Telefoon

Zo heet dit kleine schilderijtje dat ik aan het maken ben voor Kunst Wageningen. Telefoon. Het is zo’n ding uit het verleden wat hier nog gewoon dagelijks dienst doet. Je kunt er niets anders mee dan telefoneren. Er zitten geen andere toeters en bellen op als op zo’n modern ding waar iedereen mee rondloopt om te kletsen, foto’ s en filmpjes mee te maken van alles wat op je pad komt, je kunt er niet mee internetten om friet te bestellen en er zit ook geen navigatiesysteem op waarmee je de uitweg kan vinden in de nieuwbouwwijk of het industrie gebied, wat in mijn ogen hetzelfde is. Dat heb ik allemaal niet nodig in Hoek, waar alles juist heel overzichtelijk, helder, vertrouwd en leefbaar is.

Je kunt er alleen mee bellen en gebeld worden. Dat zie je op dit schilderijtje waarop de dame zit te wachten op een, voor haar, belangrijk telefoontje. Ze heeft er een stoel naast gezet, voor het gemak, en zit daar een beetje voor zich uit te staren in gedachten. Buiten fluiten de vogeltjes, binnen tikt de klok. Haar gedachten vliegen alle kanten op en dan gaat ineens de telefoon.

Dat moment heb ik geschilderd. Althans, ik ben er vandaag nog volop mee bezig. Het wordt een mooi klein schilderijtje met prachtig licht. Ik vind het heel belangrijk dat iets naadloos uit de achtergrond naar voren komt en dat is in dit werkje wel het geval. Zodra het af is zal ik er wel een foto van tonen. Ik neem het werkje mee naar Kunst Wageningen waar we op 14 & 15 September aanwezig zijn in het Junushoff theater.

Streepjes maken

Heel precies, laag over laag, zit ik weer eens streepjes te schilderen. Voor de kunstbeurs te Wageningen, straks op 14 & 15 September in Theater het Junushoff. Ik wil daar wat klein werk laten zien (en verkopen) wat van een net zo hoge kwaliteit is als het grotere werk. Omdat het zo’n klein doekje is (30 x 24 cm) wil ik wat extra mijn best doen op fotografische elementen. Soms kan ik van dit gepiel enorm zitten genieten.

Waar ik ook van kan genieten is van wat er in de kas groeit. Het werd weer tijd om wat te gaan oogsten en ik heb wel zin in een dikke pan tomatensoep.

Ik oogst dan gelijk ook wat cherry tomaatjes en pepers. Dat versterkt de smaak nog meer. Bij elkaar is deze oogst bijna 2 kilo. Genoeg voor een dikke pan soep. Er komen natuurlijk ook nog tal van fijngesneden groenten bij, zoals peen, prei, broccoli etc. Alles groeit hier nu in overvloed.

De tomaten hebben alle tijd gehad om te rijpen en zijn van zichzelf al heel erg vol van smaak. Daar kunnen tomaten uit de winkel niet tegenop. Niet dat die zo slecht zijn, maar er zit echt een smaakverschil in.

Volgende expositie

In het atelier heb ik deze ochtend alles al weer klaar gezet voor een volgende expositie. Die bij Anne Mannaerts (Lokaal 54), waar het de komende dagen hel druk gaat worden i.v.m. de viering van 75 bevrijding. Koning Willem Alexander, Maxima, het Belgisch koningshuis en onze premier komen dan naar Terneuzen om dat feit te vieren en de hele stad is overhoop gehaald met podia en enorme decorstukken. De verwachting is dat er heel veel volk op af komt en dat betekent grote drukte in de galerie waar mijn Zeeuwse collectie te zien zal zijn. We hebben 10 stukken geselecteerd. 

De Boulevard zit al dicht. Gelukkig is het kruispunt bij de Westbeer nog vrij van obstakels en kan ik zo doorrijden tot de galerie. Overal worden nu grote zeecontainers geplaatst voor de viering, komend weekeind.

Samen met anne hang ik de tien geselecteerde schilderijen op. Onder andere het schilderijtje van mijn kachel en het huisje in de sneeuw. Met deze hitte verlang ik naar een sneeuwbui.

Het gerucht uit de Bontehondstraat hangt naast de Diva (van Terneuzen). Anne weet precies waar ze het werk wil zien hangen. Allemaal al van tevoren uitgedacht.

Als je binnen komt zie je deze hangen. Tegenover deze schilderijen hangt het dorpsgezicht van Hoek (vanuit de polder) en ‘Poes op pad’. Mijn buurpoes die midden op het pad zit te bedenken wat hij zal gaan doen.

Poes op pad. 50 x 40 cm. Olieverf op heel linnen. €1150,-

De dromendraagster – 2

Het zou een naam voor een lied van Boudewijn de Groot kunnen zijn geweest. De dromendraagster. Net zo’n titel als die voor Meester Prikkebeen. De dromendraagster draagt haar dromen door het land om iedereen die wil dromen te kunnen bedienen. In dit geval loopt ze door het Sonsbeekpark van Arnhem en weet ik wie de dromendraagster is.

Hoe fors dit werk is kun je op deze foto goed zien. Links zie je het schilderij ‘Verdwijnkunst’, dat 95 x 95 cm groot is en ook niet direct klein te noemen is.

Het is een fors schilderij van 160 cm hoog en 170 cm breed. Als alles goed gaat zal het werk komend weekeind te zien zijn bij Art Gallery Pot in Axel. Zelf kan ik het werk niet vervoeren, vanwege het formaat, maar bij Pot hebben ze daar wel een oplossing voor in de vorm van een camion.

Isilareina is de dromendraagster die ik destijds fotografeerde met vele van haar creaties in het Sonsbeek park te Arnhem. Het mooie landgoed op het schilderij is momenteel een chique restaurant, zoals je kunt zien op de foto hierboven. Met een beetje fantasie kun je je vast wel voorstellen dat daar ooit een deftige meneer woonde die niet kon dromen. Een soort van Olivier Bommel die dan de dromendraagster verzocht om langs te komen met een mooie droom. Ze heeft er meerdere meegebracht en de heer mag kiezen uit een van al die dromen in haar mand.

Grote vernisklus

Drogen doet het werk prima, met dit weer. Dat gaf me de gelegenheid om drie schilderijen tegelijk te kunnen vernissen. Vooral de grote, De dromendraagster’ (160 x 170 cm.) gaf me wat extra werk. De (retouche)vernis moet er echt zorgvuldig in geborsteld worden met een brede kwast. Het mooie van vernissen is dat je alle ingeschoten plekken weer kwijt bent en het schilderij weer ziet zoals je het geschilderd hebt. Net toveren.

De dromendraagster

Vandaag zeg ik kans om dit werk eindelijk te voltooien. Het doekformaat is 160 x 170 cm. Alle andere schilderijen, waar ik momenteel aan werk, zijn nog niet droog genoeg om er aan verder te werken. Deze stond al langer te wachten op een laatste toets en die heb ik vandaag kunnen zetten. Zodra het werk droog genoeg is om er een retouche vernislaag op te kunnen zetten gaat het naar Art Gallery Pot.

De dromendraagster is Ineke. Isilareina, met een mand vol dromen inspiratie en avontuur. De inspiratie voor dit schilderij kwam op de dag dat ik met haar door het Sonsbeekpark liep in Arnhem.

Het was nog vroeg in het voorjaar en ik heb daarom alle bomen van blad moeten voorzien. We maakten die dag, in stijl, foto’s van haar drie dimensionale werk (sieraden en  kleding) en tussendoor zag ik kans om wat foto’s te maken voor dit schilderij en mogelijk nog meer schilderijen.

Aan de slag voor Kunst Wageningen

Als ik ‘s-morgens aan de slag ga in het atelier, zie ik de hoeveelheid werk om me heen groeien. Ik wil een aantal nieuwe werken presenteren tijdens ‘Kust Wageningen’, zie de pagina ‘agenda’. Niet alleen grote dure werken maar ook klein werk dat qua prijs en formaat wat gunstiger ligt voor een kunstbeurs waar je aangekocht werk zo mee wil kunnen nemen.

De laatste schilderijtjes die ik hiervoor maak zijn allemaal van een klein formaat. In verhouding tot het grotere werk zijn deze werkjes sneller te maken, maar niet minder boeiend dan de grotere werken. Elk onderwerp heeft zo zijn/haar eigen verhaal en karakter en juist die kleine juweeltjes vind ik zelf zeker zo krachtig als een groot werk.

Voorlopig is het hard aanpakken n het atelier. Elk uur van de dag wordt benut om keihard aan die beurs in Wageningen te werken. Onderwerpen en inspiratie heb ik genoeg en zo groeit dus de hoeveelheid werk in het atelier. Dan ben ik eigenlijk het best in mijn element. Het liefst zou ik ook al dat werk om me heen houden. Maar als ik dat had gedaan was ik nu geheel dichtgegroeid.

 

Verdwijn-kunst

In de serie circusschilderijen (Welcome to the circus) ben ik weer een nieuw werk aan het maken met de clown. De titel is ‘Verdwijn-kunst’. Ik ben nu heel hard aan het werk voor Kunst Wageningen (14 en 15 September a.s.). Daar wil ik met minimaal drie nieuwe werken gaan staan. Dit is er dus een van. De kunst van het verdwijnen.

Ik werk nu aan meerdere schilderijen tegelijk. Ik zal daar later wel meer van laten zien als alles mooi gedroogd en gevernist is.

Iets met Tadema

Laurens Alma Tadema was, en is nog steeds, een van mijn favoriete schilders uit het verleden. Hij schilderde het Romeinse sprookje en werd gezien als oriëntalist. De Oriënt inspireert vandaag de dag nog steeds. Ik zag ooit eens een mooie vakantiefoto voorbij komen van een Zeeuwse schone, van d’noverkant, die ergens in een ver Oosters land kleding ging staan passen in een winkel, aldaar. Dat beeld deed me gelijk denken aan het werk van Tadema en omdat het zich duidelijk in deze tijd afspeelt wilde ik het gaan schilderen. Daar kwam, door allerlei omstandigheden, weer niets van terecht en daardoor kwam het schetswerk in een hoek van mijn atelier te staan en was ik het bijna vergeten.

Maar nu staat het weer op de ezel en maak ik het af voor ‘Kunst Wageningen’, straks op14 en 15 September. Met een beetje geluk komt het op tijd af.

Woeste hoogte voltooid

Het schilderijtje dat ik maakte over Kate Bush heeft de titel ‘Woeste hoogte’. Het is de Nederlandse versie van Wuthering Heights, het lied waarmee ze wereldwijd in 1978 doorbrak op 16 jarige leeftijd. Volgens mij is een dergelijke prestatie nooit meer geleverd en om die reden zou ik de titel eerder ‘het gemis aan woest hoogte’ willen noemen.

Het is een mooi klein schilderijtje geworden van 80 x 40 cm. Lekker stevig geschilderd waardoor de spontaniteit behouden blijft en toch ook hier en daar dieper uitgewerkt. Ik neem het mee naar Kunst Wageningen op 14 en 15 September a.s.