Ruimtegebrek

Ik heb een redelijk groot atelier. Ruimte zat, zou je denken, maar op de een of andere manier krijg ik het toch weer voor elkaar om alles vol te zetten. Hoe efficiënt ik alles ook heb ingedeeld. Ik werk nu aan de laatste penseelstreken op het schilderij ‘Skywalk’, ik werk aan het altaarretabel voor Sinterklaas, ik maak en lijst voor ‘Skywalk’, ik werk aan het schilderijtje van de Sint en de drenkeling, ik werk aan ‘Split second’, het schilderij dat ik aan het maken ben voor een tentoonstelling met Isilareina, ik werk aan een klein schilderijtje van de poes, ik werk aan een filmpje voor promotie van het boekje, dat na de corona-crisis nieuw leven in geblazen moet worden, ik werk aan de moestuin, ik heb de poes om me heen die van tijd tot tijd even aandacht nodig heeft enzovoort.

De lijst voor ‘Skywalk’ is bijna klaar. Het schilderij is bijna af. Als je goed kijkt zie je nog net de schets op paneel die ik gemaakt heb voor de Sint met de drenkeling in het deel van het retabel dat achter de stoel op de grond staat. Hier moet ik vandaag mee verder om op schema te blijven. En ondertussen komt de poes kopjes geven en aandacht vragen.

Ze is in verwachting, wat je best goed kunt zien op de foto rechts. Het is een dikke rolmops geworden die door die verwachting vrij onrustig is en dus de aandacht wil. En die krijgt ze ook. Alles loopt hier door elkaar en ik kan er echt ontzettend van genieten.

Intussen werk ik nog aan de laatste kleine dingetjes aan het schilderij ‘Skywalk’. Dat werk zal straks te zien zijn bij Galerie Sille in Oudewater tijdens de zomer expositie.

 

Zomer-expositie ‘Spiegel’ bij Galerie Sille

Het schilderij ‘Skywalk’, dat ik speciaal gemaakt heb voor de zomer-expositie bij Galerie Sille, is bijna klaar. Ik maak er nu de lijst voor en ik verwacht dat het aan het eind van deze week helemaal klaar is en richting Oudewater uit kan vliegen. Links op de foto zie je het schilderij ‘Split second’ dat ik aan het maken ben voor een expositie met Isilareina. Dat zit nu in de planning en daar zal ik later wel meer over vertellen.

Bij Galerie Sille gaat straks de expositie ‘Spiegel‘ van start. Soms komt de inspiratie voor een werk van de galerie zelf. Met het thema ‘spiegel’ kan ik wel wat. Dat is zo’n onderwerp wat ook regelmatig in mijn werk voorkomt.

Gisterenavond heb ik de lijst voor ‘Skywalk’ gezaagd, gefreesd en gelijmd en kon het mooi een hele nacht drogen in het spanraam. Vandaag ga ik het verder afwerken. Maar ik ben ook nog bezig aan het altaarretabel voor Sinterklaas. Eigenlijk lopen er nu drie projecten tegelijk in mijn atelier en maak ik hier enorm veel uren. Gisterenavond was het middernacht dat ik hier stopte. Vanmorgen om half zeven stond er al weer een hongerige poes aan mijn keukendeur en was ik om zeven uur al weer aan het passen en meten in het atelier. Door de corona-crisis heb ik weinig tot geen last van ruis en kan ik lange dagen maken in het atelier. Dat komt me eigenlijk wel heel goed uit. Van mij mogen die maatregelen nog wel even voortduren.

En de poes doet wat alle poezen doen. Net buiten het atelier zit ze te wachten tot er een vogeltje of een muis in beeld komt.

En van het overgebleven restant van het lijstmateriaal voor ‘Skywalk’ kan ik nog mooi een klein kadertje maken voor een portretje van de poes, of zo.

Een poes met een gouden randje

Het is een klein schilderijtje. Lekker vlot en stevig geschilderd. Een mooi klein werkje over de poes die plotseling in mijn leven verscheen en nu een van mijn beste maatjes is geworden. Milou.

Vandaag heb ik er het lijstje voor gemaakt en het thuis, in mijn huiskamer, opgehangen. De poes zelf is op het schilderijtje amper een centimeter groot. Toch zie je het typische karakter van een heel nieuwsgierig katje dat ik van het prille begin al een heel leuk beestje vond. Die klik was kennelijk wederzijds. Milou is nog steeds een rondzwervend katje, maar nu wel een vaste bezoekster van mijn huis, atelier en tuin. Dat begint al ‘s-morgens vroeg tussen half zeven en zeven uur. Dan zit ze al klaar voor een knuffel, wat aandacht, en natuurlijk brokjes, poezenmelk en poezensnoepjes.

Maandenlang heeft ze een zwervend bestaan geleidt en dat leert ze niet zomaar af. De laatste tijd begint ze wel steeds meer toenadering te zoeken en is ze ook vaker en langer in mijn ruin en huis aanwezig. Ik laat haar volkomen vrij. Ze moet zelf kiezen voor een leven wat haar het leukste lijkt.

Ik heb nu dus een leuk schilderijtje van de eerste ontmoeting met de poes. En daar moest natuurlijk een kadertje rond.

Aanvankelijk had ik een blank houten kader bedacht maar ik koos er toch voor om er een zwart kader van te maken.

Een wat meer doorleeft en handmatig vervaardigd geval met een gouden randje, wat er ook erg handmatig uit moet komen te zien.

Achterop een tekst met datering ter herinnering.

En dan natuurlijk er een mooi plekje voor zoeken in mijn huis wat al redelijk vol hangt met eigen werk en dat van mijn collega’s. Op de bovenstaande foto zie je hoe het hangt en zie je ook hoe hetgeen ik heb zitten schilderen overeenstemt met de werkelijkheid. Missie geslaagd.

Kunst, en vlieg circus

Hoewel de hele wereld nog steeds in crisis zit vanwege het corona virus werk ik me een stofwolk in de rondte. Ik werk aan het altaarretabel voor Sinterklaas en omdat ik wat vooruitloop op mijn werkschema is er ook tijd voor nieuw werk voor de galerie(s).

Soms komt de inspiratie daar vandaan. Op verzoek van Galere Sille ben ik bezig met een schilderij vol spiegeling wat al ver klaar is.

Tussendoor blijf ik werken aan het altaarretabel zelf. Het houtwerk heeft nog heel wat aandacht nodig. Er moet een werkzame constructie bedacht worden om het hele geval goed neer te kunnen zetten en ook nog eens op een zodanige wijze dat alles gewoon goed functioneert. Zo moeten de zijpanelen eenvoudig te openen en te sluiten zijn, moet de brievenbus voor de kinderen voor hen goed bereikbaar zijn en mag alles niet te hoog worden. Dat vergt veel pas,- en meetwerk.

En dan wil ik nog werken aan een ‘dreamescape’ waar ik nu een studie voor gemaakt heb. Op de foto hierboven zie je een wat groter wit doek (95 x 145 cm.) klaar staan voor dat werk wat zal gaan over een vliegend circus. Links op de foto zie je een studie voor dat werk van een dame die in dat werk voor zal moeten komen.

Daarvoor moet nog heel veel uitgezocht, gefotografeerd en gestudeerd worden. Dat doe ik zodra ik daar wat tijd voor kan vinden omdat ik niet af wil wijken van mijn werkschema voor het altaarretabel voor Sinterklaas.

Een klomp vol goudstukken

Een van de drie wonderen van Sint Nicolaas is dat van de klomp vol goudstukken. We kennen allemaal wel de legende waar het zetten van de schoen voor de kachel nog aan herinnert. Dit is een van de drie schilderijen die onder het drieluik in het altaarretabel voor Sinterklaas komt te zitten.

Leuk om te vermelden is dat de klomp mijn klomp is en de kachel staat in mijn huiskamer. Je voelt je ineens schatrijk met zo’n klomp, maar de goudstukken zijn van chocolade met wat goud,- en zilverpapier er omheen. En zo heb ik het dan ook geschilderd.

Een hoop gepiel, maar daar hou ik van. De laatste details heb ik zitten schilderen met het loepbrilletje. Vandaag heb ik er de laatste hand aan gelegd. De kleuren zijn wat ingeschoten, maar dat komt straks helemaal weer goed met een (retouche) vernislaag die ik aan kan brengen als het werk(je) helemaal droog is.

Corona-tijd

Niet iedereen zal dit begrijpen, maar ik heb het drukker dan ooit. Hoewel alle exposities, presentaties, tentoonstellingen en lessen zijn opgeschort, werk ik me een slag in het rond om alles wat ik op mijn planning heb staan op tijd af te krijgen. Raar, want mijn agenda is leeg en het ziet er niet naar uit dat alles snel weer opgepakt gaat worden, maar er staan genoeg dingen gepland die wel door gaan zodra de corona-maatregelen versoepeld worden. Ik werk aan een expositie, samen met Isilareina, die onlangs gepland is. Ook de galeries vragen om nieuw werk en ik werk natuurlijk ook aan het altaarretabel voor Sinterklaas dat in Oktober af moet zijn. Dat lijkt nog ver weg, maar de tijd gaat snel als je nog een berg werk te verzetten hebt.

Intussen werk ik dus ook weer aan nieuw expositiemateriaal. Dat stond ook op de planning voor de langere termijn. Ook zijn er exposities opgeschoven en ben ik ergens wel blij met de beperkende maatregelen die er voor zorgen dat ik geen afspraken heb en dat er vrijwel niemand langs komt. Ik ben nu dus meer een atelier-bewoner dan ooit. Elke dag wordt hier lekker doorgewerkt tot in de late uurtjes. Dat is toch eigenlijk een zalige tijd voor een kunstenmaker.

Milou

Het schilderijtje van de eerste ontmoeting met Milou is af en staat in de kamer op de grond om te drogen. De poes zelf kwam er even bij zitten, maar snapt er waarschijnlijk niet veel van. Haar interesse gaat vooral uit naar aandacht en brokjes.

De situatie op het schilderijtje is deze, als op de foto hierboven, waar ook de Rayburn (the most expensive catwarmer) op te zien is, die nu  al weer klaar gezet is voor het bakken van een overheerlijke appeltaart van appeltjes uit mijn eigen boomgaard. De poes loopt momenteel overal en nergens rond. Het beestje is nog steeds haar nieuwe omgeving aan het verkennen en ziet overal zaken die ze interessant vindt.

Maaaaaaaaaaauw

Het was ergens begin maart toen ik een leuk zwart koppie zag verschijnen, met twee prachtige gele kraaloogjes, aan mijn serredeur. Het was een eerste zonnige dag na een lange periode van regen en kou. Een mooie dag om even wat deuren open te zetten om te luchten, te poetsen en op te ruimen na een lange periode van somber, donker en koud weer. En dan zag ik plots dat koppie verschijnen. Een heel nieuwsgierig katje diende zich aan. Ik vond hem meteen leuk en gaf het beestje een poezensnoepje uit een zakje dat hier nog lag van Ineke. Dat was meteen een succes. Ik gaf het beestje er nog een, en nog een, en nog een, en ik zag dat het diertje uitgehongerd was. Daarop besloot ik een doos kattenvoer te gaan halen en vanaf dat moment werden we vriendjes. De poes bleef komen en als ze me niet zag begon ze te mauwen. Ik noemde hem Milo, omdat ik er vanuit ging dat het een katertje was, maar dat bleek niet het geval. Milo werd daarom Milou en we werden beste maatjes.

Die eerste ontmoeting ging ongeveer zo. De poes zat toen nog heel bescheiden en voorzichtig buiten en keek nieuwsgierig over de drempel van mijn serredeur. Dat wilde ik gaan schilderen en zo geschiedde. Een mooi klein schilderijtje van een eerste ontmoeting met een heel leuk diertje dat zomaar mijn leven in kwam wandelen.

Intussen zijn we al een fase verder en is Milou een vaste bezoekster van mijn hof. Behalve eten wil ze ook aandacht en die krijgt ze volop. Het is een zwerfkatje die er aan gewend is om buiten te leven, maar ze zoekt wel steeds meer contact. Ze blijkt niet gechipt te zijn en ik laat haar lekker haar eigen gang gaan. Als ze zo af en toe eens langskomt voor wat eten en een knuffel vind ik het prima en als ze hier wil komen wonen vind ik het ook best. De keuze is geheel aan haar.

Ik maak er nu een mooi klein schilderijtje van voor mezelf. Momenteel werk ik nog steeds aan het altaarretabel voor Sinterklaas en doe ik dit kleine werkje er even tussendoor.

Kachelen

In het atelier werk ik rustig door aan het werk voor het altaarretabel voor Sinterklaas. Op dit moment ben ik de klomp met goudstukken aan het schilderen die voor de (brandende) kachel staat. Het betreft hier een van de drie wonderen die ik schilder voor dit monument.

De kachel zelf staat inmiddels ook weer aan. Na een periode van ronduit zomers weer is het nu weer koud. Het weer is totaal omgeslagen. Van windstil zomerweer naar waaierig herfstweer. Ik neem het schilderijtje even mee naar binnen om de exacte kleur van de gloed van het vuur achter de ruitjes naar de waarneming te schilderen. Dat is altijd beter dan iets van een foto schilderen.

De poes wil juist naar buiten. Niet door het voor haar aangelegde poezenluikje, maar door de deur. Om haar zin te krijgen gaat ze hard zitten mauwen. Eenmaal buiten wil ze weer naar binnen, enzovoort. Ik doe nog eens een poging om haar door het poezenluikje naar binnen te lokken met een poezensnoepje, maar madam vertikt het om aan dit plan mee te werken.

De Sint door de hemel

Het was best een klus. Van drie foto’s die ik voor dit schilderij gebruikte moest ik één logisch geheel zien te maken. En dat bleek minder makkelijk dan ik had voorzien. Dit schilderij op paneel komt bovenin het atlaarretabel te zitten voor Sinterklaas.

Vorig jaar November had ik een mooie ontmoeting met hem in de mistige polders rond IJzendijke. Hij was speciaal voor dit schilderij uitgerukt zodat ik hem goed kon fotograferen voor dit werk. Dat was best een bijzonder moment. In vol galop kwam hij aangereden. Eerst kon ik hem alleen maar horen. Door de dichte mist kon ik hem niet zien. Ik denk dat hij dat met opzet gedaan had om deze ontmoeting een magisch tintje te geven. Hij kwam, als het ware, uit het niet naar de bewoonde wereld. Hij was in het land, dus het kon, en daar maakte ik dankbaar gebruik van.

Met die foto’s die ik toen maakte kon ik later in het atelier heel precies alle details schilderen. Met zo’n loep-brilleke. De Sint door de hemel is een belangrijk werk in dit retabel omdat hierin het verhaal van hemel en hel verteld gaat worden. Dit is een heel belangrijk element in het hele Sinterklaas-verhaal waar de laatste jaren weinig aandacht meer voor was. Maar hier is het allemaal ooit om begonnen.