Kley in het museum

Met gepaste trots kan ik vertellen dat mijn werk (de Zeeuwse collectie) vanaf 18 Januari 2019 t/m medio April te zien zal zijn in het meest schitterende museum van Zeeuws Vlaanderen, Het Warenhuis te Axel. Het museum heeft zich gericht op de streek waar ik woon en werk, het Land van Axel, en dat land, die streek, is voor mij wel een heel bijzondere inspiratiebron.

Niet voor niets ben ik naar deze streek verhuisd. Mijn hele leven lang verlangde ik al naar ‘wonen en werken’ in Zeeuws Vlaanderen en het Land van Axel in het bijzonder. Dat lukte me in 2015 toen ik mijn huisje kocht, met moestuin, boomgaard en atelier, in Hoek (Mauritsfort), waar ik helemaal in mijn element ben.

Iedereen kent die ansichtkaarten wel van ‘Groeten uit Hoek’ waar het schilderij ‘Zondagse kool’ en ‘Het behouden huis’ op staan.

Dit is mijn wereld waar ik elke dag van kan genieten. Als klein ventje was ik al helemaal wars van modernisme en moderne troep. Ik wil leven in een wereld vol schoonheid uit het verleden en dat kon ik hier gaan realiseren.

Hier kan ik leven in een land met geschiedenis die bij tijd en wijlen nog tastbaar is in het straatbeeld. Een beeld dat hand in hand gaat met de moderne tijd, zonder dat beide tijden elkaar in de weg zitten. Ik leef in het heden, maar met een basis vol gekoesterde geschiedenis.

De titel van de tentoonstelling, waar ik mijn werk aan toe mag voegen, is ‘Overwinteren’. Een term die mij bijzonder aanspreekt, want overwinteren staat ook voor overleven. In een periode dat je gaat overleven leer je de waarde van het leven kennen. Dan komt het er op aan dat je je zaakjes goed voor elkaar hebt. Dan besef je ineens weer dat je rekening moet houden met de natuur.

Je hout en kolenvoorraad moet, bijvoorbeeld, op orde zijn en, dicht bij de kachel, zit je al weer na te denken over het volgende plantseizoen voor de moestuin.

Daarna wordt het weer feest in de zomer en kunnen de vlaggetjes weer in de wieken van de molen als we in Mei een molendag gaan vieren in het dorp.

Dan kan ik mijn Zondagse boerengoed weer aan omdat er wat te vieren valt. Dan kan ik weer heerlijk buiten schilderen op locatie.

En zo kan ik nog wel uren doorgaan. Overwinteren is ook zo’n moment van bezinning. Iets wat in de haastige moderne tijd geen (economische) betekenis meer heeft. Maar hier kan dat wel. Elke dag die ik beleef. Hier is nog ruimte en dus ook denkruimte. Net als in het museum.

Het Museum van het Land van Axel (het Warenhuis) is, naar mijn idee, het mooiste museum van heel Zeeuws Vlaanderen omdat ik hier alles aantref wat met mijn eigen streek te maken heeft. Maar we hebben hier ook het museum van Hulst, de vier ambachten, waar ik eveneens verzot op ben. Maar het Museum van Axel spreekt me gewoon het meest aan omdat dit echt over mijn streek gaat. Daarom ben ik uitermate trots dat ik hier straks mag gaan exposeren.

Het Rutteli portret

Het heeft even geduurd eer we er uit waren hoe we dit moesten gaan doen, maar nu is het zover dat het portret van Mario Rutteli (Ingmar Ruttens) is voltooid en op zijn plek hangt. Die plek is zijn caravan bij Circus Boxtalino te Boom (tussen Antwerpen en Brussel).

De geheel, van binnen en buiten, opgeknapte caravan van Rutteli bij een van de twee circustenten.

Die caravan heeft hij onlangs helemaal opgeknapt en tijdens die opknapwerkzaamheden zou ik zijn portret op zijn wagen schilderen, maar dat mislukte omdat ik me totaal niet kon concentreren. We besloten daarom dat ik het portret apart zou gaan maken in het atelier op een paneel.

En zo geschiedde. Ik schilderde het portretje op dun watervast triplex. Ingmar ging opzoek naar een geschikte lijst met veel krullen, tierelantijnen en goud. Een ovale lijst. Later kan daar het paneeltje in gepast kan worden als we dat ovaal hebben afgetekend en uitgezaagd. Ik ging aan de slag in het atelier en Ingmar in zijn caravan bij het circus. Zo kon hij de lijst klaar maken en ik het paneel om het later samen te voegen.

En dat gebeurde dus vandaag. Het is de laatste dag voor een nieuwe reeks van optredens in het circus. Morgen start er een nieuwe show, rond Sinterklaas, en dan moet alles echt in orde zijn. De wagen van Rutteli komt prominent naast de ingang te staan en dan moet zijn portret uiteraard goed zichtbaar zijn.

Met een dremel, waar een klein zaagje in gemonteerd zit, zaagt Ingmar het ovaal uit, nadat we het goed hadden afgetekend, en zo plaatsen we het paneeltje in de lijst. Circus is natuurlijk de plek voor veel grote gouden krullen en opzichtigheid. Weinig bescheiden, want bescheidenheid werkt hier niet. Rutteli mist ook elke vorm van bescheidenheid.

Het werd toen een puinhoop. met een doorgezakte caravanvloer, brandlucht en rook tijdens de reparatie van die vloer, een caravan die constant op en neer ging van het werk aan die vloer, druipende verf in de regen, een kip die naast de caravan zat te broeden op en hele lading eieren, en een clown die dacht dat hij dat portretje er wel even op zou kwasten in een middag.

En dan hangt het portret trots en fier op zijn wagen. Een heel verschil met de wagen van een maand geleden toen ik verwoede pogingen deed om dat er op te schilderen. Toen was de caravan nog blauw met gouden sterren. Nu haast koninklijk. Hij had het niet beter kunnen bedenken.

Omdat er morgen gestart wordt met een reeks optreden is het origineel voorlopig in de lijst gehangen. Dat wordt later vervangen door grote stickers op ware grootte om het werkje niet aan de weersinvloeden bloot te stellen. Het origineel gaat met Ingmar mee naar huis. Daar krijgt het een plek bij het andere werk dat ik van hem gemaakt heb.

En zo ziet dat portret er uit. 47 cm. hoog en 37 cm. breed. Het zit nu op de achterkant van zijn wagen, maar straks zal de caravan naast de ingang van de tent komen te staan zodat iedereen er langs loopt.

Circus Boxtalino is een circus vol circusromantiek en bijzondere (oude) circus items. Daar past het dus heel goed bij. Veel velours, gouden stiksels en letters, ornamenten, oude circusposters, lampen, oude wagens etc. etc. Een wereld waar ik nog wel vaak over zal gaan schilderen. De circusroom op doek.

Ik heb wel iets met dit soort kleine wereldjes. Hier kan je fantasie zomaar op hol slaan en kun je nog dromen van echt ouderwetse circusromantiek. Alle ingrediënten zijn aanwezig.

 

Rutteli gevernist

Het portretje van Rutteli, wat straks in een ovaal gezaagd moet worden voor op zijn eigen circuswagen, heb ik vanmorgen vroeg kunnen vernissen. Er is wat haast bij geboden omdat a.s. Zaterdag al de voorstellingen in het circus weer beginnen. Nu loopt hij met een baard en een mijter door de piste en tegelijkertijd zingt hij de opera in Den Bosch. Voor hem breken nu barre tijden aan waarin alles exact volgens een strak schema moet verlopen,anders loopt alles in de soep.

Intussen werk ik verder aan ‘Barcode’. Dat begint nu steeds meer naar het eindresultaat te lopen. De laatste dagen heb ik me bezig gehouden met het verder verfijnen van de auto en de achtergrond (Black rock desert).

Ik schilder laag over laag in een beproefde glaceer techniek. Niets is nog af, maar het begint er al een beetje op te lijken. Vooral met de achtergrond ben ik zeer tevreden. Dat wordt straks een stoffige woestijn ui Nevada. De plek waar jaarlijks het ‘Burning man’ festival gehouden wordt. De secundaire titel voor dit schilderij is ‘The diggers quest’. Wat dat betekent mag de kijker zelf bekijken en ontdekken.

Barcode (2)

Al vrij vroeg zit ik al weer in het atelier te werken aan ‘Barcode’. Het schilderen bevindt zich nu in een fase van detaillering en verdere afwerking, wat enorm veel tijd vergt. De afgelopen dagen heb ik weinig kunnen doen omdat Sinterklaas door mijn werkzaamheden heen kwam rijden. Dat ging even voor. Maar nu kan ik weer volle gas verder aan dit werk en dat begon vanmorgen dus al om zeven uur.

Ik ben dus begonnen aan het schilderen van vele details. Met name alle details van de wielloze auto. Als ik zo vroeg begin is het nog donker en koud. Ik zet de verwarming even goed hoog en dan is het snel lekker warm in het atelier en heb ik het weer prima naar mijn zin.

In mijn achterhoofd ben ik nog bezig met Sinterklaas. Hier in Zeeuws Vlaanderen speelt die ‘pietendiscussie’ niet en gaat het er nog gezellig ouderwets aan toe. De Sint kwam aan in een open sportwagen en het hele dorp liep uit om hem te verwelkomen.

Hier speelt die hele zwartepietendiscussie geen rol. Maar elders in het land leek het wel oorlog. Een ontwikkeling die gelukkig ver van me af staat. Hier hebben we vooral veel plezier voor jong en oud en zelfs Hoek heeft een zekere multiculturele samenleving waarin die hele discussie geen rol speelt. Iedereen doet gezellig mee en juist op zo’n dag zie je dat we eigenlijk één grote familie zijn.

 

Barcode

In het atelier werk ik nog steeds aan het schilderij ‘Barcode’. De titel verwijst naar de zwart-witte streepjesbenen (streepjescode) op de voorgrond en barre verhalen die alleen ‘s-avonds laat aan de bar verteld worden. Waar het exact over gaat weet geen mens. Ook ik niet. Ik heb wel wat ideeën, maar dat is nu juist de kracht van dit werk. Het laat zich niet verklaren.

Het schilderij is een hoop werk. Alles wordt laag over laag geschilderd. Met droogtijden meegerekend kost dat veel tijd. Met alle voorbereidingen, zoals het uitdenken van de compositie, de fotografie en dat laag over laag schilderen gaat dit werk al snel een maand tijd in beslag nemen. Maar aan elk begin komt en keer een eind.

Nog eens een Rutteli portret

Ingmar Ruttens, ofwel de beroemde Mario Rutteli, heeft voor zijn circuswagen een portret nodig. Dat heb ik vorige maand geprobeerd te schilderen op zijn wagen, maar dat werd geen succes. Te veel verstoring en chaos. Ik kon me niet concentreren en het werd niks. Thuis in het atelier maak ik een nieuw portretje op paneel dat zo op zijn wagen gemonteerd kan worden.

Het is een mooi prentje geworden met de circustent van Boxtalino op de achtergrond met sfeervolle lichtjes. Ook nog een vaag verlicht venster van een circuswagen. Dat maakt de circusdroom compleet.

Het team van Circus Boxtalino tijdens de Cultuurmarkt 2018 op de Groenplaats te Antwerpen

 

Beroemdheden bij Pot

Een van mijn mede-exposanten Geert Jan Jansen . Hij is onderhand net zo beroemd als de beroemdheden waar hij van en over schildert. Als meester vervalser heeft hij wereldwijd een roemruchte reputatie en is hij een vaak geziene gast in televisieprogramma’s en alle andere soorten van media. Weinig mensen weten echter dat hij ook eigen werk maakt. Bij Art Gallery Pot hangt nu een klein overzicht van zijn werk.

Ik ben er net even naar gaan kijken. Zo’n echt Zondag stripje waar ik al langer naar uitgekeken heb. Ik neem er even lekker de tijd voor en spreek er over met een toevallig aanwezige Axelse collega die hetzelfde komt doen als ik.

Het is best een vreemd gezicht om ineens oog in oog te staan met een beroemd werk van Gustav Klimt, of werk van René Magritte.

Geert Jan Jansen schildert het gewoon feilloos na. Stel dat je dit in een museum zou zien hangen dan weet je niet beter dat het echt is en ga je er ook zodanig naar kijken. Nu kijk je toch met een andere blik en kom ik tot de slotsom dat net zo’n bewondering heb voor Geert Jan dan voor de meesters zelf.

 

Beneden gaan we nog even staan kijken en filosoferen bij het Mathilde drieluik. Frans vraagt zich af of er ooit iemand komt die dit nog gaat vervalsen. Je weet natuurlijk nooit, maat jet lijkt me niet echt realistisch. Hoe zou ik dat dan vinden?

Daar moet ik even over nadenken. Het lijkt me toch een hele eer als iemand dat zou presteren. Ik zou het ook kunnen zien als een blijk van waardering voor wat ik heb gemaakt.

Even verder op zie ik dat er het een en ander is verhangen in ‘mijn’ hoekje bij Pot. ‘La femme de falaises’ hangt nu prachtig boven een design bureau. Mijn andere werk hangt nog steeds op dezelfde plaats. Het is druk bij pot en dat heeft te maken met de nationale feestdag in België waar men nu het einde van de eerste wereldoorlog herdenkt. Kennelijk een goede reden om stoelen te gaan kopen. Of schilderijen natuurlijk. We zullen zien of vandaag de telefoon nog gaat rinkelen.

De workshop van 10 November

Vandaag hield ik de workshop traditionele schildertechniek in het Kunstcafé van Tine van der Zee. Om te beginnen heeft Tine een ideale locatie voor een dergelijke workshop aan huis waar enorm veel stemming aanwezig is wat de sfeer meteen helemaal goed maakt.

Met negen cursisten maakten we er vooral een heel gezellige dag van met goede resultaten.Taartjes, koffie, thee en een lunch waren perfect door Tine verzorgd.Ik hoefde alleen maar uit te leggen hoe je met traditionele technieken aan de slag moest gaan.

Het werd een erg leuke dag die voor herhaling vatbaar is. Een volgende workshop staat al in de planning. Daarvoor kun je het beste deze site in de gaten houden en mijn facebook pagina.

 

Opening bij Galerie Gerritse

Links Anne Mannaerts en rechts Yvette

Vandaag de opening gedaan van de expositie van Anne Mannaerts en Yvette (just Yvette) bij Galerie Gerritse in Middelburg. Anne, en haar werk, ken ik natuurlijk van haar galerie (Lokaal 54 in Terneuzen) en Yvette heb ik hier leren kennen.

Het was vandaag ook nog een open atelierdag en om die reden wandelden en fietsten er veel kunstliefhebbers rond waardoor er in totaal meer dan 80 bezoekers langskwamen. Om 14.00 u. was het zover en nodigde ik Anne en Yvette uit om zichzelf even in het kort voor te stellen. Daarna begon ik met mijn praatje over de huidige kunstmoraal, voor zover daar nog sprake van is.

Anne en Yvette stellen zich in het kort voor

De kunstmoraal is ver te zoeken op dit moment. Tot die slotsom kwam ik met een collega uit Amsterdam toen we dat onderwerp aansneden. ‘Het is een zootje’. Een onsamenhangend geheel waar niemand nog iets zinnigs over kan zeggen.

We hebben een Minister Wiebes van Financiën (VVD) die in een uitzending van, uitgerekend, de VPRO (Zomergasten) gaat lopen beweren dat kunstenaars hobbyisten zijn en dat hij hen en de kunsten niet serieus wil nemen. Kunst is op dit moment niet hip. Kunstenaars zitten in een verdomhoekje en de een na de ander stopt omdat het gewoon niet vol te houden is. Voor galeries geldt hetzelfde. De ene sluiting volgt op de ander en ik zie ook namen voorbij komen van heel gerenommeerde galeries met naam en veel bekendheid. Aan de andere kant is er een enorm aanbod van amateurwerk dat gepresenteerd wordt als serieuze kunst. Tel daar het trendy werk van fabrieksschilders bij op waarmee elk tuincentrum en outletstore vol hangt en je ziet wat ik bedoel.

Dan is het een verademing om weer even in een galerie te staan waar het niet aan visie en eigen identiteit ontbreekt. De liefhebbers die hier op afgekomen zijn luisteren aandachtig en gaan direct na mijn praatje gepassioneerd met elkaar over de ten toon gestelde kunsten praten in plaats van alleen met elkaar. Na de opening druppelden er de hele middag nieuwe bezoekers binnen die de route van de open atelierdag volgden. De echte liefhebbers. Ze zijn er nog en dat was genieten.

 

De Zeeuwse collectie bij Galerie Lokaal 54

Kerktoren van Sint Anna ter Muiden. 30 x 40 cm. Olieverf op heel linnen. €950,-

Vandaag geef ik even extra aandacht aan de serie schilderijen die ik maakte in mijn omgeving. ‘De Zeeuwse collectie’. Deze is te zien (en te koop) bij Galerie & Kunstcafé Lokaal 54 in Terneuzen. Open van Woensdag t/m Zondag va 13.00 u. tot 18.00 u. In de maanden Januari en Februari gaat de galerie tijdelijk dicht i.v.m. de winterstop. Maar daarna is deze collectie het hele jaar door te zien in de galerie.

Hierboven zie je het schilderijtje dat ik maakte vanaf de Belforttoren van Sluis van de kerktoren van Sint Anna ter Muiden. Daar werden toen televisieopnames van gemaakt voor RTV Scheldemond. De omroep voor West Zeeuws Vlaanderen. Ik trok voor die opnames speciaal mijn Axels boeren kostuum aan. Straks is dit filmpje ook te zien in alle Zeeuws Vlaamse musea.

Poes op pad. 50 x 40 cm. Olieverf op heel linnen. €1150,-

Als je de galerie binnen komt zie je links in de hal het schilderij ‘Poes op pad’ hangen. Dit schilderij maakte ik van de poes van de buren die op avontuur ging. Ik zag hem zitten, midden op het pad , tegenover mijn huis, waar hij enige tijd bleef zitten kijken.

Op de Windlust (Hoek). 40 x 50 cm. Olieverf op heellinnen. €1250,-

‘Op de Windlust’ is zo’n schilderij waar ik veel mee heb. Samen met onze molenaar, Jelle de Groote, sta ik op de stelling van de Hoekse molen ‘De Windlust’. Het was de eerste dag dat we afspraken om in streekdracht op de molen te verschijnen om de streekdracht weer wat meer terug te krijgen in het straatveld. Bij elke bijzondere gelegenheid trekken we ons boerengoed aan. Op die dag was het ‘molendag’. Dat viel tegelijk met Open Monumentendag.

Op de bovenstaande foto zie je de complete molen-club. V.l.n.r. Ikzelf, Jelle  en Thijs. Thijs is leerling molenaar en weet, net als Jelle, alles van molens af. Jelle draagt het witte kostuum van de molenaar. Dat is, in tegenstelling tot het boerengoed, wit.

Dit schilderij ‘Het dorpsplein van Hoek’ hangt dan wel niet in de galerie, maar ik laat het toch even zien omdat het er zo onlosmakelijk bij hoort. Het werk is al verkocht. Vandaag dat het nu niet in de galerie hangt.

Dit schilderij is gebruikt voor het etiket van het Hoekse bier dat bij onze dorpssuper te koop is. Een heerlijk biertje voor speciale (Hoekse) gelegenheden.

Aardappeloogst. 60 x 60 cm. Olieverf op heel linnen. €2150,-

‘Aardappeloogst’ hangt prachtig in de nis van de galerie die toegang biedt tot het ondergrondse. Zo zie je hoe aardappelen geoogst werden, en nog steeds worden, tijdens een oogstdag of boerendag. Maar ook in mijn eigen moestuin worden de aardappelen nog steeds zo geoogst.

Dat gaat er dan net zo aan toe, alleen ontbreekt dan even de boeren schoonheid die ze allemaal netjes in het mandje doet.

En deze favoriet ‘Zondagse kool’, zie je gelijk hangen als je binnen komt i de galerie. Het is een ode aan de Zondagsrust, waarvan ik vind dat die belangrijk is, maar soms ook erg onhandig. Dan is het altijd fijn om een smoes te hebben om toch even in de moestuin te kunnen prullen omdat er ook op Zondag gegeten moet worden.

Hoewel het schilderij stevig geschilderd is heb ik de hand (mijn hand) met het tuindersmes tot in de fijnste details uitgewerkt. Eigenlijk had dit mes een paeremes moeten zijn, maar die had ik toen nog niet. Nu wel en met dat prachtige mes snij ik nu de kolen, prei en penen af in de moestuin.

En zo ziet het hele plaatje er uit. In mijn Axels boerengoed in de moestuin.

Dorpsgezicht op Hoek. 80 x 80 cm. olieverf op heel linnen. €2250,-

Vanuit de polder bij ons dorp (Hoek) geschilderd op een redelijk formaat. Deze hangt direct, links, als je de galerie binnenkomt.

Het gerucht uit de Bontehondstraat. 80 x 60 cm. Olieverf op heel linnen. €2450,-

Aanvankelijk was ik alleen van plan om deze prachtige muur te schilderen achter het Museum ‘De vier ambachten’ te Hulst toen er een prachtige dame voorbij kwam flaneren. Ik was te laat om daar een foto van te maken en bedacht me later dat dit wel een heel bijzonder plaatje kon worden. Zo schilderde ik deze situatie die ik ‘Het gerucht uit de Bontehondstraat’ ben gaan noemen.

Het behouden huis. 50 x 120 cm. Olieverf op heel linnen. €2850,-

Deze zie je hangen als je de galerie binnen komt. Direct rechts. Het is een ode aan mijn huisje, mijn leven op het platteland van Hoek en vooral aan een heerlijk moment met Ineke die toen langs kwam om pannenkoeken te bakken op mijn oude, hout-gestookte, fornuisje in de keuken.

De Zeeuwse collectie zegt veel over mijn belevingswereld op het platteland van Zeeuws Vlaanderen waar ik me helemaal thuis voel. Een heel bijzonder stukje Nederland dat sterk verwant is aan België. Een landje dat gevormd is door historie, krijgsgeweld en natuurgeweld en waar nog steeds de spookverhalen verteld worden en waar het streekproduct nooit is weggeweest.