Helemaal mooi bij Pot

Telkens als ik bij Pot (Axel) binnenloop voel ik me trots. Vandaag zag ik voor het eerst het schilderij ‘De dromendraagster’ hangen in een machtig mooi gestileerd hoekje van de heel grote winkel vol stijl interieur en design. Er hangt nog veel meer werk van mij, maar deze moest ik toch even laten zien.

Nieuw werk bij Via Mioni in Breda en een Zeeuwse verrassing bij thuiskomst

Vanmorgen ben ik ‘even’ op en neer geweest naar Via Mioni in Breda met een aantal nieuwe werken. Hierboven zie de eerste. ‘Verdwijnkunst‘.

Rechts zie je ‘Woeste Hoogte‘(Kate Bush).

Hieronder het schilderijtje ‘Streepjes‘.

 

 

 

 

 

 

 

 

Via Mioni is wel een heerlijke plek voor mijn klassieke kleinere werk. Temidden van schitterend antiek en prachtige lijsten, midden in het Ginneken (wat sinds 1942 bij Breda hoort). Hier is mijn werk al een tijdje ruim vertegenwoordigd.

Rechts zie je het werk ‘Telefoon’, met model Jennifer die hier eveneens ruim vertegenwoordigd is en mogelijk zelfs al een beetje beroemd is geworden, want als ik in de winkel kom tref ik daar vaak klanten die over een eerder schilderij van haar beginnen. ‘Het spionnetje’ te zien op de foto hieronder.

Via Mioni heeft niet alleen werk van mij hangen, maar ook werk van diverse van mijn collega’s. Daarnaast hangen er ook heel mooie stukken van onze schilderende voorgangers. Oud en nieuw door elkaar. Temidden van de meest schitterende antieke voorwerpen.

Twee andere werken zijn momenteel even elders onder gebracht, maar komen waarschijnlijk binnenkort ook deze kant op. ‘Giechelpietjes’ en ‘Fatale morgana’.

Giechelpietejes

Fatale morgana

Bij thuiskomst tref ik een pakket in de keuken aan. De postbode kent me en weet hier de weg. Dat is wel zo makkelijk.

Ik weet al wat het is. Ik zat er al op te wachten.

Het prachtige fotoboek van Rem van den Bosch. Top-fotograaf hier in het Zeeuwse.

Dat is nog eens ‘thuuskomen’.

 

Kunst Wageningen 2019

Zaterdagochtend, in alle vroegte, was het dan weer zover. Het is al weer 2 jaar geleden dat we deelnamen aan Kunst Wageningen in Theater Junushoff. En het voelt alsof het een week geleden is. Voordat we onze stand in konden richten loop je eerst zoveel bekenden en collega’s tegen het lijf dat je je op het laatste moment nog flink moet haasten om alles op tijd op z’n plek te krijgen.

Maar als alles dan, net op tijd, staat en hangt begint een weekeind vol gesprekken en indrukken die ik al schilder zo hard nodig heb om te weten of ik op de juiste koers zit.

Het mooiste wat je als kunstenaar mee kan maken is dat je mensen emotioneel weet te raken met je werk. Dat gebeurde hier meerdere malen. Daar ontstaan dan heel erg leuke gesprekken uit die voor mij bijzonder leerzaam zijn. Je moet je voorstellen dat je in het atelier vrijwel nooit dat soort gesprekken krijgt omdat daar nooit publiek komt. Dat wil ik ook niet omdat mijn atelier echt mijn walhalla is en doorgaans ook een verschrikkelijke bende omdat daar nu eenmaal hard gewerkt wordt. Je hebt hooguit gesprekken met collega’s die langs komen. Die begrijpen die bende omdat ze zelf net zo functioneren.

En natuurlijk tref je een deel van je collega’s ook op zo’n beurs. Dan is het mooi dat je met hen nog even gezellig na kan praten op een terrasje op de markt van Wageningen over wat je deze twee zeer drukke dagen hebt meegemaakt. De echte vermoeidheid komt pas later. Als alles echt achter de rug is en je thuis neerploft. Moe maar gelukkig. Ik weet nu weer welke schilderijen mijn publiek het meest aansprak en welke schilderijen ik de komende tijd kan gaan maken om mensen te kunnen raken.

Enzovoort

Zes recente werken voor Kunst Wageningen worden momenteel ingelijst. Twee nieuwe werken staan al weer op de ezels. Komend weekeind heb ik mijn handen vol aan de kunstbeurs in Wageningen en kan dit mooi drogen voor een volgende laag.

Drie jaar geleden

Toegang tot het kerkje. 80 x 120 cm. €4500,-

Drie jaar geleden maakte ik dit schilderij van het kerkje van Persingen. Ineke en ik gingen daar toen exposeren met onze ‘Muze-terntoonstelling’. Het was een fijne tijd waarin we vaak het kerkje bezochten om er te genieten van de magische plek en om er wat studies te maken voor dit schilderij.

Het schilderij zelf hangt nu bij Art Gallery Pot. Als ik vandaag facebook open zie ik de herinnering voorbij komen. Normaal gesproken deel ik nooit zaken uit het verleden, maar voor dit schilderij, en alle herinneringen die ik er aan vast kan knopen, doe ik dat wel.

Dat kerkje staat, naar mijn idee en gevoel, op een magische plek. Een plaats waar ooit, heel lang geleden, prehistorische mensen al verbleven om er een grote zwerfkei te aanbidden. Het schijnt een kruispunt van zogenaamde leylijnen te zijn. Onzichtbare lijnen in de aarde die, net als de volle maan, mensen in beroering kunnen brengen. Vraag me niet hoe dat zit, want ik heb er geen verstand van, maar ik weet wel dat ik op die plek iets voel. Meer dan elders.

We maakten er mooie tijden mee. Eerst het schilderen, daarna het exposeren. Het schilderij wat ik er van maakte is een schilderij met een verhaal. Je ziet een paal met een bos sleutels er aan hangen. Vanaf de geijkte paden is die bos sleutels niet te zien. Wie over de geijkte paden naar het kerkje wil, treft daar een gesloten deur aan. Wie zich van de geijkte paden afwendt, en bijvoorbeeld door de weilanden naar het kerkje loopt, kan die paal met die sleutelbos tegen komen en wel even in het kerkje kijken.

Het kerkje van Persingen is voor ons ook een ontmoetingsplaats met collega’s die hier eveneens exposeren. Door hen kwamen wij ook op het idee om hier een keer een expositie in te richten. En ik verwacht dat we dat heus nog wel eens zullen gaan doen. Over twee weken exposeren twee collega’s van ons in het kerkje. Zeer waarschijnlijk gaan wij er dan ook weer even kijken.

Toonbeeld

Volgende week Vrijdag begin ik met het geven van les bij Toonbeeld. Voor cursisten uit de regio Terneuzen die graag les van mij willen hebben bestaat er nog een mogelijkheid om je op te geven bij Toonbeeld. Ik geef les aan zowel beginners als gevorderden.

Wil je meer halen uit je kunnen op het gebied van tekenen en schilderen in het algemeen of wil je meer weten over klassieke schildertechnieken, dan kun je hiervoor bij mij terecht via Toonbeeld.

Revolver (niet) van Van Gogh

Vandaag was ik weer even bij Via Mioni en mijn oog viel op een bijzondere bodemvondst (uit Middelburg) die nu mijn dubbel schilderijtje van de revolver van Van Gogh vergezeld. Paul, de eigenaar van de zaak, had dit ding ontdekt op een van zijn zoektochten naar bijzonder antiek. Het vergezelt nu mijn Van Gogh bijdrage in de winkel. In een heel mooi vitrinekastje.

De bodemvondst uit Frankrijk heeft onlangs €160.000,- opgebracht op een veiling. Deze revolver lijkt er erg veel op, maar kost aanzienlijk minder.

Ik blijf het een merkwaardig verhaal vinden, die veiling van het wapen waarmee Van Gogh een eind aan zijn leven heeft gemaakt. Zo’n voorwerp hoort eigenlijk in een museum te liggen om zijn verhaal te completeren.

Dirty work

Om half acht was ik in het atelier begonnen met het vernissen van ‘Verdwijnkunst’. Morgen moet dit werk mee naar Breda om ingelijst te kunnen worden. De rest van de dag zal ik niet erg actief zijn in het atelier, want ik moet het dak op. De schoorstenen moeten geveegd worden voor de komende stookperiode, en ik moet een ‘hoedje’ vervangen dat er met de storm in Maart afgewaaid is.

Op de schoorsteen van de huiskamer staat nu alleen nog een enkel ijzeren staander waar ooit dat hoedje aan vast zat. De nieuwe had ik al een hele tijd klaar liggen, maar het kwam er niet van om die er op te gaan zetten. Met de komst van regenachtig weer wil ik niet langer wachten en ga ik vandaag aan de slag.

Dat doet me onwillekeurig denken aan een van mijn favoriete Laurel & Hardy films. ‘Dirty work’. Hierin gaan ze als schoorsteen vegers aan de slag. De film eindigt, uiteraard, in een complete ravage.

In mijn huiskamer breng ik alles in orde voor de veegklus. De kachel gaat aan de kant en de kachelpijp wordt voorzien van een opvang zak waar al het stof, roet en ander vuil in opgevangen kan worden. Maar eerst moet ik een ladder op gaan halen in Sint Jansteen.

Paulette, van de Zeeuwsche kringloopbeurs, heeft voor mij een pracht van een lange aluminium ladder staan. Hij is zelfs te koop voor het zachte prijsje van 6 tientjes. Hoef ik niet lang over na te denken, want zo’n ladder heb ik gewoon regelmatig nodig.

De Zeeuwsche kringloopbeurs in Sint Jansteen is een van mijn favoriete Zeeuwse winkels. Heel gevaarlijk voor mijn portemonnee maar ik vind er altijd iets wat ik zoek. En al kletsende over schoorsteenvegen, schilderen, exposeren en wat al niet meer, valt mijn oog op een mooi klein boekje over West Zeeuws Vlaanderen.

Die had ik nog niet en zo kwam ik met een ladder en een boekje thuis in Hoek.

De rest is dan nog slechts een kwestie van doen. De ladder gaat tegen het dak. Eerst veeg ik de schoorsteen, dan haal ik de restanten van het oude kapje er af, gaat het nieuwe kapje er op en ben ik mooi op tijd klaar als de eerste druppels beginnen te vallen.

Zie hier het grote voordeel van een klein huisje. Betrekkelijk eenvoudig kun je gewoon alles zelf doen.

Een mooi nieuw, glimmend, kapje op de vers geveegde schoorsteen en ook nog een leuk uitzicht over mijn omgeving. Ik kan gaan lunchen en daarna verder gaan met schilderen.

6 nieuwe werken voor Wageningen

Dit zijn de zes nieuwe werken waar ik de laatste tijd aan gewerkt heb voor Kunst Wageningen. Op14 & 15 September a.s. zijn de werken, ingelijst en wel, te zien in het Junushoff Theater te Wageningen. Van links naar rechts: Verdwijnkunst, Fatale morgana (Zeeuwse collectie), Telefoon, Streepjes-tic, Woeste hoogte en Giechelpietjes.

Ik neem uiteraard ook nog andere werken mee, zoals ‘Zondagse kool‘ en ‘Op de Windlust‘ om mijn liefde voor het Land van Axel te kunnen laten zien. Maar ook nog ander werk wat ik nu nog aan het selecteren ben.

Aanstaande Woensdag gaat alles wat nog niet is ingelijst naar Via Mioni in Breda voor een passend kader.

Opening najaarstentoonstelling bij Lokaal 54

Het verbaast me nog steeds dat de enige galerie in Terneuzen ook nog eens een heel mooie galerie is die zich qua inrichting en uitstraling kan meten met een top-galerie in de grote stad. Nu is Terneuzen bepaald geen kleine stad, maar op het gebied van kunst,- en cultuurbeleving valt hier nog wel een slag te winnen.

De opening van de najaarstentoonstelling was weer als vanouds gezellig en druk bezocht. Ik zie er natuurlijk de bekende gezichten, die vrijwel elke opening aanwezig zijn, maar ook altijd een hoop nieuwe gezichten die de tijd en de moeite hebben genomen om hier bij te zijn. Soms zelfs van heel ver weg.

Ik merk ook dat Lokaal 54 aardig naam aan het maken is in de rest van het land. Maar Zeeuwen zijn hier nog altijd het best vertegenwoordigd.

Mijn Zeeuwse collectie hangt weer aan de muur, maar ook het werk van zeven andere kunstenaars uit alle windstreken van Nederland. Een beeldje (van Elly van Weerden) trekt mijn bijzondere aandacht dit keer. Een mooi klein beeldje van een vogeltje op een tak, zoals ik ze zo vaak zie in mijn tuin (zie foto rechts).

De hele tentoonstelling ziet er weer prachtig uit. Rustig en overzichtelijk opgesteld door Anne Mannaerts.

Voor mij is dit weer zo’n moment waarop je eindeloos kan kletsen met collega’s uit de regio die hier eveneens op afkomen en met mensen die ik nooit eerder heb ontmoet.

Al met al een heel geslaagde dag en aanzienlijk minder druk dan gisteren toen hier onze Koning en Koningin rondliepen met tal van andere hoogwaardigheidsbekleders en bekende Nederlanders. En niet te vergeten de oud strijders die het hier prima naar hun zin hadden.