De boekjes zijn binnen

Het was een lange weg, maar ze zijn allemaal (1000 boekjes) gearriveerd in het atelier.De Belgische chauffeur, die alleen Frans sprak, leverde ze keurig af voor de deur. Een, gelukkig, niet zo grote pallet. Een deel gaat nu in opslag in het atelier en een deel gaat meteen naar de verkooppunten.

Nu kan het verzenden en verdelen naar de verkooppunten beginnen. Die verkooppunten vind je straks terug op de pagina ‘Het boekje’ in het menu in de zwarte balk bovenaan de site.

Waar blijft het boekje?

Die vraag wordt me de laatste tijd best vaak gesteld. De boekjes zijn vorige week Maandag gedrukt. 1000 exemplaren. Vanaf vorige week Dinsdag zijn ze onderweg naar mij, maar door corona gelazer heeft de transporteur de afleverdata steeds moeten wijzigen. Vandaag hadden aan moeten komen, maar ook dat is nu gewijzigd in morgen.

Ik durf er geen voorspelling meer voor te doen, maar ik reken er toch op dat ze er morgen zijn. Dan worden ze gelijk naar alle overige donateurs verzonden en op de diverse verkooppunten afgeleverd.

Intussen teken ik verder voor het tweede verhaal. ‘Wiese, de gesel van Axel’. Een spannend spookverhaal uit het verleden dat vandaag de dag nog beleefd kan worden omdat de hoofdrolspeelster ronddoolt over wegen en velden en door dorpen, gehuchten en steden. Het tweede boekje is dus al bijna klaar voor de drukker. Nu is het alleen nog even wachten tot het eerste boekje binnen komt en op de markt zal verschijnen. Zodra ik daar meer over kan vertellen laat ik het meteen weten.

In gouden letters

Het namenbord voor de donateurs van het altaarretabel voor Sinterklaas kunnen nu stuk voor stuk geschilderd worden. Maar eerst diende ik het namenbord exact op maat te zagen om het in de juiste verhoudingen te krijgen. Daar heb ik nu een heel mooi zaagmachien voor aangeschaft, met een liniaal, zodat ik echt kaarsrecht en haaks kan zagen. En dat werkt fantastisch goed.

En dan komen de namen er op te staan. Het gaat langzaam en het is behoorlijk wat werk. Eerst teken ik elke letter. In rechte regels die met een krijtslaglijntje worden uitgezet. Dan letter voor letter schilderen met een dun penseeltje en goudverf die speciaal voor dit doel is gemaakt. Gelukkig zitten er ook nog korte namen tussen.

De toren in

Gisteren was ik weer even in de kerk om te zoeken naar ontbrekende stukjes van het torentje voor het namenbord. Het zijn kleine stukjes fijn houtsnijwerk die er in de loop der jaren van opslag van zijn afgebroken. Als ik die stukjes kan vinden werkt dat natuurlijk een stuk sneller dan wanneer ik ze zelf moet gaan uitsnijden in het juiste hout en in de juiste vorm.

Die stukjes zouden in een opslagruimte in de toren moeten liggen en daarom ging ik er, samen met pastoor Marcus Vankan, zoeken. Die toren kun je bereiken via een prachtig oud, en geheimzinnig ogend, deurtje in de hal van de kerk. Dit soort elementen van een echte oude kerk vind ik zo geweldig boeiend. Zo’n deurtje biedt toegang tot een wereld waar je normaal gesproken nooit zal komen.

Je stapt, als het ware, de geschiedenis in en die is overal voelbaar en tastbaar. Zelfs vrij recente geschiedenis. Ergens halverwege de toren zit nog een tekst die ooit door een ss-er is geschreven die deze prachtige toren op wilde blazen met explosieven. ‘Aufstijge Verboten’ staat er. Met de datum Nov. 1944 erbij en een hakenkruis en ss-teken. Twee namen van verzetshelden die dat wilden voorkomen staan er eveneens bij. De heren Jacobs en Hermans raakten zwaar gewond toen een deel van de explosieven alsnog afgingen. De toren werd met deze actie wel door hen gered.

Mogelijk lag toen het houten torentje hier ook al. We vonden ook nog een stuk half verbrand hout van een ander stukje kerkinterieur dat mogelijk te koppelen is aan deze trieste gebeurtenis.

Erg groot was de buit van onze zoektocht niet. Vier kleine stukjes van het houten torentje werden gevonden en hiermee zal ik thuis in het atelier aan de slag moeten.

Dat begon al vroeg in de ochtend. Mijn wekker, die niet rinkelt maar mauwt, was al om iets over zessen actief. Dan moet er dus gegeten worden. En als ik dan toch wakker ben ben ik maar gelijk naar het atelier gegaan om die gevonden stukjes te passen.

De stukjes passen. Er ontbreken helaas nog veel elementen en het zal een hele goocheltoer worden om dit geheel goed toonbaar te krijgen. Het komt nu aan op het vinden van goede oplossingen. De tijd om dergelijk fijn houtsnijwerk te gaan maken is er gewoon niet.

Het gaat sowieso een hele klus worden om alles tot een mooi geheel samen te stellen. Het namenbord en alle decoratie. Alle namen moeten nu eerst geschilderd worden in speciale goudverf die ik voor dit werk heb aangeschaft. Kortom, heel veel werk. Maar het kan zo iets moois worden dat ik er alles aan ga doen om dit te realiseren.

Mijn troeteldier loopt dan al weer gezellig achter me aan en wil overal bij zijn. Dat maakt zo’n diertje in mijn leven zo waardevol. Ik mis de kleintjes nog steeds, maar Milou is nu merkbaar meer op haar gemak.

Intussen werk ik verder aan een inventarisatie van de mogelijkheden om het houten torentje zo goed mogelijk te herstellen voor hergebruik in de kerk.

Namenbord

Zoals beloofd aan alle donateurs die vanaf een bepaald bedrag hebben gedoneerd, aan het altaarretabel voor Sinterklaas, komen hun namen op een gedenkbord te staan dat naast het altaarretabel staat opgesteld. Tijdens het ontwerpproces kwam ik met pastoor Marcus Vankan en de koster van de Sint Nicolaaskerk te Heythuysen uit in een ruimte onder de toren waar al vele jaren oude onderdelen van het kerkinterieur liggen opgeslagen. Daar trof ik een aantal zeer bijzondere stukken aan die mogelijk gebruikt kunnen worden voor dat namenbord.

Dat zou er dan ongeveer zo uit komen te zien als op de schets die ik er voor maakte, hier rechts. In de nis zou een beeldje van Sinterklaas of Sint Nicolaas kunnen komen te staan. Daar zit een wezenlijk verschil in. Mijn voorkeur gaat uit naar een beeldje van Sinterklaas. De Sint uit het spel. Want daar gaat het altaarretabel in grote lijnen over. Maar dat beslis ik uiteraard niet alleen.

In het atelier ben ik nu vooral bezig met het kuisen van al die stukken hout en maak ik een inventarisatie van de mogelijkheden om een dergelijk ingewikkeld stukje houtsnijwerk te restaureren en geschikt te maken voor hergebruik in de kerk waar het oorspronkelijk vandaan komt.

Overigens is het hout voor het namenbord ook afkomstig uit die opslag. Daar begin ik zo spoedig mogelijk mee. Ik moet nu even wachten op de komst van een besteld zaagmachien om dat bord keurig op maat te kunnen zagen. Al met al een hele klus waar ik de komende dagen mijn handen vol aan zal hebben.

Eindejaarstentoonstelling bij Lokaal 54

Het jaar is bijna weer om. Dat zie je aan de titel van deze tentoonstelling bij Galerie Lokaal 54 waar ik permanent exposeer met mijn ‘Zeeuwse collectie’. Een heel bewogen jaar, mag ik wel zeggen. Om te beginnen zijn er drie verschrikkelijk leuke poezen in mijn leven verschenen. Milou kwam aanlopen en bracht twee kleine poezen ter wereld. Luna en Mula. Dat bracht het nodige leven in de brouwerij.

Vervolgens ben ik het hele jaar bezig geweest met de schepping van het altaarretabel voor Sinterklaas en het uitgeven van mijn eerste boekje. Van de corona crisis heb ik weinig gemerkt. Hier op het platteland gaat alles gewoon z’n gangetje en zie je alleen in de dorpssuper dat er iets aan de hand is.

Voor het uitgeven van boekjes ben ik weer op een oud terrein terecht gekomen waar mijn artistieke loopbaan mee begon. Ik ben weer aan het schrijven en tekenen geslagen en daar heb ik enorm veel plezier in.

Ik teken en schrijf over het leven in Zeeuws Vlaanderen. Met name mijn directe omgeving waar het barst van de onvertelde verhalen en waar ik eindeloos inspiratie uit kan putten. Op de tekening hierboven zie je iets uit een toekomstig boekje. Jelle, onze Hoekse molenaar, wijst me op een bijzonder detail van de molen. Een mysterieuze inscriptie op een oude balk die ooit nog aan het oude molentje van Vremdieke heeft gezeten. Het was een van de wieken van dat molentje en dat zit nu verwerkt in onze huidige Windlust.

Overwinteren. 40 x 50 cm. Olieverf op heel linnen. €1750,-

Op de najaarstentoonstelling bij Lokaal 54 zie je al mijn schilderijen die uit inspiratie van mijn directe omgeving zijn ontstaan. Anne Mannaerts (de galeriehoudster) koos deze keer voor een schilderij, voor op de aankondiging, van mijn huisje in de sneeuw. Een sfeerplaatje wat niet gemanipuleerd is maar wat werkelijk zo is. ‘Overwinteren’ heet het.

Zo ziet dat er uit op de foto. Binnen brandt de (kolen)kachel en waarschijnlijk ook de Rayburn in de keuken waar je dan iets lekkers op kan koken of bakken. Dit jaar dus met drie tevreden spinnende poezen erbij, die de weg naar de kachel en de Rayburn al hebben weten te vinden.

Dat is dus die Zeeuwse inspiratie waar ik zo van onder de indruk kan raken. Naast dit schilderij hangt er natuurlijk nog veel meer over die ‘Trots op Zeeland’. Vanaf dag één dat ik hier woonde heb ik genoten van die sfeer die hier gewoon overal te vinden is. Ga het zelf maar eens bekijken in de galerie. Lokaal 54 Nieuwstraat 54 4531 CX in Terneuzen.

Het altaarretabel voor Sinterklaas is aangekomen op haar bestemming

Het was een hele rit. Van het Zeeuwse naar het Limburgse, Over overvolle wegen met een dikke file en veel geduld, maar het altaarretabel voor Sinterklaas is vandaag op haar bestemming aangekomen. Klaar ben ik nog niet, want er komt nog het een en ander bij. Ik kan nu eindelijk het hele monument in volle glorie zien. Het plafond in mijn atelier was te laag voor het bovenste schilderij. Vandaar dat ik het nu pas in z’n geheel kan zien. En ik ben best een beetje trots.

Onder luid klokgelui kon ik om kwart over zes de thuisrit aanvaarden. Dik tevreden. Een missie is bijna volbracht. Later, na de officiële onthulling en inzegening, zal ik meer detailfoto’s plaatsen.