Schilderachtige wereld

Vanmorgen vroeg begon mijn dag zo. Het heeft flink gesneeuwd vannacht en als ik dan buiten kom om de luiken te openen zou ik dit het liefst gaan schilderen. Maar ik heb zoveel meer te schilderen in het atelier, en bovendien heb ik dit plaatje laatst al geschilderd voor de ‘Overwinteren expositie’ in Museum Het Warenhuis te Axel, dat ik er alleen maar een foto van maak.

Mijn uitzicht ziet er vandaag zo uit. Besneeuwde velden en het sneeuwt nog steeds. Maar het is vier graden boven nul, zag ik op mijn thermometer in de tuin, dus zal het wel niet lang blijven liggen.

En tussen de bedrijven door bak ik broodjes en kook ik erwtensoep op de Rayburn. De wintersfeer is dan volledig aanwezig en vanavond worden er pannenkoeken gebakken op de Rayburn. Winter in Hoek is feest.

In het atelier heb ik het keidruk met nieuw werk. Ik begin vandaag met de afwerking van het doek wat ik gisteren heb opgespannen. Daar komt straks een schilderij op te staan over een bizar streek-spook-verhaal over een kleurrijke drieling. ‘Vreemde gebeurtenissen op het Land van Terhole’. heet dat. Een schilderij en een verhaal over Zeeuwse zaken.

Nieuw doek aan het opspannen

De Axelse poster op het raam bij Deva

Vandaag bij Deva, in Breda, een rol vers portretlinnen gehaald om nieuw werk op te kunnen spannen. Te beginnen met een doek van 160 x 170 cm. En omdat ik toch in Breda was heb ik gelijk hier en daar gevraagd of de poster van de expositie in Axel opgehangen mocht worden. Die hangt nu dus bij Deva, Via Mioni, Het Ezelsoor en natuurlijk de beste bakker van Breda, voor de ramen. Zo weten ze in Breda ook gelijk weer waar ze me kunnen vinden.

Rechts in de hoek, moeilijk te zien door de weerspiegeling, de Axelse poster achter het raam van de beroemde Bredase bakker.

Gewapend met superlekker brood en dito worstenbroodjes, want daar zijn zij kampioen mee geworden, rij ik weer terug naar het beloofde land. Zo is het altijd weer een beetje feest om even in Breda te zijn. Ik kom dan ook altijd bekenden tegen. Dit keer Margot Maaskant, die ik al weer een hele tijd niet heb gezien.

Bij Deva haalde ik dus een prachtige kwaliteit portretlinnen. Er is voor mij geen winkel dichter in de buurt met zo’n breed assortiment en omdat ik hier mijn hele leven al kom ben ik hier nog steeds kind aan huis. De band met Breda blijft daardoor wel in tact.

Ik maakte deze foto omdat deze hoek, met spielatten, rollen doek en de snijtafel, altijd de plek is waar ik het eerst naar toe loop. Lucas helpt me altijd met het snel samenstellen van de hele bestelling. Hij is dan ook de man die hier blindelings de weg weet tussen alle artikelen. En dat is héél erg veel.

Aan het eind van de avond staat het eerste doek (160 x 170) zo strak als een trommelvel. Onder toeziend oog van Mario Rutteli.

En nummer twee, 130 x 140 cm. klaar. Mijn werkdag zit er op.

En op Zeelandnet televisie

Wie op Zeelandnet Zeeuwse televisie gaat kijken komt vandaag een item tegen over Museum ‘Het Warenhuis’, waar op dit moment de tentoonstelling ‘Overwinteren’ te zien is met o.a. mijn ‘Zeeuwse collectie’.

Delta doet meer dan stroom leveren en rekeningen schrijven. Al vele jaren maken ze ook een televisie uitzending met Zeeuws nieuws. Het hele museum staat nu in het teken van overwinteren en laat prachtige winterzaken zien uit de eigen collectie, die je dus ‘s-zomers niet zal zien. Zeeuwse zomertaferelen zie je wel terug in mijn werk, wat natuurlijkniet alleen over sneeuw, kou en kachels gaat.

Hans de Fouw, een van de medewerkers van het museum, vertelt het verhaal erbij. Hij was de man die die mooie schema’s maakte voor het ophangen en verdelen van mijn werk.

Sneeuwbui

Als de eerste sneeuw van dit jaar neerdaalt op mijn Hoekse paradijs, kan ik het niet laten om daar foto’s en een filmpje van te maken. Ik zou er gelijk weer over willen gaan schilderen, maar ik ben met een mooie zomerse opdracht bezig en wat huislijke zaken, zoals het bakken van broodjes in de oven van de Rayburn.

Met de Rayburn en de kachel aan is het al snel zo’n 22 graden in huis. De Rayburn stoken is volstrekt gratis omdat al het hout wat ik verstook gratis is verkregen. Een lading waar ik nog wel een jaartje mee vooruit kan.

Als ik dan mensen hoor praten over stijgende energiekosten ben ik blij dat ik die zorgen niet echt heb. Bovendien geniet ik meer van zo’n knapperend vuurtje in mijn fornuis dan van een saaie centrale verwarming. Maar in het atelier staat wel een gaskachel en die staat natuurlijk vandaag aan. Dus helemaal vrij van gas ben ik (nog) niet.

En voor de komende jaren heb ik ook al een flinke voorraad. Dit levert meteen winterse plaatjes op nu de sneeuw valt. Komende zomer ga ik een houthok bouwen om al dat hout mooi droog in op te kunnen bergen.

In het atelier ben ik dus bezig aan een toffe opdracht. Een kolfje naar mijn hand. Overigens is dit ook Zeeuws landschapen en zit ik al weer in zomerse sferen te denken. Buiten valt de sneeuw. Nu ongeveer een centimeter en het sneeuwt nog steeds. Hieronder een timelapse filmpje van de situatie bij mijn huisje, vanmorgen toen het begon te sneeuwen.

Dit is een vergelijkbare situatie met het titel-schilderij van de gelijknamige expositie, ‘Overwinteren’, in Museum het Warenhuis te Axel die op dit moment loopt tot 13 April 2019.

Bloedmaan

Vanmorgen ben ik heel vroeg opgestaan om dit schouwspel te kunnen bewonderen. Het was wel erg koud, maar wat was dit mooi om te zien. En dit ga ik uiteraard schilderen. Ik zag ook nog een vallende ster voorbij komen en ik heb gelijk een wens gedaan.

De opening van de tentoonstelling in het Axels museum

Gisterenavond kon ik met gepaste trots de tentoonstelling ‘Overwinteren’ mede helpen openen met een keynote presentatie over mijn tentoongestelde ‘Zeeuwse collectie’, de streektrots, de streekproducten, de streekcultuur, en uiteraard greep ik deze gelegenheid aan voor een pleidooi voor meer kunst en cultuur in de stad (Terneuzen). Voor deze gelegenheid had ik mijn boerengoed aangetrokken (Axelse streekdracht).

Buiten zie ik de mooie poster al die de expositie aankondigt.

Deze affiche ga je straks door heel Zeeuws Vlaanderen zien.

Mijn schilderijen mogen tot 13 April de wintertentoonstelling van het museum vergezellen. En hoewel lang niet alle schilderijen over winterse sferen gaan kan ik toch een mooie bijdrage leveren aan de passie die ik heb voor deze streek en dit schitterende museum. De aftrap voor de opening werd gedaan door Hans van Bellen, namens het museum, gevolgd door een geweldig goed, en diep inhoudelijk, woord van de curator van het museum Drs. Piet de Blaeij.

Piet verstaat de kunst van het vertellen en kon op onnavolgbare wijze dieper ingaan op onderliggende lagen in mijn werk waardoor het voor de toeschouwers ineens veel meer betekenis kreeg dan zomaar ‘mooie plaatjes’. Met weinig woorden kon hij veel vertellen over de aanwezige filosofie in het werk die meer kan duiden dan wat je aan de oppervlakte ziet. Voor mij was dat een kroon op al het werk wat ik eraan heb gehad.

Na het woordje van Piet kwam ik aan de beurt met mijn keynote presentatie die afgesloten werd door onze wethouder van Economie, Toerisme en plattelandsontwikkeling, Midden- en Kleinbedrijf en marktzaken en Sport, Jack Begijn. De opening werd afgesloten door Jeanet d’Hont die een verhaal, in prachtig dialect, vertelde van Meta Dieleman.

Zelf was ik niet in de gelegenheid om foto;s te maken, maar dat werd wel gedaan door de vele aanwezigen. Zelfs door stadsgenoot Erik Schmidt, die hier speciaal helemaal voor uit Duitsland overkwam om hierbij aanwezig te kunnen zijn. Heel blij ben ik met de mensen uit Westdorpe (het warmste dorp van Nederland) die een serie prachtige foto’s maakten van dit geheel en waar ik er dus een aantal van heb mogen gebruiken op mijn site.

Foto: Erik Schmidt

Het mooie van zo’n opening in dit museum is dat je niet alleen omgeven bent met het geheugen van de streek en de enorme lading aan emotie en geschiedenis die dat met zich meebrengt, maar ook met de juiste mensen aan de top van de politiek, de culturele instanties en de vertegenwoordigers van alle belangrijke lokale clubs.

Maar ook veel mensen uit mijn eigen directe omgeving, zoals onze Hoekse molenaar Jelle de Groote, die eveneens in streekdracht op deze opening verscheen, en te zien is op een van mijn schilderijen van de molen.

Foto: Marco van Avermaete

Kortom, het werd een feestje waar ik me als een vis in het water thuis voelde en waarin ik ook nog en bijdrage kon leveren aan de verdere ontwikkeling van een groter cultureel besef in het Land van Axel.

Foto: Marco van Avermaete

Het enige minpuntje was dat ik in mijn presentatie vergat te vertellen over de belangrijke positie van Galerie en kunstcafé Lokaal 54 in deze ontwikkeling. Daar ligt de bakermat voor al deze ontwikkelingen op het gebied van kunst en cultuurbesef in Terneuzen. Van hieruit werd o.a. de Mathildedag georganiseerd en vinden er het hele jaar door openingen van exposities plaats die zo belangrijk zijn voor deze streek. Hier hangt ook permanent mijn ‘Zeeuwse collectie’, die ik nu aan ga vullen met nieuw werk omdat deze nu voor een groot deel in het museum te zien is. De galerie is op dit moment gesloten voor de winterstop, maar die gaat straks op 9 Maart weer open voor een heel mooi nieuw seizoen.

Deze avond kreeg ik nog een heel erg leuk presentje van mijn buren even verderop aan het Mauritsfort. Dit is precies de wereld die ik zo enorm koester.

Stukje in de krant

Het gerucht uit de Bontehondstraat. 80 x 60 cm.

Met twee schilderijen uit de Zeeuwse collectie sta ik weer in de Zeeuwse krant. Altijd leuk om zo je ochtend te beginnen. Het is een oude foto van het moment dat ik nog aan het werk was aan ‘Het gerucht uit de Bontehondstraat (te Hulst). Een van de werken die straks te zien zijn in het Museum Land van Axel.

Het andere schilderij is ‘Het behouden huis’ dat eveneens te zien zal zijn op deze expositie. De foto werd destijds gemaakt door persfotograaf Ronald den Dekker gemaakt voor een eerste artikel over mij en mijn Hoekse stulpje voor de PZC.

 

Momenteel ben ik druk met de voorbereidingen voor mijn praatje voor de opening van de tentoonstelling wat ik zal doen met een keynote. Daarin ga ik iets vertellen over de kracht van de streek waarin ik woon. De Streekdracht, ik zal mijn boerenkostuum aantrekken, de streektrots, de streekproducten, de streekcultuur en alles wat je daarmee kan doen en ondernemen. Ik ben van mening dat je daar veel meer uit kan halen dat nu gebeurt. Maar ik zal ook een pleidooi houden voor een prachtig idee wat we hier hebben voor het oude gemeentehuis aan de Noordstraat in Terneuzen. Een schitterend gebouw wat al een tijdje leeg staat te staan. We hebben daar een geweldig goed idee voor en dat ga ik die avond lanceren in het bijzijn van stadsbestuurders en belanghebbenden. Nergens had ik dat beter kunnen doen dan in zo’n schitterend museum te Axel.

Inrichten museum expositie

Het is zover. Gisteren zijn we begonnen aan het inrichten van de expositie in het Museum van Axel. Met een groep museum medewerkers werd een begin gemaakt aan het uitruimen van de lopende tentoonstelling en het inrichten van de nieuwe.

Het mooie van werken met zo’n professionele club is dat alles van tevoren is uitgedacht en uitgerekend. Elk schilderij heeft al een plekje op een schema en alles moet nu exact zo worden opgehangen.

Dat begon ‘s-morgens al om negen uur. In totaal zijn er tien schildrijen geselecteerd voor deze tentoonstelling en in het museum zelf wordt de bestaande collectie aangevuld met nieuwe zaken die dieper ingaan op het thema van deze expositie ‘Overwinteren’.

Arrelseetjes, bijvoorbeeld, komen uit het depot naar boven en krijgen hun plek in het museum. Ik heb nu de gelegenheid om deze mooie kleine voertuigjes, waar ooit blije kindjes in hebben gezeten om te genieten van de ijspret, te bekijken.

Elders zijn prachtige koetsen en handkarren te zien die het zo fantastisch goed in een schilderij kunnen doen dat ik al weer weg droom in nieuwe creaties op doek over deze prachtige voertuigen.

Maar dat was niet de voornaamste reden van mijn aanwezigheid gisteren. Het werk van de ‘Zeeuwse collectie’ moet hangen en daar hebben we de hele dag voor nodig om dat goed voor elkaar te krijgen. Ik laat niet alles zien, om nog wat verrassing over te kunnen houden. Maar het hangt echt perfect en ik ging met een heel trots gevoel naar huis.

First Art Fair 2019

Vanaf 16 Januari t/m 20 Januari 2019 staat Galerie Sille met o.a. enkele werken van mij op de First Art Fair in de Passenger Terminal in Amsterdam. Het is een sprankelende nieuwjaarsbeurs voor hedendaagse kunst met een breed spectrum aan kunstobjecten en schilderijen van hoog niveau.

Onder andere dit schilderij ‘Streepjescode‘ zal in de stand van Galerie Sille te zien zijn. Zelf beschouw ik dit werk als een van mijn ‘toppers’, omdat hierin realisme en abstractie haast hand in hand gaan.