Ballunatics shoes

Momenteel werk ik aan twee schilderijen die iets te maken hebben met de ‘Ballunatics serie’. Een mooi klein stilleventje van de rode schoentjes en een wat groter werk van de zwart-wit gestreepte benen en die schoentjes.

Dat stilleventje wordt echt een juweeltje. Qua formaat, compositie, karakter, kleurstelling etc. Het is nog niet voltooid, maar ik laat er toch alvast iets van zien. In het rechter schoentje zitten de zwart-wit gestreepte kousen. Keurig opgerold door Jennifer voor de volgende keer dat ze weer model staat of hangt voor de volgende Ballunatics.

Die schoentjes, door haar ‘de toverschoentjes’ genoemd, staan in een hoek van mijn atelier. Ik loop er dagelijks langs en telkens als ik ze opmerk denk ik, “Dat moet ik toch eens schilderen”. En dat is nu een feit aan het worden. De titel van dit werk wordt natuurlijk ‘Toverschoentjes’.

Het andere schilderij is nog in opzet en dus niet geschikt om te fotograferen, maar dat komt snel, want als ik met dit eigenwijze, vrolijke, stilleventje klaar ben ga ik gelijk door met dat werk.

Vandaag Gent Matinees

Vandaag staat Gent (België) in het teken van kunst en cultuur. Gent Matinees duurt slechts 1 dag. Vandaag, 1 Oktober, staan vele deuren van ateliers, musea, instanties en tentoonstellingsruimtes voor u open. Ik ben, met nog vijf collega’s, aanwezig in het kasteel Claeys-Bouüaert (nr. 22 op de plattegrond) van het CJK.

Werkfotografie

Het fotograferen van werk in het atelier is voor mij altijd een probleem met licht en verse verf. Het licht geeft niet de juiste kleurtemperatuur die ik in het werk terug zie, en de verse verf geeft altijd een iets ander tintje dan ik heb geschilderd. Bij het ene werk valt dat te verwaarlozen, bij het andere werk is dat een drama. Bijvoorbeeld bij dit werk. ‘Escape’.

Dat valt maar op één manier te fotograferen en dat is buiten met natuurlicht. Maar daar heb je vaak veel last van reflectie van licht in de glanzende vernislaag. Gelukkig heb ik een plek waar ik zonder die problemen kan fotograferen. De boomgaard die direct aan mijn atelier grenst voorziet in een ideale filtering van licht en schaduw. En buiten dat vallen daar nu de lekkerste appelen en peren uit te halen.

Contramime (2)

Vanmorgen in alle vroegte, het was ongeveer zes uur toen ik begon, in het atelier de laatste hand gelegd aan ‘Contramime’ (150 x 100 cm.). Nu ben ik een echt ochtendmens, maar zes uur is voor mijn doen ook wat aan de vroege kant. Maar dit is wel een schilderij wat me 24 uur per dag bezig hield. Het gaat over de controversie van deze tijd. Iedereen wil klaar staan om een mens in nood te helpen. Dat zit in onze natuur. Als we dan vluchtelingen, uit helse oorlogsgebieden, onze kant op zien komen staan we met open armen klaar om ze op te vangen. Maar de enorme stromen met vluchtelingen van de afgelopen tijd kunnen we gewoon niet opvangen. Doe graag we het ook zouden willen.

Dan treedt er een ander mechanisme, in ons, in werking. Namelijk die van ‘beschermen wat je heilig is’. Die twee elementen botsen momenteel hevig. Ik wilde dat in beeld brengen en ik koos ervoor om dat te doen door een persoon te schilderen die aan de ene kant gedienstig wil zijn en aan de andere kant ons eten wil beschermen. Dat vond ik treffender dan wanneer ik grote stromen vluchtelinge zou gaan schilderen en mensen met spandoeken vol haatdragende teksten. Die beelden zien we vrijwel elke dag op het nieuws.

De titel voor dit schilderij komt van het woord ‘contramine’. Het staat voor iemand die dwars is. Iemand die het ergens niet mee eens is en op, een vaak niet al te redelijke wijze, de eigen zin doordrijft tot in het extreme. Mime is en theatervorm waarin de acteur of actrice iets uitbeeld met lichaamstaal. De eigen persoon wordt verborgen achter een wit masker van schmink om alle aandacht te vestigen op de lichaamstaal die de mimespeler wil vertonen. Feitelijk is die persoon bereid om zichzelf weg te cijferen voor het goede doel.

De dame op het schilderij heeft haar hele hoofd wit gemaakt. Als een soort Geisha. Dat staat voor gedienstigheid. Haar lichaamstaal zegt iets over haar stemming. Ze is niet van plan om te wijken voor iets wat op haar pad komt en ze lijkt ontspannen af te wachten, maar kan elk moment opspringen om aan te vallen. Ze is op deze wereld gezet, maar ze is het met deze wereld niet eens. Alles om haar heen wordt vernietigd door een veel te grote hoeveelheid mensen die nu de wereld bevolkt en totaal overheerst. Overal lopen die mensen elkaar in de weg en er ontstaat stress, oorlog en rampspoed. Grote stromen vluchtelingen proberen een veilig heenkomen te zoeken en te ontsnappen aan die dramatische gevolgen van overbevolking. Maar waar moeten ze naar toe? De hele wereld zit al vol met mensen die elkaar in de weg lopen.

Achter haar ligt een graanveld. Bijna rijp om geoogst te worden. Ze lijkt dat graanveld te willen bewaken. Graan staat hier, in dit schilderij, symbolisch voor al het eten op aarde. Graan is de spil waar ons leven om draait. Dit is ons graan. En daar moet je afblijven. Ze wil aan de ene kant graag een mens in nood helpen, maar ze wil zelf niet het slachtoffer worden van hun problemen. Ze heeft niet door dat ze zelf al deel uit maakt van het probleem. Het probleem van overbevolking wat nu overal zichtbaar begint te worden.

Contramime

Een schilderij wat al wat langer staat te wachten op voltooiing is ‘Contra’, of ‘Contramime’. Daar ga ik de komende tijd extra aandacht aan geven zodat die ook eindelijk af is. Het is een behoorlijk bewerkelijk schilderij met heel veel details en toch een werk met een hoog ‘Less is more’ gehalte. Hier ben ik de komende tijd nog wel even intensief mee bezig.

Escape

Eergisteren opgezet en vandaag al bijna een compleet schilderij. Althans zo lijkt het op de foto. Alles staat er op, maar niets is nog uitgewerkt, en daar ga ik me vandaag en de komende tijd mee bezig houden. Vandaag zal ik me bezig gaan houden met eindeloos veel steentjes schilderen. Dit is een langdurig proces van opbouwen. Elk vlekje, elk krasje, deukje, brokje, naadje, schaduwrandje etc. etc. moet nu geschilder worden.

Het is een klein schilderij (70 x 100 cm) maar niet gespeend van detail. Alles wat ik zie wil ik schilderen, maar als ik dat zou doen wordt ik al schilderend knettergek. Het is dus een kwestie van snel werken en vereenvoudigen. Wat heeft het menselijk oog nodig om te zien wat ik zie? Door snel te werken wordt het werk ook ‘stevig’. Je ziet de penseelstreken en dat vind ik heel belangrijk. Anders wordt het een uitgepoetst plaatje. De dame zelf krijgt wel een zeer gedetailleerde uitwerking.

Escape is de voorlopige titel voor dit schilderij dat gaat over een mooie jonge dame die in het kasteel van de prins woont. Ze heeft alles wat haar hart begeert, maar is doodongelukkig. De reden daarvan is dat ze geen eigen leven kan leiden. Als ze dat beseft besluit ze te ontsnappen uit het kasteel van de prins. Om dat te doen vraagt ze hem de allerlangste jurk voor haar te kopen die er op aarde bestaat. De prins doet dat en zo klimt ze door het kleine venster van haar torentje en laat ze zich aan haar enorm lange jurk naar afzakken tot ze eindelijk buiten het kasteel staat. Dan beseft ze dat ze niet weet wat ze moet gaan doen. Waar moet ze naar toe? Ze zit aan haar jurk vast. Ze is vergeten een schaar mee te nemen om die los te knippen. Teruggaan is geen optie. Dan zit er niks anders op dan de jurk uit te trekken, achter te laten, en naakt de wijde wereld in te lopen. De onzekerheid tegemoet. Kwetsbaar, maar vastberaden.

 

Over land / over water

Hier in Terneuzen hebben we niet veel galeries, en daarom valt deze, Lokaal 54, extra op. Temeer ook omdat dit de bakermat is voor het ‘Mathilde project’. Vandaag vond er de opening plaats van de expositie ‘Over land / over water’. Een mooie expositie met zeer divers werk. Zowel 2, als 3 dimensionaal. Het was goed druk en op zo’n dag tref je hier zo’n beetje alle Zeeuws Vlaamse kunstenaars en het Zeeuws Vlaams kunstminnend publiek.

De opening werd verricht door Maikel Harte, advocaat, maar voor ons vooral bekend als theaterman met volle zalen in het Schelde Theater. Het toespraakje van Maikel is wat moeilijk te volgen door de slechte geluidskwaliteit van mijn GoPro, maar als je goed luistert kun je hem volgen.

Jan Hamelink bracht zijn Schelde lied ten gehore en daarmee was alles wel een echt Zeeuws, maar vooral Terneuzens, feestje.

Nieuw project met Annett

Op de achtergrond oude-liefde-Land-Rover, maar daar gaat het project niet over. Annett en ik hebben jaren geleden al eens plannen zetten smeden om een schilder, en fotografie project aan te gaan pakken onder de titel ‘Secret Diva Project’. Vandaag hebben we daar weer eens opnieuw over zitten brainstormen en, wat ons betreft, staan de signalen op groen.

Ik wil nog niet te veel over dit project vertellen, maar dat het mooi en gaaf wordt kan ik wel zeggen. In September komen we weer bijeen om te starten met de voorbereidingen voor dit unieke project. Als alles goed gaat open ik ook gelijk een nieuwe pagina op deze site om je het project op de voet te laten volgen.