De diva van de Achterweg

Gisteren voltooid. ‘De diva van de Achterweg’ (90 x 60 cm.). Dit schilderij zal straks te zien zijn tijdens de Mathildedag in Terneuzen waar, in Galerie & Kunstcafé Lokaal 54, de tentoonstelling ‘De Diva’ te zien zal zijn. Deze keer staat de Mathildedag vooral in het teken van het gedachtegoed van Mathilde. Ik neem er aan deel met twee schilderijen. Deze en ‘De Diva’. Laatst genoemd werk zal op die dag pas voor het eerst aan het publiek getoond worden, dus dat blijft nog even een verrassing.

Hoe haal je het in je hoofd om diva te worden. Er valt geen opleiding in te volgen en er is geen handleiding voor te vinden. Toch zijn er dames die er hun leven aan besteden en Mathilde was daar één van. Het is dus iets wat in zo’n dame zit en meer gezien moet worden als een roeping. Hoe zou de wereld er zonder diva’s uitzien? Redelijk saai, lijkt mij. Diva’s heb je in alle soorten en maten. De een succesvoller dan de ander, maar één ding hebben ze allemaal gemeen en dat is dat ze alleen al met hun charme de kost kunnen verdienen.

De diva van de Achterweg is een uitzondering op de regel. Deze diva is namelijk geen vrouw. Het is een travestiet die net zo zeer zijn best wil doen om de diva uit te hangen als de dames. Alleen zal hij dat altijd in het diepste geheim moeten doen, om niet door de mand te vallen. Hij leidt een normaal, onopvallend, bestaan in een stadje waar iedereen elkaar kent. Iemand zou hem dus kunnen herkennen en ontmaskeren, maar dat is tot op heden nog niet gebeurd. De travestiet geniet hiervan en speelt zijn spel in een dubbelleven vol mysterie en geheimen.

Travestieten bestaan waarschijnlijk al zolang als er mensen bestaan. Het verschijnsel komt over de hele wereld voor en houdt de gemoederen al vele eeuwen bezig. De een spreekt er schande van de ander lacht er om. Feit is wel dat zo’n travestiet er voor zorgt dat er in het stadje stevig geroddeld kan worden en dat er een zeker spanningsveld ontstaat waardoor het leven minder saai wordt dan het is.

Ik vond dat een dergelijke verschijning niet mocht ontbreken op de diva tentoonstelling in Terneuzen en ik weet zeker dat Mathilde het ‘Fantaaaaaaaaaaastisch’ gevonden had. Dit schilderij heeft door die travestiet een bijzonder krachtveld gekregen waar ik zeer tevreden over ben. Ik beschouw dit werk daarom ook als een van mijn betere werken omdat het een zo controversieel onderwerp heeft. Het is daardoor bepaald geen ‘braaf’ plaatje geworden. Spannend vind ik ook die schaduw van de passerende man met hoed. De man zelf is onzichtbaar achter de diva, maar zijn schaduw is heel nadrukkelijk aanwezig. Een haast filmisch effect wat de spanning in dit werk nog verder verhoogt.

De Bontehondstraat te Hulst

Het gerucht uit de Bontehondstraat. 80 x 60 cm. Olieverf op heel linnen. €2450,-

Het straatje is een mengsel van verschillende achteraf steegjes. Ik heb in dit geval weer de Bontehondstraat in Hulst als uitgangspunt genomen. Hulst is ook echt zo’n stadje waar iedereen elkaar kent en waar dit zomaar had kunnen gebeuren. Dat soort straatjes hebben de juiste rommeligheid en charme die ik nodig had voor dit schilderij.

Enige tijd geleden maakte ik hier ook het schilderij ‘Het gerucht (uit de Bontehondstraat)’ over. Dat ging over een echte dame die daar liep te flaneren. Een bijna vergelijkbare situatie.

Twee schilderijtjes klaar om uit te laten vliegen

Vandaag tegelijkertijd gevernist en ingelijst. ‘Het Land van Axel’ 40 x 60 cm. en ‘De molenaarsleerling’, 30 x 24 cm. Twee kleine Zeeuwse werkjes die perfect in mijn Zeeuwse collectie passen. Het een gaat over het prachtige Zeeuws Vlaamse landschap, net even buiten Axel, het andere werkje gaat over het leven op onze Hoekse molen ‘De Windlust’.

Overzicht

Vandaag heb ik een nieuwe pagina toegevoegd aan mijn site. Een overzicht van werk. Dat ontbrak er nog aan, hoorde ik van een goede vriend. Een heleboel werk,maar ook leuk om weer eens alles voorbij te zien komen. Alles moet nog even goed ondertiteld worden. Het meeste van wat ik hier heb getoond is verkocht. Waar een prijs achter staat is nog te koop. Maar dat overzicht is niet helemaal compleet. De komende dagen zal ik daar wat extra aandacht aan gaan geven.

De molenaarsleerling

Dat is de titel van dit schilderijtje. Het is een portretje van Thijs, de rechterhand van onze Hoekse molenaar, die het vak aan het leren is. Dat Thijs molenaar gaat worden staat al vast. Ik maakte van hem een foto tijdens de molendag van afgelopen Zaterdag 11 Mei en ik besloot dat later te gaan schilderen.

Het is weer een schilderijtje dat in mijn Zeeuwse collectie past, maar waarschijnlijk heeft het al een bestemming gevonden. Ik ga wel proberen om het straks enige tijd tentoon te stellen bij Galerie lokaal 54, waar ook de rest van de Zeeuwse collectie is onder gebracht, zodat het gezien kan worden.

Achter Thijs zit de zoon van Rinus van Hermon die op dat moment zet te vertellen over smeedwerk. Ook een onderwerp/ambacht wat ons bijzonder interesseert.

Op de foto hierboven zie je het complete plaatje van die bewuste middag. Op de achtergrond zie je een met hout omklede as en daarachter de bak waar het gemalen meel langs naar beneden komt en in de opgehangen meelzak valt. Linksboven op de foto, net boven Rinus, zie je lege meelzakken klaar hangen voor alle kilo’s die die dag gemalen gaan worden.

Rinus verteld hoe hij vroeger met smeedkolen werkte en hoe je in een Zwarte Piet veranderde aan het eind van zo’n dag. In die tijd keek men niet zo nauw als nu en werd er gewoon keihard doorgewerkt. Als je het vak van smid verstond had je werk en kon je goed verdienen. De grootvader van Jelle, die hier in het dorp ‘Stalin’ genoemd werd was zo’n smid. Elke dag stond die op gloeiend ijzer te hameren. Zo’n smid kon feitelijk alles maken wat men nodig had. Van stalen banden rond karrenwielen tot spijkers.

Zeeuws landschap

Vandaag had ik geen zin in het atelier. Dat kan zomaar voorkomen na een winter lang binnen te hebben zitten werken. Ik trok er op uit, door het Land van Axel, en zocht een mooi bomenlaantje met weids uitzicht. Die heb je hier meer dan genoeg. Straks, als het schilderijtje echt helemaal af is en ingelijst, zal ik wel laten zen.

Molendag inspiratie

Zaterdag 11 Mei was het molendag en ging ik weer in stijl naar de Hoekse molen ‘De Windlust’ om deze dag mee te beleven met Jelle, onze molenaar, en zijn rechterhand, Thijs, de molenaarsleerling, Later zou me dat tot inspiratie leiden om er een klein schilderijtje van te maken, waar ik vanmorgen vroeg al weer mee verder ging.

Het was een mooie zonnige dag met vlagerige wind en toch ook nog wel wat aan de frisse kant, maar dat kon de pret niet deren. Zoals gebruikelijk verschijnen we hier op zo’n dag in streekdracht om te laten zien dat we echt van hier komen en uit trots op het feit dat we hier wonen, leven en werken. Streekdracht is ook streektrots.

Jelle is hier de grote tovenaar die met vaardige hand alle touwen, raderen en wieken bedient. Dat lijkt allemaal heel vanzelfsprekend te gaan, maar ik weet inmiddels dat daar heel wat bij komt kijken en dat je niet zomaar meulenèr wordt. Een molen draait op de wind en die wind doet alles behalve wat jij wil. Dan moet je alles uit de kast halen om de juiste hoeveelheid omwentelingen van je wieken te krijgen om de zware molenstenen consistent te kunnen laten draaien met een eveneens consistente druk op het graan. Ga d’r maar aan staan.

De kap van de molen, met de wieken, wordt eerst in de wind gezet. Om te weten waar de wind vandaan komt kijkt de molenaar altijd naar het haantje van onze kerk. Die wijst elke dag aan uit welke hoek de wind waait.

Dat haantje staat op ‘Hoekse hoogte’, zoals wij dat noemen en kijkt overal over uit. Die ziet alles en helpt dus mee om de wieken in de wind te zetten. Als dat ding kon vertellen had je zo enkele boeken vol met verhalen. Verhalen die ver teruggaan in de geschiedenis en waarmee je dan weer een hele verhalenavond kunt vullen.

Op een bepaald moment zat Thijs, de tovenaarsleerling, aandachtig te luisteren naar een verhaal van Rinus van Hermon over smeedwerk. Iets wat hem heel erg boeit en waarbij je aan hem kunt zien dat hij elk woord in zijn geheugen opslaat. Dat moment fotografeerde ik. Later zag ik dat die foto een uitstekende referentie was om een schilderijtje van te maken. Weer iets voor mijn Zeeuwse collectie.

Dat schilderde ik afgelopen Zondag. Een mooi beginnetje voor een zeer sprekend schilderijtje. Ik kon het ‘s-avonds gaan zitten bekijken naars het schilderij over de brand in de Notre Dame dat nu klaar en ingelijst is.

Notre Dame

Dit is een van de vier schilderijen waar ik momenteel aan werk. Het interieur van de Notre Dame direct na de brand. Vandaag ga ik dit schilderij proberen zo ver mogelijk af te werken. Je ziet dan nog de rook optrekken uit de verkoolde houtresten op de voorgrond, waar dan het licht zo mooi in schijn.

Gisterenavond heb ik het paneeltje, waar dit werk op geschilderd is, even in de gerestaureerde lijst geplaatst om het eens op mijn gemak te kunnen bekijken. Door die monumentale lijst lijkt het wel een oude meester uit het een of ander heftig museum. En daar kan ik dan al een hele avond van zitten genieten.

Kapotaal naar Breda

Kapotaal is de titel van twee schilderijtjes die bij elkaar horen en die gaan over Van Gogh, Kapitaal en de wetenschap dat geld meer kapot kan maken dan je lief is. Beide werkjes zijn te zien (en te koop) bij Via Mioni in Breda waar dit werk helemaal tot z’n recht komt in een winkel vol top antiek en kunst. Als de klassieken ergens samenkomen is het hier. Nu staat het werk nog even in de winkel, straks staat het in de etalage, zodat elke voorbij wandelende Ginnekenees het kan zien. Achter het werk, op de foto boven, zie je nog twee werken van mijn hand staan en hangen.

Met Paul Verberk, de eigenaar van deze museale omgeving, bespreek ik het feit dat de revolver van Van Gogh straks geveild zal gaan worden en dan een bedrag op moet gaan brengen van tussen de €40.000 en €60.000 Euro.

Als Van Gogh dat geweten had had hij het wapen misschien nog wel gesigneerd zodat we nu zeker wisten dat het van hem af kwam en dat geld wel waard zou worden. Maar dat wist hij dus niet.

Kapotaal

De scherprechter en Der Unvollendete.

Het zijn twee schilderijtjes die bij elkaar horen. Klassiekers die qua titel en drama geheel aan elkaar verwant zijn. Het gaat over het dramatische leven van Vincent van Gogh. De revolver maakte een eind aan zijn leven en Karl Marx schreef zijn aanklacht tegen het Kapitalisme van zich af met het beroemde boek ‘Das Kapital’. ‘Der Unvollendete’ is de titel voor een nieuw boek over deze boze boeken schrijver en grondlegger van het Marxisme. Refererend naar het onvoltooide meesterwerk, Symfonie nr. 8, van Schubert, Die Unvollendete.

Daar moest ik gelijk aan denken toen ik het portretje van Van Gogh zat te schilderen. ‘Der Unvollentete’. Met de revolver maakte hij, op 37 jarige leeftijd, een eind aan zijn leven dat getekend werd door tegenvallers, teleurstelling en verdriet. Naar mijn idee heeft hij nooit af kunnen maken wat hij af moest maken. Hij werd niet begrepen, verkeerd begrepen en afgeserveerd bij leven door het publiek. Datzelfde publiek ging hem na zijn dood op handen dragen en bejubelen tot in hemelse hoogte. Vooral toen men ontdekte dat er veel geld te verdienen viel aan zijn werk.

Dat is het lot van menig kunstenaar. Enkele handige jongens weten bij leven zakelijkheid en artistieke kwaliteit te bundelen, maar zij behoren tot een kleine selecte groep. Verreweg de meeste kunstenaars verdwijnen na hun dood in het niet. Hun werk wordt alleen gezien als er geld aan te verdienen valt. Het is dan meer een marketing dingetje dan dat er sprake is van erkenning.

Kapitaal, of liever gezegd, het gebrek daar aan, maakt menig kunstenaar kapot. De een wordt broodschilder, omdat die nu eenmaal moet eten van zijn werk, de ander stopt met werken in diepe misère. Zo kwam ik uiteindelijk op de meest geschikte titel voor de gecombineerde werk. ‘Kapotaal’. Daar zit het woord Kapitaal en kapot in. Geld maakt meer kapot dan je lief is.

Het drama ‘Van Gogh’ blijft zich dus herhalen. De scherprechter en Der Unvollentete mogen dat nu gaan markeren en onder de aandacht brengen. Het is daarom ook een eerbetoon aan alle kunstenaars die nu hun tijd proberen te overleven. De een succesvoller dan de ander. Kunsten maken is een lange eenzame weg. Alleen de volhouder wint, maar dat is niet vanzelfsprekend.

Vol atelier

Met de aanstaande exposities in het vooruitzicht is het vrij vol in het atelier. Ik werk momenteel aan vier schilderijen tegelijk. Daarnaast staat ook het Mathilde drieluik tijdelijk weer in het atelier en dat alles bij elkaar geeft mij het gevoel dat ik een rijk mens ben, maar ook een mannetje dat zich nog nauwelijks kan bewegen.

Mini Van Gogh

Vandaag heb ik een ‘mini Van Gogh’ gemaakt. Een klein schilderijtje, op paneel, van 10 x 10 cm. Dit werkje hoort bij het schilderijtje van zijn revolver. Anders zal elke onwetende de link niet kunnen leggen en voor de alwetende is het een leuke bijvangst.

Het is wel een beetje een maf gezicht, zo’n heel klein paneeltje op de ezel. Het lijkt wel een postzegel.