Dag 3 zwart-wit

Toverschoentjes 30 x 24 cm.

De derde dag van een fotografie-actie op facebook. Elke dag maak ik een zwart-wit foto van iets wat me bezig houdt in het dagelijks leven. Een hele week lang. Op de derde dag viel mijn oog op de ‘toverschoentjes’ van Jennifer die nog steeds in mijn atelier staan. Het schilderijtje dat ik hiervan maakte is al verkocht. Het onderwerp blijft me boeien en ik loop er al een tijdje over te denken om hier nog eens iets over te gaan schilderen.

Ook Tamara Sille, de eigenaresse van Galerie Sille, waar het schilderijtje verkocht is, gaf al aan dat het het onderwerp in de smaak valt bij het publiek. Dat geeft me een extra reden om weer eens aan de slag te gaan met dit vrolijke onderwerp. Vandaag ga ik een nieuw plan ontwikkelen om hierover te gaan schilderen. Ideeën genoeg. Maar ik ben ook nog druk doende met het middelste schilderij voor het Mathilde drieluik. Dat moet eind van deze maand klaar zijn. Het wordt gelukkig geen race tegen de klok, maar ik zal hier toch de komende dagen elke dag mee bezig moeten zijn.

Het werk vordert al heel redelijk. Het eind is in zicht. De komende dagen werk ik vooral aan het voltooien van de vele details en het maken van studies voor de twee andere delen van het drieluik.

 

Tweede dag zwart-wit

Op de tweede dag dat ik een zwart-wit foto heb geplaatst over mijn dagelijks leven op facebook heb ik ervoor gekozen om een foto te maken van de Rayburn met het nieuwe schouwtje erboven. Het heeft niets met schilderen te maken maar alles met mijn dagelijkse bedoeningen in Hoek. Dat schouwtje heb ik gemaakt in de houtwerkplaats die ik heb ondergebracht in mijn atelier. Telkens maak ik wel iets om mijn leefomgeving verder te verfraaien naar de situatie waarin ik wil leven. In dit geval was de landelijke keuken aan de beurt.

Links op de vensterbank zie je nog net een pak roggemeel staan van onze Hoekse molen, de Windlust, waar ik koek en pepernoten van bak in de Rayburn. De waterketel zorgt voor gratis warm water en ook voor wat luchtvochtigheid die nodig is als de Rayburn mijn huis droog stookt.

Het schouwtje moet nog geschilderd worden. Net als de nieuwe meterkast er naast. Dat ga ik pas doen als ik genoeg te schilderen heb. Zo pak ik een aantal zaken ineens aan en de tijd lijkt daar nu voor te zijn aangebroken. Maar omdat ik het nog steeds erg druk heb met het schilderen van het middelste paneel voor het Mathilde drieluik stel ik die klus uit tot het moment dat ik met dat Mathilde-schilderij klaar ben.

Zeven dagen zwart-wit

Op facebook werd ik gisteren gevraagd of ik zeven dagen lang zwart-wit foto’s wil plaatsen over zaken die me dagelijks bezig houden. Geen mensen, geen selfies en geen uitleg. Ik nam die uitdaging aan van Gera Zoet. En nu moet ik elke dag iemand vragen dit ook te gaan doen, maar daar heb ik een hekel aan.

Wat me bezig houdt hoef ik waarschijnlijk niemand uit te leggen. Dit is een foto die ik maakte in het atelier. En als ik alles zo zwart-wit zie, komen bij mij herinneringen terug aan een atelier uit ver vervlogen tijden. Tijden dat je wel tien keer nadacht eer je op het knopje van je fototoestel drukte. Tijden waarin je slechts 12 opnames kon maken met één 120 rolfilm. Tijden waarin je nog moest scherpstellen en met zoveel zaken rekening moest houden dat je de tijd nam om te kijken door het zoekertje. Naar die tijd verlang ik terug. Alles was veel overzichtelijker en alleen de Club van Rome sprak van overbevolking. Het leek toen nog zo ver weg.

Mathilde en een schouwtje

In het atelier werk ik niet alleen aan schilderijen, maar heb ik ook een houtwerkplaats en doe ik tal van andere klussen in en om het huis. Momenteel werk ik natuurlijk de klok rond aan het drieluik voor Mathilde. Dit is het middelste paneel van het drieluik en dat begint al vrij ver te vorderen.

Ik laat het voorlopig nog niet echt goed zien op foto’s om straks het voltooide werk te kunnen tonen. De twee zijpanelen laat ik helemaal niet zien omdat anders de verrassing weg valt op de grote dag (7-7-2018) hier in Terneuzen. Maar je krijgt zo wel een indruk wat ik aan het doen ben. Dit middelste panel wordt straks op een ‘Art-print’ gezet. Dan krijgt toch iedereen het te zien. Die Art-print is een gelimiteerde oplage voor ons crowdfunding project. Er worden er 500 van gedrukt die met de hand worden genummerd en gesigneerd. Ook het blinddrukstempel van mijn atelier komt er in te staan. Die Art-print is straks exclusief beschikbaar voor de genen die ons gaan helpen met de crowdfunding. Daar vertel ik later wel meer over.

Naast schilderen ben ik ook bezig met het maken van een schouw(tje) voor boven de Rayburn om de schoorsteenpijp aan het zicht te onttrekken. Boven zo’n fornuis hoort en schouw te zitten en oorspronkelijk zat er ook een vergelijkbaar bouwsel waar ik niets meer van terug heb kunnen vinden dan alleen wat vage sporen op de muur.

De nieuwe schouw wordt anders van vorm en ontwerp. Oorspronkelijk hing daat een sober ding dat taps toeliep naar het plafond. Mijn nieuwe schouw wordt recht en meer in overeenstemming gebracht met wat je tegenwoordig ziet in ontwerpen voor landelijke keukens.

Ik heb de rand inmiddels gemaakt. Daarboven komt een rechthoekige schouw die tot aan het plafond doorloopt zodat je de pijp en de bocht niet meer ziet. Het hele geheel wordt straks netjes wit afgelakt. Tegelijk met de meterkast ernaast.

Zo kom ik mijn dagen wel door. Schilderen, ontwerpen, bouwen en dromen. In de moestuin is momenteel weinig anders te doen dan nog wat te oogsten. De grond is koud en nat en het is nu wachten op wat gunstiger weer om de tuin echt goed winterklaar te maken.

Op de percelen heb ik rogge (van onze molen) gezaaid als bodemverbeteraar. Komend voorjaar wordt dat onder gespit voor een nieuw moestuin seizoen. Nu zie ik er in ieder geval iets groeien en dat ziet er altijd beter uit dan een kale omgespitte vlakte.

Het kolenkot zit nog lekker vol met kolen voor de komende winter en kan ik maar raak stoken voor heel weinig geld. Ons Zeeuwen bin zunig, en dat is er waarschijnlijk de reden van dat hier nog relatief veel op kolen wordt gestookt. En ik doe daar natuurlijk gezellig aan mee.

Muurkrant Domburg

Vandaag was ik even bij vrienden aan de overkant. In Domburg. Die wezen me op het feit dat ook daar al beroemd aan het worden was. Mijn naam kwam al voor op een muurkrant waarop de belangrijkste exposities vermeld staan in Zeeland. In dit geval werd verwezen naar de Winter expositie van Galerie Lokaal 54 van Anne Mannaerts.

En dat vond ik wel een leuke verrassing. Mede ook omdat hier mijn naam al wat rond is gegaan door het schilderij ‘Ballunatics 7’ dat ook hier, in dit prachtige plaatsje, ergens aan de muur hangt. Op dat schilderij zie je het beroemde Badpaviljoen van Domburg en Mathilde.

Bij Lokaal 54 hangt straks al mijn Zeeuwse werk, zoals ‘Zondagse kool’, en alles wat nog gaat volgen.

Zondagse kool. 40 x 60 cm. Olieverf op heel linnen. Met lijst. €2250,-

Middenpaneel Mathilde drieluik

Het is de laatste tijd wat stil op mijn site en op facebook. Dat komt omdat ik nu hard aan het werk ben voor het Mathilde drieluik. Het altaarstuk voor haar 80-ste verjaardag op 7-7-2018 die we, hier in Terneuzen, gaan vieren. Het is een hoop werk. Om te beginnen de uitzoekerij, want ik wil en kan geen foto’s van Mathilde gebruiken die van andere fotografen zijn. Alle foto’s die ik nodig heb voor het referentie materiaal heb ik daarom zelf gemaakt. Mijn eigen muze, Ineke, heeft model gestaan voor Mathilde. De foto’s van de stad (Terneuzen) heb ik afgelopen zomer gemaakt. Exact op de dag dat Mathilde 79 zou zijn geworden.

Omdat ik dit eigenlijk stil wilde houden, om de verrassing te bewaren voor de grote dag volgend jaar, heb ik de laatste tijd niets meer gepubliceerd. Maar omdat mensen uit mijn omgeving zich af gingen vragen of alles wel goed ging met me, ben ik gezwicht en laat ik je een glimps zien van waar ik nu mee bezig ben.

Dit is dus het middelste schilderij van het drieluik. Je ziet Mathilde op de Scheldedijk staan, turend richting Amsterdam. Helemaal juist heb ik het niet geschilderd, want toen ze in 1959 vertrok zag ze er anders uit dan op mijn schilderij. Onherkenbaar, maar wel Mathilde. Ik koos er uiteindelijk voor om haar te schilderen zoals we haar allemaal kennen. Herkenbaar. Een soort dichterlijke vrijheid die nodig is om het geheel herkenbaar te maken.

Op de achtergrond zie je Terneuzen. Gezien vanaf de Scheldedijk. De plek waar Mathilde vaak kwam. Je kijkt de Nieuwstraat in en je ziet het oude postkantoor. Een prachtig Willink-achtig gebouw. De lucht is blauw, maar dat is onderschildering voor een heel zware lucht die er straks in geschilderd wordt. Dat is nodig om het schilderij de nodige spanning te geven die hoort bij het verhaal van Mathilde.

Streepjescode nu ook bij Galerie Sille

Toverschoentjes 30 x 24 cm. olieverf op heel linnen. €1250,-

Gisteren even bij de galerie langs geweest om daar ook het schilderij ‘Streepjescode’af te leveren. Samen met het schilderij ‘Toverschoentjes” maakt dit werk in zekere zin deel uit van de Ballunatics serie. Alle informatie hierover kunt u nalezen op de site van Galerie Sille.

De galerie ligt midden in het Groene hart van Nederland en is heel makkelijk te bereiken via de A12 (afslag 13 Oudewater).Oudewater ligt tussen Utrecht en Gouda in en is een prachtig oud stadje met een roemrijke geschiedenis waar je op een heel aangename wijze een dagje door kunt brengen als uitje. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dit heel goed te combineren is met een bezoek aan de galerie, waar, naast mijn werk, ook het werk van vele collega’s is te zien.

Terug bij Galerie Sille

Ballunatics 8, Toverschoentjes en Contramime zijn vandaag naar Galerie Sille gebracht te Oudewater. Ballunatics 8 heeft even de galerie verlaten om neer te strijken op de tentoonstelling te Gent, maar is nu weer terug.

Eigenlijk had ik ook ‘Streepjescode’ bij me willen hebben, maar die kon helaas nog niet gevernist worden doordat de verf nog niet helemaal goed droog was. Dat werk wordt dan later bezorgd als deze gevernist en ingelijst is. Er zijn nu dus 5 werken van mij te zien (en te koop) bij Galerie Sille. Voor een prijsopgave kun je even kijken onder ‘Waar te koop‘.

Ook hier begin ik een eigen hoekje te krijgen temidden van een schatkamer vol prachtige kunst van vele collega’s.

Nu nog even snel neergezet, maar straks hangt alles keurig op z’n plek.

Opening Wintertentoonstelling bij Lokaal 54 (Terneuzen)

Het was gezellig druk tijdens de opening van de Wintertentoonstelling bij Galerie-Atelier en kunstcafé Lokaal 54 van Anne Mannaerts te Terneuzen, ondanks het druilerige weer. Een samenkomst van nationale en lokale kunstenaars en een dito publiek. Dan blijkt het kunstwereldje vrij klein te zijn want iedereen kent wel weer iemand die ik dan ook weer ken en zo ben je voor je het weet weer een paar uur verder.

Eigenlijk zijn er in heel Zeeuws Vlaanderen maar twee galeries te vinden die van betekenis zijn. Dat zijn Pot (Axel) en Lokaal 54 (Terneuzen). Bij beide adressen exposeer ik. En dat er in Zeeuws Vlaanderen nog veel meer galeries zouden kunnen zitten vertel ik in mijn openingspraatje. Bijvoorbeeld in Hulst. Het mooiste vestingstadje van dit prachtige stukje Zeeuws Vlaanderen. Maar ook in Sluis zou je een top-gallery verwachten. Mogelijk komt dat nog als we deze regio artistiek gezien op de kaart hebben gezet.

Een collegaatje maakte van mijn betoog wat foto’s van en mogelijk plaats ik die hier later nog even bij. Het is een mooie figuratieve tentoonstelling geworden met een behoorlijke hoeveelheid en diversiteit aan werk.

Mijn werk hangt in het entre van de galerie zodat je het niet kunt missen. Op de foto hierboven zie je Jelle, onze Hoekse molenaar, en Tom, een dorpsgenoot, kijken naar mijn werk (Zondagse kool).

Sieraden, schilderijen, keramiek en brons is wat deze tentoonstelling de komende wintermaanden de bezoeker gaat bieden. Wie de auto parkeert bij Brasserie de Westbeer aan de Schelde boulevard of bij het Schelde Theater loopt zo de Nieuwstraat in om op nog geen 500 meter van de parkeerplaats de galerie aan te treffen.

Trots en een regenboog

Vandaag het schilderij ‘Mosterdveld bij Magrette’ afgeleverd bij Pot interieurs te Axel, waar het nu heel mooi in ‘mijn eigen hoekje’ hangt. Het is best wel een fors schilderij van 100 x 160 cm. wat daar heel goed uitkomt omdat de wanden hoog en groot zijn. Je ziet het werk ook meteen in een interieur hangen.

Pot geeft dit jaar ook weer extra aandacht aan de kunsten. In het eigen glossy magazine staan nu een paar pagina’s met het werk dat hier te koop is. Brenda Baart heeft daar de teksten voor gemaakt en de foto’s geplaatst en tot mijn grote verrassing en trots zie ik een pagina grote foto van mijn zwarte Madonna.

Als ik, over Zaamslag, terug naar huis rij doe ik dat om nog even naar het mosterdveld te kijken waar ik dan langs kom. Dan zie ik dat er een regenboog boven die boerderij hangt en stap ik heel snel uit om er een foto van te maken. Het was echt prachtig!

Het is helaas op de foto niet zo heel goed te zien dan in het echt, maar ik was hier zeer aangenaam door verrast. Het lijkt wel alsof ik een bedankje krijg van een hogere macht dat ik dit tafereeltje heb geschilderd en dat dit nu niet door de Scheldetunnel naar het noorden van het land gebracht is maar op een steenworp afstand van deze plek te zien is bij Pot.