Weer even in Breda

Vandaag was ik weer even in mijn oude woonplaats om werk af te leveren bij de twee galeries waar mijn werk getoond en verkocht wordt. Via Mioni aan de Ginnekenweg en Jan d’ Art aan de Vierwindenstraat.

Het kleine schilderijtje ‘ludieke bekentenis‘ hangt bij Via Mioni tussen al het andere werk wat hier permanent geëxposeerd wordt. Hier, in deze schitterende kunst en antiek winkel, voel ik me helemaal thuis en komt het werk helemaal tot z’n recht. Midden in het Ginneken exposeren is voor mij een bijzondere plek omdat ik hier een groot deel van mijn jeugd heb doorgebracht en omdat mijn ouders hier vlakbij woonden. Ik kom er dan ook altijd tal van bekenden tegen en vooral Paul, de eigenaar van de zaak, waar ik even koffie mee drink en praat over kunst en antiek, wat ons beiden enorm boeit.

Het clown portret hangt nu bij Jan d’ Art. Daar hangt ook een eerder portret van de clown in de etalage.Tot mijn aangename verrassing komt het licht nu ineens heel mooi uit door de schilderij verlichting die Jan hier heeft hangen (en die hij ook verkoopt, met prachtige ophangsystemen).

Het krijgt hier een haast museaal karakter en dat geeft mij een gevoel van trots. Dat weet ik gelijk weer waarom ik zoveel moeite doe o een schilderij te maken. Overigens heeft Jan ook het maffe filmpje wat ik over dit schilderij heb gemaakt van de schilderende clown.

 

Op de terugweg naar het Zeeuwse ga ik even bij Tine en Rinus langs in Zwingelspaan. Rinus heeft een lading stookhout voor me van afgedankte fruitkisten. Met een zwaar beladen wagen vol hout rij ik het laatste stukje terug.

Escape naar Pot Art Gallery

Foto: Brenda Baart

De kunstgids van Pot Art Gallery

Het schilderij ‘Escape‘ hangt nu ook bij Pot in Axel. He werk is toegevoegd aan de andere schilderijen van mijn hand die daar in ‘mijn eigen hoekje’ hangen. Komende Zaterdag is de toltunnel / Westerscheldetunnel de hele dag tolvrij. Je kunt dan een heerlijk dagje kunst en design gaan snuiven bij Pot interieurs in Axel. Daar ligt nu ook de nieuwe kunstgids voor je klaar en het belooft een prachtige zonnige dag te worden van zo’n 20 graden. Er is hier in de regio ook van alles te doen. De molens draaien en als je dan in Axel bent kan ik je aanraden om even langs te gaan bij het schitterende museum van het Land van Axel waar we hier heel trots op zijn. Daar wordt op dit moment de tentoonstelling gehouden van het werk van Jean Kamps (het verhaal).

Het museum van Axel

 

Pot Art Guide

Het nieuwe Art Gallery Pot magazine is uit! Dit mooie magazine boordevol inspiratie en trends op het gebied van kunst is nu online te bekijken of gemakkelijk aan te vragen, zodat wij het naar u opsturen  https://www.pot.nl/magazines!

Het magazine is natuurlijk ook verkrijgbaar in onze showroom.

Tip: de Westerscheldetunnel is zaterdag tolvrij!

Terug naar Lokaal 54

Na onze succesvolle expositie in Wageningen is al mijn Zeeuwse werk (de Zeeuwse collectie) terug in het Zeeuwse. Vandaag heb ik, samen met Anne Mannaerts van galerie Lokaal 54, het werk weer opgehangen en aangevuld met twee werken die hier nog niet eerder hingen. ‘Het behouden huis‘ en ‘Wiese’.

Lokaal 54 is de galerie in Terneuzen waar ik al mijn Zeeuwse werk heb ondergebracht. Maar het is ook de galerie waar we samenkomen voor de vele besprekingen voor de Mathildedag-organisatie en daar gaat, ook nu weer, het gesprek over.

Maar, behalve dat, hebben we het ook over het werk. Ik heb een mooie tekst, in dialect, over het schilderij ‘Wiese’ dat ik hieronder zal publiceren. Het schilderij gaat over een spookverhaal met Wiese in de hoofdrol over de kerkbrand van de Hoekse kerk op oudejaarsochtend van 2014 op 2015. Een heel recent spookverhaal dus. Maar om de oorsprong te begrijpen moet je weten wat er aan vooraf ging. Daarom duik ik even de geschiedenis in.

De Gesel van Axel

Een verhaal van Roeland van der Kley. Compressie en vertaling naar het Axels dialect door Sankie Koster. Voorgelezen door Jelle de Groote (Dit verhaal werd opgenomen en deed mee aan een vertelavond in het Podium van Zaamslag).

Ze wier geboor’n in 1531 as Isabella Louise van de Paltz, oek wé Wiese genoemd.
Ze bezat grote stikk’n grond, boerebedrieven, steetjes en kotterieje die ze verpachtte an de boeren in het Land van Axel. Waor ze totaal gêên kompassie mee a, ze reheerdé mee iezere vuuste over eur bezittin’n. Wien de pacht nie kon betaol’n, wier sebiet z’n ûûs uut ghezet en van z’n land gestiert. Ze a geen genaode, eur wil was wet en zo wier ze slaopende rieke. Wiese leefde in weelde en was onverbiddeluk en daodeu kreeg ze de naom “De Gesel van Axel”. De boeren aon moeite mee eur bewind, durfden d’r nie tegen in opstand te komm’n. Wien da eur dwars lag kreeg te maoken mee eur “Swarte Ruyterye” of “De Zwarte Ruiters”. Da waoren rond dolende úurling’n die Wiese voo eur liet werk’n.

Woest en ruûg perdevolk mee wilde lange aor’n en baord’n. In ’t zwart geklêêd en nergens bange voo. ‘Meesten tieds snachts an der gêên pottekiekers rondliep’n, voerd’n ze de wil en wet van Wiese , te perd uit. Ze hakt’n de kopp’n van misdadighers af en zetten’n die op oute paol’n om af te schrikk’n. Ze joeg’n de boeren uut udder úúzen as ze de pacht nie kosst’n betaol’n en sloegen mee uddere zwaord’n ielken opstand neer. De vrees vôô deze Swarte Ruiterye was groot. ’t Verhaol ging da eur Zwarte Ruiters gheen mensen waoren van vlees en bloed, ma deur eur tot leven gebrochte dooije striejers.
Wiese a toegang tot ut dooie riek en kon zo eur Zwarte Ruiters tot leven brieng’n en op laoten draoven wao ze ze nodig a. Wiese a nie aleenig geld en macht, mao oek toverkracht. Ze ieuw eur eigen bezig mee tovenarij en occulte rituel’n wao ut volk van ut land van Axel nog het meest vanal bange vôô was.

Mao toen d’r een grote droogte ontsting en bienao elken oogst was mislukt, veranderden da. De boeren waor’n radeloos. Zonder geld konn’n ze onmogeluk de pacht betaol’n. Een groep trok nao de burchthoeve van Wiese om mee eur te onderhandel’n.

Wiese gaf geen krimp en eiste eur pacht zoas altied. Noe wisten ze zeker da ze van ûûs en ‘aerd verdreven zouw’n ôôrn. Het land van Axel zou leeg stroom, da kon gêên wao sien— de boerenopstand was gebor’n. Ze mochten van Wiese sien af te geraoken.
In een schuure te Vremdieke kwamen’ze bie mekaore , Wiese most vermoord! Geen mens wou as moordeneir deu ’t leven gaon, mao dao most iets gebeur’n! Ze besloten Wiese te verzûûp’n in ut moeras bie Willemskerke. Geen mens zou eur da vinn’n, d’r achter komm’n wat mee eur gebeurd was en geen mens zou d’r rouwig om sien.

Mao Wiese was geen gewone stervelinge. Wiese was een tovenaresse en kon joe tegen ouw’n om tot je dad’n te komm’n. Jao, dien angst voo die toverkunsten van Wiese zat bie alleman diepe.

Daogen ein ze d’r over gesproken, wien ging Wiese noe da moeras in drieven.. en op een kee wast zo verre. Wiese booj verzet mao mee man en macht kregen ze eur tegen de grond gedauwd en gaf ze eur verzet op. Ze begon in een aorige taol te praot’n . Nie tegen udder mao tegen iets wa of ze nie konn’n zien. Ze kregen ost een ‘artverlamming toen an ze ineens figuren in de donkern zagen bewegen en iedereen wist da Wiese eur toverkracht gebruikten om an udder te ontsnappen. Mee man en macht dauwd’n die boeren Wiese in het moeras onder waoter. Net zo lank tot ze zeker wisten da ze was verzopen. In ut vage licht van de maone zagen ze dikke nevels uut ut moeras opstijgen mee doarin de hestalte van Wiese.

Ze lachte schel en árd. Ze zwoer wraak en zou udder najagen tot in ut graf. En wee sprak ze in dien aarige taol die geen mens versting. Arter en arter klonk eur klaagzang.
Ut was de gêêst van Wiese die ze zagen. Di was Tovenarij. Wiese was noe wé dood mao di kon nog wé eus vee slechter voo udder uut pakk’n dan een levende Wiese. Eel di gebeur’n was onmenseluk. Di wees op duvelse krachten en helse tovenarij.
Schietende bange zett’n die groep mee boeren ut op een lopen, snel weg van ’t moeras.
Ze ôôrden óefgetrommel, wild gesnuuf van perde’n en het trekken van zwaarden. Wè weerligt, doar ejje ze. De Zwarte Ruiters !! As bie toverslag waren ze dao en aolden de boeren in.

Mao 1 boer wist de slachting te overleven. Die was zwaar gewond mao deu z’n eigen dood te ouwen a tie deze genadeslag weten te overleven. Bie ut eerste beste ‘of da tie tegen kwam strompelde di nao binn’n En dao ei tie z’n ver’aol vertelt. Buûten was ut ondertussen gaon sturm en waaiden d’r ooge golven uut de Schelde ut land op. Zo ard a ut nog nooit tekeer gegaon en in die nacht overspoelden ut eele land van Vremdieke en Willemskerke. Alle bewoners vluchtten nao ut oger gelegen Mauritsfort. Nie wetende wa te toekomst udder zou brieng.

Ut nieuws van de moord op Wiese a z’n eigen snel verspreid. Iedereen begreep da ti de wraak van Wiese was. Twee durpen verwoest, ut land vooghoed onder waoter. De beweuners van Vremdieke stichtten een nieuw durp op een oek van drie dieken. D’n Oek genoemd. Ut verhaol over Wiese bleef rond spoken , Wiese zelf oek. Te pas en te onpas bleef ze net as de Swarte Ruiterye deu de streek trekken.. De ruiters as zwarte schimm’n tegen een donkere ‘emel. Ze kunnen niemee terug na udder dooienriek omda Wiese de enigste was die udder kon terug sturen. Wiese oor noe zelf tot het dooienriek en was eenmao nie van plan om de Swarte Ruyterye zomao terug te stieren . Ze zwerven noe voo eeuwig rond. Dolend, kwaod en zoekend nao wraak!

Bijzonder leuke vondst van Ineke

Speurend naar sporen uit het verleden deed Ineke een leuke vondst. Twee roddelbladen met artikelen over Mathilde en haar roemruchte verleden. De mythe rondom haar persoon kreeg hierdoor meer volume. Met name de roddelpers kreeg er geen genoeg van en met koppen als ‘Mathildes zucht om een sprookjesfee te zijn werd haar fataal’ en ‘Boemelprinses is nog steeds niet vergeten’ haalde ze ook na haar dood de pers. Nu moet je deze artikelen altijd met een korreltje zout nemen, maar tussen de regels door lees je wel iets over haar opvallend levenswijze en vormt zich automatisch de mythe rondom een heel bijzonder mens die, vandaag de dag, nog steeds tot de verbeelding spreekt.

Deze oude bladen gaan heel zorgvuldig in het archief. De muze mag zich, zoals ze zelf al voorspelde, verheugen op een nimmer aflatende interesse en zal, als het aan ons ligt, nooit vergeten worden.

Finissage te Wageningen

In het prachtige museum van Wageningen (de Casteelse Poort) hielden we vandaag de finissage van onze ‘Schone schijn expositie’. Dat werd een gezellig weerzien van mede exposanten en bezoekers, waarvan we er al een aantal hadden leren kennen.

Wageningen is sowieso een heerlijke plek om te exposeren omdat we hier altijd goed publiek treffen. Echte kunstliefhebbers, verzamelaars en freaks. Dan heb je altijd leuke gesprekken en grote kans op verkoop.

En ik kon er ook sporen uit Terneuzen nalaten. De Mathildedag wordt hier nu ook gepromoot. We merken dat veel bezoekers ook naar de Mathildedag willen komen.Hier trof ik opvallend veel mensen die iets met Mathilde hebben en zo kon ik ook heel wat posters uitdelen de straks in Wageningen opgehangen worden.

La femme de falaises bij Pot

Vandaag heb ik ‘La femme de falaises’ afgeleverd bij Art Gallery Pot. Het heeft een heel mooi plekje gekregen in ‘mijn eigen’ hoekje wat nu al iets verder is uitgebreid.

Met dit schilderij ben ik het hoekie om gegaan en nu hangt er werk van mij in een volgende toonzaal.

Leuk om ook te vermelden is dat de nieuwe kunstgids/catalogus van Pot is uitgekomen waar ook werk van mij in staan. Deze gids kun je in handen krijgen via Brenda, als je Pot bezoekt en even naar haar galerie toe loopt op de derde etage.

 

Banner en wegwijzer in de winkel

Het is weer een schitterend gidsje geworden vol met prachtige foto’s over de kunst van Pot en natuurlijk het geweldig mooie design interieur. Door de hele winkel heen, en die is enorm groot, tref je kunst en design aan. Helemaal boven zit de galerie. Via banners en wegwijzers vind je die vanzelf.

Het mooie hiervan is dat je al snel kunt zien hoe een werk in een interieur past. Wat kunst met je interieur kan doen en hoe je eigen ‘lifestyle’ creëert met een mooi schilderij of een beeld. ‘La femme de falaises’ hangt er dan ook gelijk schitterend. Ik ben trots als ik dat zo zie en dan moet ik alvast een beetje afscheid nemen van dit werk. Maar wel met ene zeer goed gevoel.

De krijtrotsen van Claude Monet

De krijtrotsen bij Etretat hebben al eeuwen lang een magnetische aantrekkingskracht op toeristen en kunstenaars. Claude Monet maakte ze nog beroemder dan ze al waren e na zijn serie schilderijen over deze bijzondere kliffen kwam er een ware stroom toeristen op gang. Elke zichzelf respecterende kunstenmaker ging er die zelfde rotsen zitten schilderen en waande zich dan even net zo beroemd als de grote Franse meester.

Mijn versie van deze rotsen is vandaag naar Art Gallery Pot verhuisd. Ik heb ervoor gekozen om deze rotsen in een wat meer verhalende sfeer neer te zetten omdat ik nu eenmaal altijd iets wil vertellen met mijn werk. Meer dan alleen het plaatje. Ik ben in dit geval op zoek gegaan naar een combinatie van vrouwelijk schoon, de haast magische aantrekkingskracht van de krijtrotsen en iets sprookjes-achtigs.

De twee uitstulpingen gezien vanuit de lucht

Ter plaatse bestaan er twee boogvormige uitstulpingen in de krijtrotsen. Een fragiel en een robuust exemplaar. De dame in het schilderij staat op de de stevige uitstulping en kijkt uit over de kust en de fragiele boog, zoals je kunt zien op de foto links. Dit kun je alleen maar zien vanaf zee of wanneer je een vogeltje bent. Beide uitstulpingen zijn veelvuldig vastgelegd door schilders, tekenaars en fotografen. Maar de dame op het schilderij ziet dat niet.

Zij ziet de situatie zoals op de foto hierboven. Wat je dan ook ziet is de bebouwing, in de rechter bovenhoek, dat deze plek meteen minder magisch maakt. Het oplevende toerisme heeft van deze plek meer een pretpark-achtig karakter gegeven waardoor het vrijwel onmogelijk wordt om een foto, als hierboven, te kunnen maken. Normaal gesproken is deze plek overspoeld door mensen die denken dat ze de rotsen kunnen zien zoals hierboven.

Voor het schilderij heb ik bewust gekozen voor afwezigheid van menselijke aanwezigheid. alleen de dame in kwestie is present als een mooie toverfee uit ver vervlogen tijden. Zo krijg je als toeschouwer de kans om bij deze prachtige situatie weg te dromen en je eigen verhaal te gaan verzinnen.

Twee vierkanten werken voltooid

La femme de falaises 120 x 120 cm.

Met een laatste vernisklus heb ik vandaag twee recente werken voltooid. Beiden vierkant van formaat. ‘La femme de falaises’ en ‘Ludieke bekentenis’.

Het ene werk is 120 x 120 cm. en het andere is 20 x 20 cm. Dit werk gaat tussen het werk aan het grote Mathilde drieluik door. Er moet ook gewerkt worden aan nieuw werk voor de diverse galeries waar ik bij ben aangesloten. Dat is een behoorlijke opgave. Temeer ook omdat ik ook nog meehelp met het organiseren van de Mathildedag.

Ludieke bekentenis. 20 x 20 cm.

Van het werk aan het drieluik kan ik niets laten zien omdat dat straks een verrassing moet zijn. Heel lastig, want ik zou het zo graag tonen. Het wordt een groot, supergaaf werk met heel veel emotie en symboliek.Het is bijna klaar, althans, het schilderwerk. Daarna begint te bouw van het altaarstuk, waar ik ruim een maand voor uit heb getrokken. In di tijd kan er vrijwel niets geschilderd worden omdat mijn atelier dan tijdelijk veranderd in een hout-werkplaats waar veel stof zal doen opwaaien.

Mathilde en Lokaal 54

Gisteren kwamen we weer met een clubje kunstenaars, galeriehouders en supporters bij elkaar in Galerie Lokaal 54 om met elkaar de gang van zaken te bespreken over de viering van de eerste Mathildedag die we dit jaar op 7 Juli gaan houden in Terneuzen.

Anne Mannaerts, van Galerie Lokaal 54, had ervoor gezorgd dat we qua lunch niets tekort kwamen. Lokaal 54 is tevens kunstcafé en de plek waar alle lijnen samenkomen op het gebied van kunst en cultuur in het oude centrum van Terneuzen.

Het is zo’n plek waar kunstenaars en publiek elkaar kunnen treffen en waar tal van ideeën een oorsprong vinden. Zo ook het plan om de Mathildedag te gaan organiseren. We komen hier elke wek bij elkaar om daar over te praten, plannen uit te voeren en agenda’s af te stemmen. Dat gaat nu steeds frequenter gebeuren want we merken dat de dag steeds dichter bij komt en dat er nog enorm veel te regelen valt.