De groei van een monument

Om zo’n monumentaal ding als een altaar retabel te kunnen maken heb je spullen nodig. Een echte houtwerkplaats wilde ik eigenlijk niet hebben, maar ongemerkt groeide het toch uit naar iets vergelijkbaars. Zo kon ik vandaag mooi het hout voor het ‘wonderen deel’ van het retabel mooi op dikte schaven met de vlak en van diktebank die ik ooit eens heb aangeschaft voor dit werk. Ik gebruik het machien niet vaak, maar vandaag had ik hem keihard nodig. De oude planken zijn in geen enkel opzicht recht. Bovendien waren de planken net iets te dik. Dan ben je dolblij met zo’n semi-professioneel machientje wat een ontzettende klereherrie maakt, maar wel een prachtig resultaat geeft.

Zo kan ik alles mooi op de gewenste dikte maken en mooi afvlakken. Dit machientje schaaft alles zo glad als een spiegel. Je hoeft het nauwelijks na te schuren. De planken die ik hiervoor gebruik komen van de Sint Nicolaaskerk te Heythuysen waar het altaar retabel komt te staan. Dat maakt het extra leuk. Hout wat al eerder in de kerk verwerkt heeft gezeten keert in een nieuwe vorm in de kerk terug.

Ik maak nieuwe onderdelen en ik pas oude onderdelen aan. Het heeft wel iets weg van een restauratie project. Maar alles is nieuw. Alles zit perfect pas met deuvels en lijm in elkaar. Het hout is bijna goed op kleur en alles begint nu toch echt ergens op te lijken.

En aan het eind van deze werkdag staat er ineens een monumentaal bouwwerk in mijn atelier. Nog verre van voltooid, maar als ik dit deel van het retabel zie staan en ik weet dat alles qua afmeting klopt ben ik best een beetje trots. Als kunstenmaker heb ik nu iets wat echt op mijn leest is geschoeid. Een klassiek, monumentaal, kunstwerk dat bestaat uit 10 schilderijen en wat niet ergens achter een voordeur van een kunstverzamelaar verdwijnt, maar in een publiekelijk toegankelijke ruimte komt te staan. Voor iedereen zichtbaar. 10 schilderijen die samen het verhaal vertellen van de Heilige Nicolaas en de viering van het, naar hem genoemde, Sinterklaasfeest. Primair bedoeld voor de kindjes, maar secundair natuurlijk ook bedoeld om dit verhaal voor eens en altijd goed te vertellen in beeld.

Assemblage en een poes

Het is een enorme technische en artistieke puzzel, maar langzaam maar zeker begint er echt iets te ontstaan. Ik ben nu al twee dagen in de weer met hout om het monumentale altaar retabel voor Sinterklaas vorm te geven en op te bouwen.

Alle onderdelen worden uiteen genomen, op maat gemaakt en weer in elkaar gestoken. Alles moet perfect passen en op elkaar aansluiten. En dat is een grotere klus dan je misschien zou denken.

Tussen de bedrijven door is er bij mij een leuk klein katje aan komen lopen. Na wat navraag blijkt het een zwervertje te zijn die bij mij tegenover is gedumpt, ergens begin maart, dus nog vóór de corona crisis, en dat beestje heeft nu mijn imperium ontdekt en vooral de poezensnoepjes, brokjes, aandacht en gezelligheid.

Ik heb nog geen idee of het een poes of een katertje is, maar we hebben al een naam voor hem verzonnen. Voorlopig heet hij Milo. Maar als blijkt dat het een poes is plakken we er gewoon een ‘u’ achter en wordt het Milou.

Hij/zij heeft de weg naar binnen al gevonden en lag laatst al zalig hard te spinnen voor de Rayburn (The most expensive catwarmer).

Bouwpakket

Het altaar retabel (voor Sinterklaas) heeft al zo’n beetje een vaste vorm op papier, maar de vraag is altijd hoe dat uitpakt in de realiteit. Daarvoor ben ik nu aan het puzzelen. Het werd tijd om daar even wat meer aandacht aan te schenken dan aan schilderen omdat ik straks de drie wonderen van de Sint ga schilderen die onder het drieluik komen te zitten. Dan moet ik exact weten hoe groot die panelen worden.

De Sint had natuurlijk meer dan drie wonderen op zijn naam staan, maar deze zijn er uitgepikt omdat ze zo bekend zijn. De drie kinderen in de pekelton, de redding van drenkelingen op zee (Sint Nicolaas is ook de patroonheilige voor zeelieden) en de klomp met goudstukken voor de kachel. Op tekening is dat wel duidelijk, maar nu moet dat ook in het echt goed kloppen. Dat is een technisch hoofdstuk waar veel tijd en werk in gaat zitten om het 100% naar mijn zin te krijgen.

Ik gebruik hiervoor bestaande lijsten en ornamenten van, bijvoorbeeld, oude kasten, die geheel op maat gemaakt moeten worden om te passen in het plan. Dat geeft het geheel de gewenste doorleefde uitstraling. Alsof het al honderden jaren oud is. In de loop der jaren heb ik een voorraadje oude ornamenten en onderdelen verzameld die hiervoor gebruikt kunnen worden. Wat ontbreekt kan ik zelf maken in mijn houtwerkplaats waar ik de beschikking heb over een vlak en van diktebank, een draaibank en tal van andere machines en apparaten om het geheel echt goed samen te kunnen stellen. Het is altijd wel een hele puzzel. Ook moeten alle onderdelen van oude waslagen ontdaan worden en opnieuw in de juiste (kleur)was gezet worden om het tot één geheel te krijgen. Dat is een enorme klus, maar ontzettend leuk om te doen.

Alle onderdelen worden uiteen genomen om alles goed aan te kunnen passen en te behandelen tot blank hout zodat daar later de juiste kleur-was overheen gewreven kan worden.

 

 

 

Begonnen aan het vierde schilderij voor het Sinterklaas retabel

Het begint al een aardige verzameling te worden. Het vierde schilderij voor het altaar retabel voor Sinterklaas staat op de ezel en links daarvan zie je de reeds voltooide werken. Het schilderij waar ik nu aan werk komt helemaal bovenin te zitten. Het stelt de Sint voor die op zijn paard door de hemel draaft.

De prille ochtendzon werpt een koel blauw licht in mijn atelier, waar de (gas)kachel op een wat hogere stand staat om het er een beetje warm te krijgen. Het corona virus houdt de gemoederen bezig en ik neem er op enige afstand kennis van. Veel merk ik er niet van, want ik ben er aan gewend om thuis te werken en ik ga nu hooguit buiten de deur om een noodzakelijke boodschap te doen. Uitjes, bezoekjes en zomaar ergens langs gaan is er nu niet bij. Ik heb mijn handen vol aan mijn moestuin en het atelier, dus ik vermaak me wel. Maar mijn gedachten zijn wel bij al die mensen die getroffen worden door dit ellendige virus.

Derde schilderij voor het Sinterklaas retabel bijna klaar

Het drieluik, dat deel uitmaakt van het gehele altaar retabel voor Sinterklaas, is bijna klaar. Het derde schilderij,’Sint over de daken’, moet nog wat verder afgewerkt worden op kleine details en dan zijn de drie werken voor het component ‘theater’ klaar. Dit deel van het retabel gaat over de feitelijke Sinterklaas viering. Een oeroud stukje volkstoneel met een mooi sprookjesachtig karakter. Dit deel zit het grootste deel van het jaar dichtgeklapt in het retabel. Pas als de Sint in het land is gaat het open en wordt het meer het domein van de kinderen. Achterop de panelen met de stoomboot en de Sint over de daken komt dan een schilderij over de processie te Bari.

Hoewel we hier in Hoek niet veel merken van het corona virus zijn we er wel van bewust en houden we rekening met alles waar we rekening mee moeten houden. Voor mij veranderde er niet zo veel. Ik ben er aan gewend om thuis te werken in het atelier en ik doe hooguit wat boodschappen bij onze dorpssuper. Maar die maatregelen hebben wel gevolgen voor exposities en natuurlijk het lanceren van de crowdfunding campagne voor het boekje. Dat wordt naar alle waarschijnlijkheid over deze periode heen getild. Dus maak ik maar weer eens lange dagen in het atelier en de moestuin. Moet ook gebeuren.

Lokaal 54 aangepast open

In verband met de maatregelen ter beteugeling van het corona virus was Galerie Lokaal 54 in Terneuzen tijdelijk geheel gesloten. Door het Kunstcafé tijdelijk te sluiten kan de galerie wel gewoon bezocht worden onder de algemeen geldende voorwaarden (1.5 meter afstand van elkaar etc.).

Doordat de galerie erg ruim van opzet is moet dat geen enkel probleem zijn. Dus zoek je naar een leuk uitje in deze barre tijd, dan is dit misschien een uitkomst. De galerie ligt pal langs de Scheldeboulevard waar je een prachtig uitzicht hebt over de uitgestrekte Schelde met haar scheepvaart, mooie luchten, wandelpaden etc.

In het Boerekrantje

Als je in Zeeland woont en je hebt een mooi boerenkostuum, dan kun je, net als ik, lid worden van Ôns Boeregoed. Een vereniging tot behoud van de prachtige streekdracht die we hier nog met enige regelmaat uit de kast halen om een bijzondere Zeeuwse daag door te brengen.

Zo’n prachtige vereniging heeft natuurlijk ook een eigen krantje. Het Boerekrantje. En daar sta ik nu in met mijn Zeeuwse werk, wat nu weer in de galerie van Anne Mannaerts hangt in Terneuzen. Helaas heeft zij de deur moeten sluiten in verband met de maatregelen rond het corona virus. Wanneer de galerie weer open gaat is nog niet bekend, want het kan zomaar zo zijn dat die maatregelen, ter bestrijding van de verdere verspreiding van het corona virus, nog verder worden aangescherpt en verlengd.

Maar heel leuk dat ik met mijn werk in het verenigingsblad sta. Dat voelt Boeregoed.

Aan tafel bij Omroep hulst (boekenweek)

Ter gelegenheid van de boekenweek zond Omroep Hulst een tafelgesprek uit waar ik ook aan deel mocht nemen om over mijn boekje ‘De drieling van Terhole’ te spreken. Die uitzending is hieronder terug te zien.

Terhole ligt op een flinke steenworp van Hulst en vandaar dat ik daar natuurlijk helemaal op mijn plek zat met zo’n lokaal streekverhaal.

De crowdfundingcampagne van Voor de Kunst moest toen nog helemaal van de grand af aan opgezet worden. Die campagne is nu bijna klaar en zal binnenkort te zien zijn. Daarover later meer. Alles loopt nu een beetje vertraging op door de maatregelen die genomen worden om het corona virus te bestrijden, maar als alles goed gaat zal de actie op 1 April (geen grap) van start gaan.

Expo opening, ondanks corona

Vandaag, 14 Maart 2020, was de opening gepland voor het nieuwe expositieseizoen van Galerie & Kunstcafé Lokaal 54 te Terneuzen. Zoals verwacht was de opkomst heel erg laag, want heel Nederland viert het corona virus met tal van festiviteiten zoals het hamsteren van wc papier en het straatvechten op parkeerplaatsen bij winkelcentra. Dat geeft een beetje aan in wat voor een land we leven. Er mogen officieel niet meer dan 100 mensen bijeen komen op festiviteiten. Dus trekt heel Nederland massaal naar de supermarkten om die, met honderden tegelijk, helemaal leeg te kopen, te gaan staan vechten om karretjes en om de laatste rollen wc papier die morgen, net als vandaag, weer worden aangevuld, weg te graaien vóór een ander dat kan doen.

In tegenstelling tot de galerie waar het corona feest op bescheiden schaal gevierd kan worden bij gebrek aan publiek. Toch waren er wat echte liefhebbers op af gekomen en werd er zelfs wat verkocht.

Zoals gebruikelijk stelden alle aanwezige kunstenaars zich aan de bezoekers voor en greep ik de kans aan om mijn boekje te promoten en te vertellen dat we hier in Mei van dit jaar de officiële presentatie van het boekje gaan houden. Restte ons nog een hele berg hapjes en drankjes die natuurlijk op moesten. Zo werd het toch nog even extra feestelijk en heb ik genoten van de leuke gesprekken.

Op de terugweg naar huis ging ik even langs onze dorpssuper waar deze dag ook weer flink gehamsterd was door corona feestgangers. Maar de schappen waren niet leeg omdat men het wel aan had zien komen. Alles wordt de hele dag weer aangevuld zodat niemand iets zal missen.

Wanneer zouden ze schilderijen gaan hamsteren?

De stoomboot

De laatste tijd ben ik nogal druk met een aantal dingen. Om te beginnen ben ik nog steeds aan het werk aan het altaar retabel voor Sinterklaas. Dat is een klus die t/m Oktober van dit jaar door zal gaan. Gisteren heb ik het linker paneel van het drieluik voltooid. de stoomboot op volle zee. Vandaag begin ik aan de voorbereidingen van het rechter paneel. Daar komt de Sint die over de daken gaat op te staan. Dat is nog een hele uitzoekerij waar ik ook nog foto’s voor moet maken en een stevige studie van geschikte daken en schoorstenen in de sneeuw.

Gisteren heb ik dus de laatste hand gelegd aan het linker paneel met de stoomboot. Dat is een best stevig geschilderd paneel geworden met veel detaillering op de boot zelf. Zo’n combinatie van werken in stevige toetsen en fijnschilderwerk vind ik prachtig. Voor die kleine details heb ik tegenwoordig een loep-brilletje. Net als dat van een diamantair. En zo voel ik me ook een beetje. Het is een juweel van een schilderijtje geworden. Op zich vrij klein van formaat voor mijn doen, maar dat heeft alles te maken met het totale formaat van het retabel. Dat wordt 3.5 M. hoog en 2.10 M. breed.

Intussen ben ik ook druk met het opzetten van een crowdfunding campagne, via Kickstart Voor de Kunst, voor de druk van het boekje over de drieling van Terhole. Dat moet in Mei uitkomen en daar moet nog heel veel voor gebeuren.

Daar moet eerst nog een heel leerzaam proces voor doorlopen worden om de actie ook echt succesvol te maken. De eigen pagina is al opgezet en moet nu afgemaakt worden.

Daarvoor komt straks ook nog een flyer die ik ook al aan het ontwerpen ben en ik ben bezig met het maken van een filmpje voor op de site van Voor de Kunst. Al met al kom ik tijd te kort, maar het is wel superleuk om dit allemaal mee te maken.