De manager

Het schilderij waar ik de laatste tijd aan gewerkt heb is af. Het meet 135 x 145 cm. en is daarmee redelijk fors. Ik schilderde dit naar aanleiding van een tekst die ik kreeg te zien van een facebook vriendin die in de zorg werkt en die tekst geeft haarfijn aan hoe het woord ‘zorg’ een heel andere dimensie heeft gekregen de afgelopen 10 jaar. Zorg gaat al lang niet meer om zorg voor zieken en nooddruftigen, maar om geld en macht. Zo ook het onderwijs en tal van andere instanties. Het is iets wat me al langer opvalt en wat me zorgen baart. Vandaar dat ik het nodig vond om hierop te reageren in olieverf op doek.

Hieronder volgt die tekst. Wie het geschreven heeft weet ik niet. Dat viel niet meer te achterhalen, maar mocht iemand het weten dan hoor ik het graag.

Manager

Een man in een luchtballon is verdwaald. Hij zakt wat en ziet een vrouw op de begane grond lopen. Hij roept haar toe: Ik heb vrienden van mij beloofd over een uur bij hen te zijn, maar ik heb geen idee waar ik nu ben’.

De vrouw roept terug: ‘U bevindt zich in een ballon op ongeveer tien meter boven de begane grond. U zit tussen de 51 en de 52 graden noorderbreedte en tussen de 5 en 6 graden westerlengte’.

‘U bent informaticus’, zegt de man.
‘Inderdaad, hoe weet u dat?’ vraagt de vrouw.

‘Wel, zegt de man, ‘u heeft mij een technisch perfecte uitleg gegeven, maar ik weet niet wat ik met die informatie moet doen en heb nog steeds geen idee waar ik me bevind. In alle eerlijkheid, u hebt me niet veel geholpen en u hebt mij bovendien nog eens kostbare tijd doen verliezen’.

‘En u bent manager neem ik aan?’ antwoordt de vrouw.

‘Klopt, hoe weet u dat?’

‘Wel, u weet niet waar u zich bevindt, noch waar u naartoe moet. Een grote massa gebakken lucht heeft u gebracht waar u nu bent. U heeft een belofte gedaan waarvan u geen idee had hoe u die moet nakomen en u verwacht dat mensen die onder u staan uw problemen oplossen. Het feit is dat u in precies dezelfde situatie zit als vijf minuten geleden, alleen is het nu ineens mijn fout’.

De vertelavond

Traditiegetrouw beleefde ik weer de laatste voorstelling van het jaar in het Podium van Zaamslag met de vertelavond. Dit keer wel een heel bijzondere avond omdat mijn verhaal over de drieling van Terhole werd opgevoed door Jeanet d’Hont.

Rieneke van Wouwe

Het is een avond vol verhalen, boekpresentaties, muziek, poëzie en natuurlijk verhalen uit de streek. Deze avond werd o.a. het verhaal verteld van Dirk de Witte, de Terneuzense James Bond, ten tijde van de eerste wereldoorlog, die met zijn automobiel de Duitse consul over de grens met België vervoerde en zo, in een Duits uniform, verzetswerk kon verrichten. Dat zoiets niet zonder levensgevaarlijke omstandigheden werd uitgevoerd mag duidelijk zijn. Schrijfster Rieneke van Wouwe vertelde hierover en presenteerde zo haar boek over deze bijzondere Terneuzense geschiedenis. Je waant je dan al snel terug in de wereld van kolendamp, paardenstront op straat en kruitdamp van de strijdende partijen.

Afgewisseld met muziek vliegt de tijd en voor je het weet zie ik al de presentatie dia verschijnen van de drieling van Terhole. Ik heb een lading tekeningen afgegeven aan de regie van deze avond die de tekeningen, tijdens de voordracht, laten zien. Zelf mocht ik telkens op het knopje drukken om de juiste tekening op het juiste moment te kunnen laten verschijnen, waardoor ik er geen foto’s van kon maken.

Jeanet d’Hont deed de voordracht subliem. In het zuiver Axels. De vertaling van het verhaal in de streektaal werd vorig jaar gedaan door Meta Dieleman en Jeanet.

Om het verhaal enige agrarische uitstraling te geven had Theo zijn koe naar boven gehaald. Feitelijk een levensgroot knuffelbeest wat ongeveer net zo veel weegt als een echte koe.

Dik tevreden over deze avond poseren Theo (Hamelink) en ik nog even bij de koe. Speciaal voor deze avond steken we ons natuurlijk in streekdracht. Het boerengoed van Axel, waar we trots op zijn. Je zou er maar wonen, in het Land van Axel.

Een heel verhaal op papier

De tafel in mijn huiskamer ligt vol met tekeningen. Die ben ik nu aan het maken om het verhaal over de drieling van Terhole te illustreren voor de vertelavond op 28 December bij het Podium van Zaamslag, waar Jeanet d’Hont het verhaal voor zal dragen in het Axels dialect.

Een van die tekeningen, die ik wel een van de leukste vind, laat ik hierboven zien. Een klant bezoekt de landwinkel van de drieling en ziet daar, behalve veel streekproducten, appels, peren, groente, zelf gemaakte jam, mosterd, ketchup, etc. etc. ook toverstokjes liggen.

Het is een eigentijds Zeeuws Vlaams spookverhaal, maar ook een verhaal dat gaat over dieper liggende emoties die loskwamen toen men het onzalige plan lanceerde om de Hedwigepolder onder water te zetten voor ‘nieuwe natuur’. Prachtige bomenlanen, nostalgische boerderijen, wegen en land werden compleet verwoest voor die zogenaamde nieuwe natuur, wat natuurlijk helemaal geen natuur is. Daar maak je Zeeuwen niet blij mee.

De woede die daarbij los kwam, en vooral de onmacht, vindt een uitweg in dit verhaal. De herinneringen aan de watersnoodramp liggen nog vers in het geheugen. Daardoor wordt dit hele plan hier gezien als een belediging aan Zeeland, de Zeeuwen en de Zeeuws Vlamingen in het bijzonder. Dat moest ik schilderen en vertellen in het verhaal over de drieling van Terhole. Het schilderij hangt momenteel bij Art Gallery Pot in Axel waar je het elke dag kan gaan bekijken tussen schitterend design.

Op de vertelavond bij het Podium van Zaamslag zal het verhaal nog eens verteld worden door Jeanet d’Hont in het onvervalst Axels dialect. Aangevuld met tekeningen die ik nu aan het maken ben. Dicht bij de kachel en de koffie.

 

Verlooptint

Het leek er op dat ik dit werk voltooid had. Er werd een foto van gemaakt en op die foto zag ik het eigenlijk al. De verlooptint die ik voor de lucht bestemd had was niet perfect. Het was bijna niet te zien en ik had het natuurlijk zo kunnen laten, maar dit is zo’n situatie waar een perfectionist als ik van wakker kan liggen.

Dan zit er maar één ding op, en dat is de gehele lucht opnieuw schilderen, maar dan wel perfect. En dat is niet een kwestie van even snel overschilderen. Het betreft hier een nauwelijks waarneembare verlooptint die de juiste spanning in de lucht maakt. Die zat er wel in, maar het kon beter en dat was mijn taak voor vandaag. Het lijkt makkelijk, maar dat is het niet. Ik ben er zowat de hele dag mee bezig. Elk oneffenheidje moet er uit. Nu pauzeer ik even, want ik ben nog niet klaar. Maar ik zie wel een grote verbetering en dat stemt me dan weer een stuk gelukkiger dan ik was.

‘Kanten brann’ voltooid

Stiekem ging er toch nog best wat werk in zitten, maar nu ben ik tevreden met het gehele resultaat. ‘Kanten brann’ (slootkanten afbranden) is voltooid. Dit gebeurde aan het eind van de zomer in mijn uitzicht vanuit het huis gezien. Het doek meet 135 x 135 cm. en is daarom dus geen klein schilderijtje.

De ‘skyline’ van Domburg

In het atelier ben ik weer wat verder met mijn nieuwe schilderij. Op de achtergrond komt de ‘skyline’ van Domburg. Die is het vaakst geschilderd vanaf de Hooge Hil, maar ik schilder het aangezicht vanaf het Noorden. Dat vind ik nu eenmaal mooier en beter passen in het schilderij dat ik nu aan het maken ben. Ik gebruik hiervoor een archieffoto die ik enige jaren geleden heb gemaakt toen ik daar op zoek was naar mooie plekjes en uitzichten.

Het album dat ik ontdekte bij De Stoof

Maar het idee voor deze invulling kwam van een oud Domburgs fotoalbum, dat ik onlangs aantrof bij Brocanterie de Stoof in Zaamslag. De man op de foto draagt zijn Walchers boerengoed en staat bovenop de Hooge Hil. De huisjes op de achtergrond zijn al bijna allemaal weg. De kerktoren vind ik het belangrijkst. De foto die ik zelf ooit maakte laat de kerk en het plaatsje van een heel mooie kant zien.

Helaas komt het licht van de verkeerde kant en zal ik alles moeten aanpassen. Maar dat moet niet zo’n heel groot probleem zijn. Aan de hand van deze foto schets ik nu de aanblik op Domburg in de achtergrond.

Schetswerk

Het doek wat ik gisteren heb opgespannen staat nu op de ezel om er al het schetswerk op te kunnen maken. Het verhaal achter dit werk kwam ik tegen op facebook. Later zal ik dat ook publiceren. Gisteren heb ik al het schetswerk op papier gedaan, de nodige foto’s voor dit werk gemaakt en de compositie uitgezocht. ‘S-avonds laat was ik al aan het eerste schetswerk op doek begonnen en daar ga ik vandaag mee verder.

Dat ziet er zo uit op doek. Er zit een behoorlijk perspectief in waardoor het geheel ‘vaart’ krijgt.

Deventer gevernist

Het stadsgezicht op Deventer en tevens een typisch rivieren landschap heb ik vandaag gevernist en verder afgewerkt. Over dit werk ben ik zeer tevreden.

Met name dit stukje (foto hierboven) vind ik bijzonder mooi. Het is stevig geschilderd uit de losse pols, met dikke varkensharen penselen, en toch heeft het die fijnheid van priegelwerk met een marterharenkattentong. Maar dergelijke penselen zijn hier helemaal niet in gebruikt.

Het werk was mooi droog en zo kon ik vandaag de vernislaag aanbrengen (retouche vernis) waardoor de kleuren net even iets extra briljanter terugkeerden. Alles oogt nog steeds heel ingetogen en fragiel. Met een bak koffie kan ik er nog lang naar zitten kijken. Zo lang het nog kan wil ik hiervan kunnen genieten, want straks gaat het de deur uit naar ene nog nader te bepalen galerie. Zelf heb ik er geen plek meer voor. Helaas…

Kanten brann

Het is een soort van nihilistisch landschap. Met zo min mogelijk informatie zo veel mogelijk schilderen. Ik schilder nu eigenlijk alles wat je niet ziet. Het landschap is het boerenland tegenover me waar een boer de slootkanten aan het afbranden is. Iets wat in de tegenwoordige landbouwindustrie niet vaak meer voorkomt, maar de boer in kwestie is nog echt een boer zoals wij die uit de boeken kennen. Op zijn fiets ging hij naar zijn land. ‘Kanten brann’. En daar was hij de hele dag mee bezig. Ik zag lange slierten rook over het land gaan en dat vond ik een machtig mooi gezicht.

Op de achtergrond de bomenrij van keurig recht, en op gelijke afstand van elkaar, geplante bomen. Dat zie je niet goed op de foto, maar straks wel op het schilderij. Een mooi formaat van 135 x 135 cm. De titel van het schilderij komt uit de mond van de boer. Hiermee weet je gelijk wat hier gebeurd. Maar het vertelt ook het leven van het land.