Klassieke vormen in hout

Vandaag ben ik voornamelijk bezig geweest met het uitsteken van de klassieke lijnen voor het onderste deel van het altaar retabel voor Sinterklaas. Een precisie werkje waar ik lekker de tijd voor heb genomen. Op de ezel staat een schilderijtje dat moet drogen eer ik er goed aan verder kan werken. Het betreft een van de drie wonderen van Sint Nicolaas. De drie kinderen in de pekelton. Als dat schilderijtje klaar is laat ik het wel zien.

Dat uitsteken van die lijnen en ornamenten gaat met een beitel en een klop. Een echt grote kunst is het niet, maar om een strak geheel te krijgen moet je precies binnen de getekende lijntjes blijven. Het is daarom meer een tijdrovend klusje.

Het eindresultaat ziet er goed uit. Het is nu nog een kwestie van afwerken. In het ovale schilderij zie je straks de hel. Daar komt Zwarte Piet vandaan. Dat schilderij is geen fijn plaatje om te zien. Het valt daarom een beetje weg achter de brievenbus. En mogelijk komt er een gordijntje voor te zitten als het te griezelig oogt voor de kinderen. Zo’n mooi rood velours geval met aan de zijkant een trekkoord voor heel nieuwsgierige kinderen.

Aardappelbloem

In de moestuin bloeien de bloemen van de aardappelplanten. Dat is zo’n typisch boeren feest-moment. Je kunt aan de hoeveelheid bloemen zien dat er een goede oogst aan zit te komen onder de grond. Omdat ik het zo’n bijzonder mooi bloemetje vind heb ik er een klein schilderijtje van gemaakt voor Jo Stanneveld die afscheid van zijn werk (directeur Toonbeeld) moest nemen in alle stilte omdat een gepast groots afscheidsfeest niet door kon gaan vanwege de corona crisis. Met alle collega-docenten maakten we een bloem voor hem om het niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Al die bloemen werden stiekem in zijn tuin geplant om hem op zijn laatste werkdag te verrassen.

Echt een superleuk projectje waar iedereen aan mee heeft gewerkt en wat een prachtig resultaat had.

De zomerexpositie bij Sille Gallery is begonnen

Foto: Sille Gallery

Met de schilderijen Skywalk en Mirrors doe ik weer mee aan de zomerexpositie bij Sille Gallery in Oudewater. In verband met de corona maatregelen is de feestelijke opening van deze expositie anders verlopen dan gebruikelijk, maar er is weer een prachtige collectie werk bijeen gebracht om de feestelijkheid geheel tot uiting te laten komen in het tentoongestelde werk.

Foto: Sille Gallery

Zelf heb ik even goed rond kunnen kijken toen ik mijn werk af kwam leveren. Een aantal werken vielen me meteen op, zoals de prachtige kleine beeldjes van Saskia Hoeboer. Maar er is natuurlijk nog veel meer te zien en te beleven. Ook vandaag (Zondag) is de galerie open. Combineer dat met een bezoek aan het prachtige oude stadje Oudewater en je hebt een heel leuke dag.

Skywalk

Skywalk. 85 x 60 cm. Olieverf op portretlinnen. €2450,-

Vanmorgen heb ik dit schilderij afgeleverd bij Galerie Sille te Oudewater voor de zomerexpositie die komend weekeind geopend wordt. Zelf ben ik daar niet bij omdat ik andere verplichtingen heb. De galerie is met corona-aanpassingen te bezoeken.

Het thema van deze zomerexpositie is ‘Spiegel’, en daar voldoet dit werk wel aan. Eerder maakte ik het schilderij ‘Mirrors’ (zie hieronder) en ook die kun je daar gaan bekijken.

Mirrors 60 x 60 cm. olieverf op linnen. €1800,-

Nog een leuke vondst

Echt heel bijzonder is het niet. Gewoon leuk om tegen te komen. Voor de bouw van het altaar retabel voor Sinterklaas gebruik ik heel oude meubelstukken die ik aanpas om te kunnen gebruiken in de bouw van het retabel. Hierdoor krijgt het bouwwerk direct een historische uitstraling die ik zo belangrijk vind. In een monumentale tafel die ik hiervoor aanschafte via de Zeeuwsche kringloopbeurs te Sint Jansteen trof ik een klein opgevouwen papiertje aan om een verbinding passend te kunnen maken. Het is een heel oud stukje papier van een advertentie van een meubelzaak aan de Place Clichy te Parijs.

Dat is zo’n beetje het belangrijkste uitgangscentrum van de stad waar belangrijke straten als Boulevard de Clichy en de Boulevard des Batignolles op uitlopen. Vlak bij Moulin Rouge (aan de Boulevard de Clichy) en tal van andere beroemde gelegenheden, waar destijds ook beroemdheden als Vincent van Goch, Picasso, Degas (die er woonde), etc. te vinden waren. Op nummer 6 woonde de schilder Degas; hij overleed hier in 1917 op 83-jarige leeftijd in een appartement op de 5e etage. Op nummer 11 woonde de voormalige minister van buitenlandse zaken Théophile Delcassé, die z’n huis aan veel artiesten verhuurde, waaronder Picasso in 1909. Op nummer 35 bevindt zich het théâtre de Dix-Heures. Op nummer 42 bevond zich voorheen het Café du Tambourin waar Vincent van Gogh in 1887 een tentoonstelling hield, overigens zonder enig succes. Op nummer 64 het cabaret Les trois Baudets, in 2010 heropend als cultureel centrum. Op nummer 68 heropende het café Le Chat Noir nadat het vanaf de naastgelegen boulevard de Rochechouart verhuisd was. Op nummer 72 het Musée de l’érotisme. En op nummer 82 staat sinds 1889 de nummer 1 attractie van de buurt, de Moulin Rouge (bron Wikipedia en opgezocht door Ineke). Dit meubelstuk zou dus uit die beroemde Place Clichy kunnen komen. Zeker is dat natuurlijk niet, maar het kan.

De advertentie zal van rond 1900 zijn geweest. In die tijd moet een meubelmaker het papiertje gescheurd en gevouwen hebben om het in die (wat te ruime) verbinding te leggen zodat alles weer netjes strak aansloot. Mijn gedachten stromen dan gelijk weg richting een van mijn favoriete striptekenaars Jacques Tardi, die deze plek veel getekend heeft voor zijn boeken over Isabelle Avondrood (Isabelle Blanc Sec).

Zomaar een leuke vondst, dus.

Basis voor het retabel en nog veel meer

Het werk aan het altaar retabel voor Sinterklaas is weer een stapje verder. De basis voor het hele monument is klaar. Een zware eikenhouten ‘podium’ waar straks de drager opgebouwd kan worden. Op de foto hierboven zie je die basis met daarop alvast de brievenbus voor de brieven en tekeningen van de kinderen aan de Sint.

Maar ik heb intussen ook gezocht naar een geschikt vitrine kastje voor het hoefijzer van het paard van de Sint. Tijdens mijn zoektocht kwam ik uit bij Frans Brouwers die op zolder nog een oud klokje had liggen waar een ideaal kastje omheen zat. Een erfstuk, waar hij eigenlijk geen plannen voor had. In het atelier doe ik een leuke ontdekking. De gewichten voor dat klokje zaten verpakt in een oude krant uit 1966. En wat zag ik daar al eerste leesbare tekst op staan? Juist. Heythuysen!

Toeval bestaat niet. Zou de Sint dit van bovenaf geregeld hebben? Het moest zo zijn. Ik zocht een kastje voor dat hoefijzer wat een oude doorleefde uitstraling heeft en bij de eerste de beste vraag komt dit voor de dag.

Het is een mooi kastje. Exact wat ik zocht. Het moet helemaal opgeknapt worden, maar zo dat de ouderdom zichtbaar blijft. Het klokje zelf bewaar ik uiteraard heel zorgvuldig om het later nog eens ergens in te kunnen bouwen. Het is zo’n mooi mechaniekje met een prachtige geëmailleerde wijzerplaat en prachtige oude wijzers van metaal. Helemaal compleet. Helaas niet werkend, maar daar weet ik wel raad mee. Een echte zoldervondst dus met een heel opmerkelijke verrassing.

Ik heb het klokje er heel voorzichtig uit gehaald en ik ben het nu aan het afwerken als kastje voor het hoefijzer. Het gaat me wel een beetje aan het hart om zo’n prachtig klokje op te offeren, maar het komt goed. Niets van dit uurwerk wordt weggegooid. Alles komt later nog wel eens van pas in een volgend bouwsel.

En zo komt dat er straks ongeveer uit te zien. De binnenkant van het kastje krijgt een lichte kleur om het hoefijzer goed zichtbaar te maken en natuurlijk iets van velours op de bodem. Dan lijkt het net een relikwie uit de 16-de eeuw, en dat is precies wat ik wil bereiken. Het moet er uit gaan zien alsof het al eeuwen oud is.

Het kastje is heel zorgvuldig geprepareerd en opnieuw in elkaar gelijmd. Nieuwe elementen zijn gezaagd, gedraaid en afgewerkt om het kastje te completeren en alles behoudt zijn antieke uitstraling.

En dan komt het er ongeveer zo uit te zien. Het hoefijzer moet nog een standaard krijgen zodat het op de bodem van het kastje kan worden vastgeschroefd en de binnenkant van het kastje krijgt een gepaste lichte kleur om het hoefijzer goed zichtbaar te maken.

En zo ziet dat er uit na een dag hard zagen, draaien, schuren, lijmen en schroeven. Onder de houten voet komt nog een zware metalen voet om het geheel de gewenste stabiliteit te geven. Het blanke hout krijgt een passend kleurtje.

Beschouwing in zwart-wit

Als ik het hele geheel eens in zwart-wit zie ontkom ik niet aan de indruk dat ik zo’n 100 jaar in de tijd terug ben gekeerd. Echter is deze foto genomen in 2020. 100 jaar geleden was alles in een zeker evenwicht. Het leven was een stuk rustiger en overzichtelijker. En dat is precies wat ik zoek. Daarnaast vind ik alles uit die tijd mooier dan al die zielloze plastic troep van nu. Ik beschouw de schouw als een mooie stap in de richting die ik zo koester. Hoewel het hele geval nog lang niet af is zie ik wel dat ik in de gewenste richting aan het werk ben.

In het atelier is het een enorme bende. Ik werk aan diverse werken tegelijk. Zo ben ik de studie voor ‘Split second’ aan het inlijsten omdat ik die heel geslaagd vind en lekker zelf wil houden. Daarnaast gaat het werk aan het altaar retabel voor Sinterklaas voort en werk ik aan een klein schilderijtje over kippen voor een goede vriend van me. Ook daar moet een kadertje voor gemaakt worden en dat gaat dan gelijk op.

‘Split second’ staat daar achter. Klaar om weer opgepakt te worden als ik daar weer tijd voor heb. Je kunt er op bovenstaande foto nog net een stukje van zien. Van de zegenende ‘Nicolaas’ op de puinhopen van de klokkentoren van Finale Emilia, wat symbolisch staat voor de afbraak van alle kunst en cultuur op dit moment.

De zooi in het atelier is de typische zooi van een werkplek waar veel gebeurd. Ik heb al eens geprobeerd om heel ordelijk te gaan werken, maar dat mislukte dus. In deze chaos weet ik uitstekend de weg en ik heb al die zooi nodig om te kunnen werken. Dan is het heel fijn om te weten dat in het huisje alles de rust en overzichtelijkheid uitstraalt van weleer.

 

 

Een nieuwe oude schouw

Het koste wat moeite, maar hij staat. Althans, het grote geheel. Er moeten nog wat kleine dingetjes afgewerkt worden en het marmer schilderwerk moet nog compleet gedaan worden. Maar ik heb eindelijk een schouw in huis zoals ik het graag wilde hebben. In het middendeel, boven het oude schouwtje, komt nog een toepasselijk schilderij.

Het bovenblad van het oude schouwtje mistte de twee zijdelen, die er waarschijnlijk nooit aan gezeten hebben. Die heb ik dus opnieuw moeten maken van hetzelfde hout. Die zitten met deuvel verbindingen en lijm aan elkaar. Precies zoals men dat destijds ook deed. Ik wil proberen de originele marmer-beschildering van dit bovenblad te behouden, maar die is op veel plekken zo slecht dat ik de originele beschildering uitvoerig heb gefotografeerd om die later in zijn geheel terug te schilderen. Maar ik ga nog zeker een reddingspoging ondernemen.

De zijpanelen zijn nu helemaal goed gevormd en behandeld met een Gesso grondlaag waar later de marmer schildering overheen gezet kan worden. Aansluitend op de originele schildering. Dit blad moet straks één geheel worden wat exact matcht met de schildering op het schouwtje er onder.

Boven het schouwtje en het blad komt dit frame te zitten waar later nog een schilderij in gemaakt zal gaan worden wat goed te rijmen valt met de tekst er onder. Ik woon in het gehucht ‘Mauritsfort’, even ten zuiden van het dorp Hoek. Dat wilde ik graag terug zien in de schouw. Dit deel wordt ook gemarmerd. Geheel in overeenstemming met het schouwtje er onder.

Het was een grote klus, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ondanks het gebrek aan tijd, want ik heb het momenteel erg druk met schilderen in het atelier aan het altaar retabel voor Sinterklaas.

De vondst van het verloren hoefijzer

Vanmorgen ben ik naar Frans Brouwers gereden. Die woont in IJzendijke. Een van die prachtige Zeeuws Vlaamse plaatsjes waar ik regelmatig te vinden ben. We gingen op pad met een missie. Het vinden van het verloren hoefijzer van het paard van Sinterklaas.

Dat hoefijzer was het paard verloren toen ik foto’s van de Sint maakte voor het altaar retabel voor Sinterklaas, wat ik nu aan het maken ben. Dat was ergens in November van het vorig jaar (zie foto hierboven). We wisten ongeveer waar we moesten gaan zoeken en ik had, voor de zekerheid, mijn metaaldetector meegenomen en een schep, want hoewel het ijzer aan de oppervlakte moet liggen kan het ook al een beetje in de grond zitten. Er hoeft maar een trekker overheen te rijden en dan vind je het al niet meer.

Maar eenmaal ter plekke in de polder vonden we vooral blikjes en granaatscherven. Hier is in de oorlog enorm gevochten en dat hebben we gemerkt. Hele lange stukken hebben we lopen zoeken in de bermen. Zonder resultaat. Uiteindelijk kwamen we uit bij het pad waar we de Sint uit de mist zagen opdoemen. Dat was het laatste stukje wat we konden onderzoeken. Alle hoop was nu gevestigd op dat stuk.

En dan ineens een goed signaal. Terwijl ik mijn schep in de grond zet zag ik hem al omhoog komen.

We staan op hetzelfde pad als dat van de foto met een aanstormende Sinterklaas in de mist. Het hoefijzer lag in de berm achter ons. Op nog geen 300 meter van de plek waar ik toen de foto maakte van de Sint in de mist.

Een kreet van euforie en dan kun je zeggen dat de missie geslaagd is. Het hoefijzer komt straks op de een of andere wijze in het altaar retabel voor Sinterklaas te zitten. Nu eerst het ding voorzichtig schoon maken en prepareren.

Het is een mooi object met de hoefnagels er nog in. Het komt straks als een echt relikwie in een mooi, passend, vitrinekastje te zitten.

Het was een leuk avontuur, dat bijna op een mislukking was uitgelopen. We hadden de moed, na een paar uur zoeken, al bijna opgegeven. Maar met het mooie weer, de zalige omgeving en de hoop het toch te vinden lukte het om het ding op te graven.

Restauratieklusje

Gisteren ben ik even op en neer geweest naar Aardenburg om een oud schouwtje op te halen. Aardenburg is zo’n Zeeuws Vlaamse plaats waar ik heel graag kom. Het is zo’n plaats waar heel veel cultuurhistorische waarde bewaard is gebleven ondanks zware beschadigingen tijdens de tweede wereldoorlog.

Vanuit Hoek rij ik dan naar het Westen. Naar de zee. Door een prachtig landschap van groen boerenland met prachtige vergezichten. Tussen al dat schitterende groen ligt Aardenburg. Je kunt het stadje al van veraf zien liggen.

Door de corona-maatregelen zijn de terrassen nu leeg, maar daar lijkt spoedig verandering in te komen. Dan wil je hier, op zo’n zonovergoten dag, natuurlijk een heerlijk koel pintje gaan drinken. De firma Colijn is alvast aan het uitladen.

En hier moest ik zijn. In de brouwerijstraat. Daar heeft Dylan voor mij een prachtig houten, gemarmerd, schouwtje staan dat uit zijn huis komt dat hij aan het verbouwen is.

Het schouwtje komt uit een vrij vochtige ruimte van zijn huis dat hij nu helemaal aan het renoveren is en dit ding paste daar niet meer in. Maar voor mij is het goud waard.

Thuis pas ik het even voor de bestaande schouw, die ik in 2015 even snel maakte om wat te hebben. Het geweer is tijdelijk in dienst genomen als steun. Ik kan nu zien dat het schouwtje is aan te passen aan mijn interieur en ik zie ook hoe ik dat moet gaan doen.

Een deel van het schouwte is zo rot dat het vervangen moet worden. Dan zit er maar één ding op. Het hele schouwtje voorzichtig demonteren en uit elkaar peuteren. Elk onderdeel wordt voorzichtig losgehaald en apart gelegd. Dan kan ik zien hoe en wat ik zal moeten vervangen.

Van nieuw hout maak ik twee nieuwe staande dragers en eindstukken. Als ik dan alles weer in elkaar pas, nadat ik het geheel tot het gewenste formaat heb aangepast, kan alles opnieuw in elkaar gestoken worden op dezelfde wijze zoals men dat destijds gedaan heeft.

Het enige wat ik verander zijn wat houten verbindingen. Ik gebruik deuvels en zo kan ik alles weer perfect in elkaar klemmen met moderne houtlijm.

Aan het eind van de middag staat het hele geval, helemaal naar mijn wensen aangepast, in de kamer tegen de schouw. Ik probeer zo veel mogelijk van het oorspronkelijke ontwerp te behouden. Zo ook het marmerwerk wat destijds is aangebracht. Toch zal ik nog het een en ander aan moeten gaan passen om het helemaal geschikt te maken voor mijn woning. Ook het marmerwerk zal op de nieuwe delen aangebracht moeten worden. Opdat punt kom ik weer uit in mijn schilderatelier waar ik alles bij de hand heb om het juiste marmereffect te kunnen maken.