar wel eens heeft gezien overtuigd van dat geval. Ze is lang, ongeveer 1.90 m. als ze op haar hoge hakken voorbij komt. Ze heeft grote handen en alles wijst toch echt in die richting.

Tijdenlang zie je haar niet en dan plots verschijnt ze weer een paar keer achter elkaar. Niemand weet ook waar ze vandaan komt en waar ze naar toe gaat. De Achterweg is net zo lang als de Lange Leenstraat en maakt vele bochten die haar in staat stellen om ergens ongezien te verdwijnen door een poort, tuin, deur, of smalle doorgang tussen de huizen.
Wat haar bezield om daar zo tegen de schemering rond te lopen laat zich raden. Een zichzelf respecterende travestiet wil uiteindelijk toch gezien worden en waagt zich keer op keer in het openbaar. Niet over de drukke straten van het stadje, maar over zoʼn stil achteraf steegje waar je zelden iemand tegen komt. Heel soms wordt ze ook wel eens gezien op het Kerkplein, maar dat gebeurd echt zelden. Het maakt de stad wat spannender dan die werkelijk is. Menigeen loopt wel eens een beetje om over de Achterweg in de hoop een glimp van haar op te vangen. In de volksmond wordt ze gemakshalve ʻde Divaʼ genoemd. De Diva van de Achterweg. Een raadselachtige schim die soms de stedelingen wat gespreksstof geeft.

Isi in the sky with diamonds voltooid

Een heel lekker stevig geschilderd werk is dit schilderij met Isilareina als muze en model. Op de achtergrond zie je de uiterwaarden van Huissen. Ik heb dit werk steviger geschilderd dan ooit. Dit is iets wat ik al langer op mijn verlanglijstje had staan. De spontaniteit van de penseelstreken zijn goed zichtbaar en heel raak neergezet. Dit is zo’n schilderij waar ik hard aan doorgewerkt heb zodat ik het nat-in-nat heb kunnen schilderen.

Het werk herinnert ons aan een leuke dag in Huissen toen we samen op pad gingen om te kijken naar een prachtige processie van de kerk van Huissen. Toen we terug naar huis liepen kwamen we langs de uiterwaarden en daar zag ik dit schilderij ontstaan. Ergens in dat prachtige vlakke boeren land van de uiterwaarden was een boer met zijn trekker het hooi aan het omleggen, maar die heb ik er niet in geschilderd. Het sfeertje was door die boer wel compleet. Hij was de enige mens die in dat immense gebied aan het werk was. Dan komt bij mij de zin bovendrijven die zo kenmerkend is voor het boerenleven. ‘Eenzaam ploeterde hij voort’. Uit eigen ervaring met dat werk weet ik dat de boer niets liever zou willen. Lekker in je eentje op de trekker aan de slag. Geen gezeik aan je kop en op je gemakje voortgaan. Even pauze voor een bak koffie en een boterham en dan weer verder. Als ik geen schilder was geworden was ik beslist boer geworden.

De landelijke sfeer vonden we de hele dag terug. In Huissen bekeken we de processie en dat deed me herinneren aan het verleden toen elke plaats nog zo’n mooie ceremonie had. Hier heet dat ‘De Umdracht’. Klinkt me nogal Duits in de oren, maar Huissen ligt dan ook dicht tegen de Duitse grens aan.

Je krijgt het gevoel dat je in een film beland bent. Voor Ineke is dit gewoon thuis. Zij is een echte local in Huissen, maar we bedenken wel dat als we dit tijdens een vakantie zouden zien dat we het heel bijzonder zouden vinden. Echt iets voor Italië, of zo. Maar het is gewoon in ons eigen landje.

Het hele plaatsje loopt uit om dit mee te kunnen maken. Natuurlijk ook omdat er veel verenigingen meelopen en dan staat je familie uiteraard langs de kant te kijken hoe je het doet.

Meisjes in het wit strooien bloemblaadjes en elke groep draagt wel iets mee wat ergens aan herinnert of wat iets te betekenen heeft in deze processie.

Al deze belevenissen zitten in dit schilderij. Ineke draagt een jurk die ze zelf heeft gemaakt en een ketting met ‘diamanten’. Vandaar de titel ‘Isi in the sky with diamonds’. Dit is weer typisch zo’n schilderij wat ik liever niet zou willen verkopen. Maar ja. De schoorsteen moet roken en ik heb er ook geen plaats voor want het formaat is 120 x 140 cm. Komend weekeind zal dit werk worden toegevoegd aan de collectie van Art Gallery Pot te Axel. Als het tenminste op tijd droog is. Maar daar zal ik dan nog wel over berichten.

De 2-de Mathildedag in Terneuzen

Hoewel we ons hadden voorgenomen om de tweede Mathildedag in Terneuzen in een wat meer bescheiden vorm te gaan vieren werd het toch enorm druk. Dat geeft aan dat deze dag leeft in de Terneuzense gemeenschap en dat deed ons ontzettend veel goed.

We vierden deze dag op twee locaties. De galerie van Anne Mannaerts (Lokaal 54) en in restaurant ‘t Zusje, dat zich nu heeft gevestigd in het oude postkantoor van Terneuzen aan de kop van de Nieuwstraat.

Onze bakkker (Bakkerij Dees uit Zaamslag) had voor deze dag weer een pracht van een verjaardagstaart gemaakt die al heel snel op was.

De Mathildedag is ook de dag voor ontmoetingen en weerzien met grote namen en talenten. Hier Isilareina met Adrian Stahlecker.

Het thema van deze Mathildedag was ‘De Diva’. Marco van Avermaete, onze stadsomroeper, kondigde de Mathildedag aan met zijn bel en luide stem, waarna iedereen in de omgeving wist dat hier wat te beleven viel.

Foto: Ineke Reina Wiersema

Buiten voltrok zich het moment dat de Diva van Terneuzen, Anouschka Harms, arriveerde met een enorme limousine voor de onthulling van haar ‘diva-portret’ dat ik speciaal voor deze tentoonstelling heb geschilderd. Anouschka is in mijn ogen de diva van Terneuzen. Tijdens de opening van de expositie horde ik dat meerdere Terneuzenaren er net zo over denken.

Buiten op het terras van Lokaal 54 met ‘ons kind’. Foto: Ineke Reina Wiersema

Dit moment kwam in de krant (PZC) te staan. Een bescheiden stukje, maar wel met een prachtige foto van Peter Nicolai, op een bescheiden viering van de Mathildedag. In tegenstelling tot de eerste viering van de Mathildedag doen we het wat rustiger aan. Zo houden we het vol om de verjaardag van Mathilde te kunnen blijven vieren. Dit jaar stond de tentoonstelling dus in het teken van de diva. We geven nu meer aandacht aan haar gedachtegoed en waar Mathilde voor stond. Diverse dames hadden zich als echte diva’s gekleed en dat bracht de stemming er meteen in. Het diva portret van Anouschka, zie foto hieronder, kreeg op dat moment even alle aandacht. Maar er is natuurlijk veel meer te zien aan werk van mijn collega-kunstenaars die aan deze expositie hebben deelgenomen. Later kom ik daar uitgebreid op terug.

Foto: Ineke Reina Wiersema

Aansluitend op de opening van de expositie bij Galerie Lokaal 54 verrichte  onze wethouder van Cultuur Frank van Hulle de opening van de Mathilde salon in Restaurant ‘t Zusje. Dis is voor mij een belangrijk moment want in die salon hangt nu het drieluik over het leven van Mathilde. Zo krijgt dit werk eindelijk een (voorlopige) vaste plek in de geboortestad van Mathilde op een wel heel bijzondere plaats voor Mathilde, de familie, de Terneuzenaren en iedereen die Mathilde een warm hart toedraagt.

Samen met Joost d’Hondt (mede eigenaar van t’ Zusje) had ik de dag vóór de viering van de Mathildedag een interview bij GO-RTV over de viering van de Mathildedag en de toekomst van het Mathilde drieluik. Dat gesprek kun je hieronder volgen.

Zie Zeeland heeft er nog een leuke foto-pagina van gemaakt. ‘Zaal 54’ moet natuurlijk ‘Lokaal 54’ zijn. Dit artikel geeft een goede sfeerimpressie van het geheel. Ondanks de voorgenomen bescheidenheid werd het toch een dag vol hoogtepunten en feestelijkheid.

Westdorpe, het warmste dorp van Nederland, was eveneens aanwezig om een reportage te maken voor hun facebook pagina. Zij zijn enorm actief met wetenswaardigheden uit de omgeving van Westdorpe. Dus wie wil weten wat er zich zoal afspeelt in de regio kan het beste vriend worden van hun pagina. Dan ben je van alles op de hoogte. Dat is vooral erg handig als je van plan bent om in deze regio op vakantie te gaan.

Onze wethouder had een heel goed praatje over het belang van kunst en cultuur voor onze stad. ‘Zorg eerst dat dat op orde is voor je plannen en een visie voor het stadshart gaat ontwikkelen en uitvoeren’. Hiermee raakt hij precies de kern van onze plannen met de stad. Kunst en cultuur verrijken de stad en geven haar het aanzien waarop je verder kunt bouwen. Hiermee zet je de stad en de regio op de kaart. Mensen van (ver) buitenaf gaan zo onze prachtige streek ontdekken en inzien dat Zeeuws Vlaanderen toch eigenlijk wel een heel bijzonder landje is in ons grotere Nederland. Duitsers en Belgen hebben dat al lang ontdekt.

Hieronder vind je het filmpje dat ik maakte van de toespraak van onze wethouder. Helaas is de geluidskwaliteit niet optimaal, maar het is te volgen.

Onder muzikale begeleiding van toppers als Michiel Meyers en Jan Menu zong het aanstormend talent uit Sas van Gent Sanne Pronk het Mathildelied van Marjol Flore, waarna onze wethouder het lint doorknipte van de Mathildesalon. Marjol Flore had hier eigenlijk moeten staan maar kon door omstandigheden niet komen. Mogelijk gaan we haar komende jaren nog ontmoeten tijdens de viering van de Mathildedag. Zij was tenslotte heel dik bevriend met Mathilde.

 

Onder toeziend oog van de zussen van Mathilde werd de Mathildesalon officieel in gebruik genomen. Nu heeft Terneuzen een eerste plek in de stad waar iets van Mathilde terug te vinden is. Dat is enorm belangrijk voor onze plannen met de stad en het podium voor professionele kunsten.

 

Intussen in Terneuzen

Gisteren liepen we langs alle plekken die morgen belangrijk zijn. Ineke ziet het drieluik voor het eerst helemaal compleet in het echt. Dat was best een  mooi moment. We zitten in de aanloop van de Mathildedag die vandaag gevierd wordt.

Het drieluik hangt nu op een heel bijzondere plek in het oude postkantoor van Terneuzen waar nu ‘t Zusje is neergestreken en waar we vandaag om 16.00 u. een bijzondere opening gaan verrichten tijdens de tweede viering van de Mathildedag. Isilareina maakte voor dit schilderij de kleine pop ‘Tilly’.

Inmiddels verkocht, maar toch nog te zien bij Galerie Lokaal 54. ‘De diva van de Achterweg’.

Thuis in het atelier kijken we naar mijn jongste creatie ‘Isi in the sky with diamonds’. Met de echte Isi op de voorgrond. Het bijzondere van dit schilderij is dat ik geheel in een vlotte toets heb neergezet en alleen Isilareina heb uitgewerkt. Die combinatie maakt het werk spontaan met behoud van de opvallende scherpte die ik er in wil hebben. Het oogt fotografisch maar de proza van de penseelstreek blijft behouden.

In Galerie Lokaal 54 hangt alles inmiddels op zijn plek. Anne heeft zich de laatste dagen helemaal kleurenblind gewerkt om dit voor elkaar te krijgen. Bij elkaar een heel divers en kleurrijke expositie met als thema ‘De diva’. En behalve diva’s op doek en driedimensionaal gaan we ze ook in het echt zien vandaag. Eén in het bijzonder. De Diva van Terneuzen. Zij komt rond 15.00 u. naar de galerie om haar diva-portret te onthullen.

Iedereen is vandaag van harte welkom.

Leven van het (Hoekse) Land

Vandaag ben ik vooral bezig met het afwerken van het schilderij ‘Isi in the sky with diamonds’. De landelijke sfeer op het schilderij is iets wat me enorm boeit. Het is niet het platteland van Hoek en omgeving maar dat van de uiterwaarden van Huissen, waar Isilareina woont en werkt. We inspireren elkaar wel tot dit soort prestaties. Ineke (Isilareina) maakt nu een schilderij waar ik op voorkom. “Meester van de gekouste benen’ heet het. Ze is er nog aan bezig, dus een betere foto volgt later nog wel. De inspiratie voor dit schilderij kwam van een foto van mij op de Hoekse molen. Omdat het een feestdag was ging ik er in mijn boerengoed naar toe.

In de Windlust wordt het Hoekse graan gemalen tot Hoeks meel, waar Hoekse koeken en broden van gebakken worden. We zijn een beetje zelfvoorzienend hier in het Zeeuwse en dat is precies waar ik zo van hou.

Mijn overburen komen me regelmatig verwennen met heerlijke eieren van hun kippen. Ik ben daar de laatste tijd wat zuinig mee geweest. Daarom heb ik er lekker veel die nu elke dag wel op het menu komen te staan.

Hierboven zie je een foto van een paar van de eierproducenten bij mij tegenover. Ze lopen in de zelfde wei als die van de schapen en vormen zo mijn landelijke uitzicht.

De schapen hebben hier een fantastisch leven. Ze worden akelig verwend en hebben hun eigen schapenpaleis, een wei vol gras en bomen en echt een zee aan ruimte. De oude schapen zijn nu geschoren. De jonge schapen behouden dit jaar nog hun vacht. Zo kun je nog redelijk makkelijk zien wie de ouders en de kinderen zijn.

En ik het de landelijke keuken met een echte Rayburn en nu dus ook een pan vol landelijke zaligheden. Dit landleven is altijd mijn grootste wens geweest. Nu ik er middenin zit geniet ik er elke dag van, hoewel het door gewenning ook wel weer ‘gewoon’ wordt. Mijn eigen agrarische bezigheden beperken zich tot mijn eigen moestuin waar nu alles lekker aan het groeien is. Op de foto zie je mijn perceel met kolen. Rechts een rijtje bloemkool met daarnaast twee rijtjes witte kool. Elders zie je nog net een rijtje jonge broccoli. Daarnaast staan de spruiten (die niet op de foto staan). Verder heb ik natuurlijk alles wat in een echte boeren moestuin thuis hoort.