Willink en MORE in het kasteel van Ruurlo

Vandaag was het dan zover dat we een bezoek konden brengen aan het kasteel van Ruurlo waar Museum MORE de collectie met schildrijen van Carel Willink heeft ondergebracht. Een lang gekoesterde wens ging hiermee in vervulling, want voor het eerst zou ik oog in oog komen te staan met het beroemde statie portret van Mathilde.

Samen met Anne Mannaerts en Elaby Berger, waarmee ik druk bezig ben om de ‘Mathildedag’ van 7-7-2018 voor te bereiden in Terneuzen was dit wel een heel bijzonder moment.

 

Willink en Mathilde is een stukje vaderlandse geschiedenis geworden in de schilderkunst dat opnieuw veel betekenis heeft gekregen door deze episode uit de Nederlandse schilderkunst los te weken uit de collectie van Museum MORE en dat te plaatsen in zo’n prachtig gerestaureerd kasteel.

Heel lang geleden. ik was toen een jaar of 10-12, exact weet ik het niet meer, zag ik de werken van Willink in Amsterdam voor het eerst in het echt. Ik heb Carel zelf twee keer ontmoet in mijn leven en ik vond hem wat arrogant en afstandelijk, maar ik was toen bijzonder onder de indruk van wat hij maakte. Zo wilde ik ook kunnen schilderen en door die inspiratie ging ik aan de slag.

Jarenlang kon ik zijn werk alleen maar zien als plaatjes in fotoboeken. Ik had enkele boeken over hem en zijn werk verzameld en daar keek ik vaak in. Naar mate de tijd vorderde begon ik zijn werk steeds minder te zien als voorbeeld. Zijn leven en tijd boeiden me meer. Vooral de periode dat Mathilde in zijn leven was gekomen. Ze zijn 14 jaar getrouwd geweest.

Mathilde zorgde ervoor dat Carel Willink zichzelf op de kart kon zetten. Niemand anders. Mathilde kon niet zonder Carel, en Carel kon niet zonder Mathilde. Maar ook de band met Fong Leng was cruciaal. Zonder haar werk was de mythe lang niet zo krachtig geweest als die werd. Nu, vele jaren later, begint die mythe een nieuw kans te krijgen. Nadat Lisete de Zoete het boek over Mathilde had geschreven en uitgegeven ontstond er opnieuw interesse in die ‘artistieke drie-eenheid. Museum MORE gaf er aandacht aan in het prachtige museum in Gorsel, en nu heeft dat zelfde museum kasteel Ruurlo aangekocht, gerestaureerd en ingericht als ‘Huis van Carel Willink’. Een meesterzet in mijn ogen.

Door dat boek van Lisette kwamen wij, in Terneuzen, op het idee om de 80-ste verjaardag van Mathilde te gaan vieren in haar geboortestad (zie ‘Het Mathilde project 2018‘). Het was dan ook zo logisch dat wij naar Ruurlo trokken om de Willink collectie te gaan bewonderen. Ik ontkom niet aan de gedachte aan een vergelijking met Olivier Bommel. Het kasteel, de collectie, de kasteelheer… Als u begrijpt wat ik bedoel.

Het hoort een beetje bij elkaar. Olivier Bommel was in zekere zin ook een tijdgenoot van Carel Willink en Mathilde. Die zelfde context en die zelfde sfeer. Vanuit het verre Zeeuwse trokken we dus naar boven om het kasteel te gaan bezoeken. Om nog eens die sfeer te proeven van de periode van succes voor Carel, Mathilde en Fong Leng.

Voor ons, als organisatoren en aanjagers van de Mathildedag in Terneuzen, is deze periode van enorm belang. Het grote statieportret van Mathilde is eigenlijk wel het topstuk van die periode, op het door Mathilde vernielde portret van Mathilde met parelhesje na. Het was een dag vol betekenis voor ons als organisatoren en voor mij persoonlijk.

Hieronder het filmpje dat Elaby (Berger) maakte van dit bezoek.

Mariadag – Moederdag bij Pot

Speciaal voor de echte Vlamingen, Belgen en Zuiderburen is het straks een vrije dag op 15 Augustus. Hoewel je daar in Nederland niets van merkt zien wij, hier in Zeeuws Vlaanderen, daar natuurlijk genoeg van en vieren wij die dag natuurlijk gewoon mee. Speciaal voor die dag, maar ook vandaag, op Zondag, is Pot Art Gallery en Pot Interieurs open voor publiek.

Brenda, de galeriehoudster, heeft speciaal voor deze dag een gaaf artikel gepubliceerd over mijn werk op de site van de Gallery.

En hoewel ik deze dag vooral wil gebruiken om verder te werken aan Ballunatics 7a, ga ik vandaag natuurlijk ook nog even langs het grote meubel en design paleis in Axel. Wie weet treffen we elkaar daar nog.

Eigen huis

Als ik even bij Brenda langs ga, zij is de galeriehoudster bij Pot, heeft ze een leuke verrassing voor me in petto. Een van mijn schilderijen staat weer eens in een interieur tijdschrift. Dit keer in het blad ‘Eigen huis’.

Dit komt natuurlijk helemaal goed uit bij zo’n schitterende design en interieurzaak als Pot in Axel. Daar is het binnenkort, 15 Augustus, een beetje een feestdag. Het is dan Mariadag. Dat is meer een Belgische feestdag die ook hier in Zeeuws Vlaanderen meetelt. Die dag zal het hier wel gezellig druk worden met mensen die weten hoe ze hun huis willen stylen.

Ikzelf ben op dit moment ook mijn eigen huis aan het stylen. Meer in Hoekse plattelandsstijl. De bouw van het kolenkot is in volle gang. Landelijk leven begint steeds meer vorm te krijgen. Hier komen straks de kolen in te zitten om de Rayburn en de kachel te voeden in koude winterdagen.

De galeries

In het atelier ben ik al weer volop aan het werk an een nieuwe Ballunatics. Een semi-opdracht van een echte verzamelaar van mijn werk. Op de achtergrond zie je nog eens het badhuis van Domburg en om die reden zit dit schilderij eigenlijk tussen Ballunatics 7 en Ballunatics 8 in. In dit werk zweven de dames aan de ballonnen voort richting Terneuzen. Richting Ballunatics 8, die nu te zien, en te koop, is bij Galerie Sille te Oudewater.

Ballunatics 8 100 x 160 cm. Olieverf op linnen. €7500,-

Een pracht van een galerie, midden in het Groene hart van Nederland die zeer beslist het bezoeken waard is. Oudewater ligt tussen Gouda en Utrecht in en dus heel centraal in Nederland tussen de grote steden in. Het plaatsje ligt in een oase van groen en zelf is al een bezoek meer dan waard.

Tamara Sille zwaait hier de scepter en zij kan u met echt enthousiasme alles vertellen over haar bijzonder interessante collectie kunstwerken in haar Galerie.

De zwarte Madonna. 120 x 180 cm. €7500,-

Helemaal in het Zuiden van het land kun je de Zwarte Madonna bewonderen bij Pot interieur. Pot Gallery, wordt gerund door Brenda Baart die vier van mijn werken in haar collectie heeft, temidden van een enorm aanbod aan top-design meubelen in een echt design paleis van maar liefst drie verdiepingen!

Pot Interieurs & Gallery ligt midden in het Land van Axel. Het land waar ik zelf ook woon en werk. Dicht tegen de Belgische grens is dit land ook een uitstekende vakantiebestemming. Vlak bij het schilderachtige vestingplaatsje Hulst en het bedrijvige Terneuzen waar we volgend jaar, uitgebreid, de 80-ste verjaardag van Mathilde (de Doelder) Willink gaan vieren.

Brenda heeft voor geïnteresseerden een prachtig gidsje samengesteld over het werk wat in haar galerie hangt en over de kunstenaars die het werk hebben gemaakt.

Voor wie dit design en kunstpaleis wil gaan bezoeken in het Land van Axel kan ik zeggen dat je er echt even de tijd voor moet nemen. Pot is groot. Heel erg groot. En overal waar je komt kijk je je ogen uit in een wereld van design en kunst die hier, heel smaakvol en deskundig, is samengebracht. Het enorme pand ligt op de rand van Axel, midden in het prachtige groene Zeeuws Vlaamse land waar je met gemak een hele dag kunt genieten van de prachtige uitzichten, het boerenland, de heerlijke omliggende dorpen en plaatsjes en, heel erg boeiend en mooi, het Museum van Axel ‘Het Warenhuis’. Hierin vind je een geweldig mooie collectie over het Land van Axel en de rijke historie die dit gebied heeft gevormd.

Als je vanuit Pot even door rijdt naar het centrum van Axel, dan kom je vanzelf uit bij het museum. Dit is geen museum waar je zomaar even doorheen kunt wandelen. Hier heb je ook echt even de tijd voor nodig. Dan begrijp je meteen waarom ik zo verzot ben op deze streek en waarom ik hier ben gaan wonen.

In Breda zijn er twee galeries waar ik mijn werk verkoop. Om te beginnen met Jan d’ Art aan de Vierwindenstraat. Daar begon ik ooit, in 1989, te exposeren met mijn vrije werk. Jan Kamp, de eigenaar van Jan d’ Art, ken ik dus al vele jaren en hij heeft om die reden natuurlijk ook een bijzondere positie in mijn carrière als schilder.

Bij hem hangen nu drie, prachtig ingelijste, werken van mij. Want behalve met kunst heeft Jan alles met lijsten en was hij de gene die me ooit leerde hoe je werk diende te presenteren.

Even verderop in Breda, in het Ginneken om precies te zijn, zit Via Mioni. Paul Verberk is hier de man die het voor het zeggen heeft. Hier hangen meerdere werken van mij tussen het meest schitterende antiek en de kunst van enkele collega’s, waarvan ik de meeste al heel lang ken en mee samen heb gewerkt.

Ook in Breda en omgeving, valt van alles te beleven voor een heerlijke dagtrip. De oude binnenstad en het Markdal zijn wel de plekken waar je eens in je leven geweest moet zijn. Jan d’ Art zit vlak tegen de Bredase binnenstad aan en Via Mioni zit op een steenworp van het Markdal. Het Markdal is wel iets heel bijzonders. Ik kwam er zelf vaak en graag. Ik nam dan de fiets om het hele fietspad af te fietsen naar Meersel Dreef, net over de Belgische grens. Je kunt er ook heerlijk wandelen, maar fietsen zou ik willen aanbevelen.

Dit filmpje maakte ik enige tijd geleden nog toen ik daar ging schilderen met Ramon van der Ven.

Ballunatics 7a

Al weer vrij vroeg (07.00 u.) aan het werk in het atelier. Dit keer werk ik aan een semi-opdracht voor een klant. Het is eigenlijk een schilderij dat tussen Ballunatics 7 en Ballunatics 8 in zit. Op de achtergrond zie je nog eens het badhuis van Domburg en de watertoren. De Ballunatics zweven door naar Terneuzen.

Vanmorgen ging ik ‘even’ kijken naar wat ik gisteren geschilderd had. Dat doe ik altijd. Daarna ga ik ontbijten en een bakje koffie drinken. Even op facebook kijken en daarna begint mijn dag. Maar ik zag ineens hoe ik de lucht moest gaan schilderen en ik ga dan even iets uittesten. Dat ging gelijk goed en voor ik het weet sta ik al weer een uur te schilderen in ‘ontbijt-mudus’.

Onderweg van het atelier naar huis, voor het ontbijt en de koffie, zie ik dat er prachtige appeltjes uit mijn boom zijn gevallen. Zonde om ze te laten liggen. Ze zijn nog heel zuur, maar ik neem ze toch mee. Misschien rijpen ze nog een beetje na.

Expo in onze (Hoekse) kerk

De ingang van de kerk met op de achtergrond onze grote, pas helemaal opgeschilderde, dorpstrots, de Windlust.

Met drie schilderijen ben ik mede aanwezig in onze kerk te Hoek. Dit keer ter gelegenheid van de viering van 500 jaar reformatie. Dat begint om 10,00 u. met het luiden van de kerkklok en de dag zal eindigen met een wandeltocht door het dorp langs alle kerkgebouwen die we er hier meer hebben dan cafés. Ik exposeer, met een aantal collega’s uit Hoek, in onze beroemde Protestante kerk. De kerk die tijdens de nieuwjaarsdag van 2015 zo jammerlijk afbrandde.Wie de herbouwde kerk nog niet gezien heeft kan nu een kijkje komen nemen.

In deze kerk is het thema ‘Kunst van eigen bodem’. Ik laat daarom ‘Zondagse kool’, ‘De fietser’ (of ‘Transportfietser op Tiengemeten’) en ‘Het behouden huis’ zien. Het schilderij ‘Transportfietser op Tiengemeten’ is dan wel niet uit deze omgeving, maar het zou zomaar kunnen, want we hebben hier ook veel van dit soort prachtige polderweggetjes.

 

Onze volledig herbouwde kerk te Hoek, waar ik dus exposeer.

In de Gereformeerde kerk (Vrijgemaakt) is een expositie te zien van kunst geïnspireerd op de Bijbel. Die kerk bevindt zich op loopafstand van de Protestante kerk waar ik dus exposeer.

Hier is ook ander werk te zien, o.a. van dorpsgenoot Sjaak de Wit. Het belooft Zaterdag 5 Augustus een gezellige dag te worden. Ik zelf ben nu wel de hele dag aanwezig. De vorige keer lukte dat helaas niet.

Contramime (2)

Vanmorgen in alle vroegte, het was ongeveer zes uur toen ik begon, in het atelier de laatste hand gelegd aan ‘Contramime’ (150 x 100 cm.). Nu ben ik een echt ochtendmens, maar zes uur is voor mijn doen ook wat aan de vroege kant. Maar dit is wel een schilderij wat me 24 uur per dag bezig hield. Het gaat over de controversie van deze tijd. Iedereen wil klaar staan om een mens in nood te helpen. Dat zit in onze natuur. Als we dan vluchtelingen, uit helse oorlogsgebieden, onze kant op zien komen staan we met open armen klaar om ze op te vangen. Maar de enorme stromen met vluchtelingen van de afgelopen tijd kunnen we gewoon niet opvangen. Doe graag we het ook zouden willen.

Dan treedt er een ander mechanisme, in ons, in werking. Namelijk die van ‘beschermen wat je heilig is’. Die twee elementen botsen momenteel hevig. Ik wilde dat in beeld brengen en ik koos ervoor om dat te doen door een persoon te schilderen die aan de ene kant gedienstig wil zijn en aan de andere kant ons eten wil beschermen. Dat vond ik treffender dan wanneer ik grote stromen vluchtelinge zou gaan schilderen en mensen met spandoeken vol haatdragende teksten. Die beelden zien we vrijwel elke dag op het nieuws.

De titel voor dit schilderij komt van het woord ‘contramine’. Het staat voor iemand die dwars is. Iemand die het ergens niet mee eens is en op, een vaak niet al te redelijke wijze, de eigen zin doordrijft tot in het extreme. Mime is en theatervorm waarin de acteur of actrice iets uitbeeld met lichaamstaal. De eigen persoon wordt verborgen achter een wit masker van schmink om alle aandacht te vestigen op de lichaamstaal die de mimespeler wil vertonen. Feitelijk is die persoon bereid om zichzelf weg te cijferen voor het goede doel.

De dame op het schilderij heeft haar hele hoofd wit gemaakt. Als een soort Geisha. Dat staat voor gedienstigheid. Haar lichaamstaal zegt iets over haar stemming. Ze is niet van plan om te wijken voor iets wat op haar pad komt en ze lijkt ontspannen af te wachten, maar kan elk moment opspringen om aan te vallen. Ze is op deze wereld gezet, maar ze is het met deze wereld niet eens. Alles om haar heen wordt vernietigd door een veel te grote hoeveelheid mensen die nu de wereld bevolkt en totaal overheerst. Overal lopen die mensen elkaar in de weg en er ontstaat stress, oorlog en rampspoed. Grote stromen vluchtelingen proberen een veilig heenkomen te zoeken en te ontsnappen aan die dramatische gevolgen van overbevolking. Maar waar moeten ze naar toe? De hele wereld zit al vol met mensen die elkaar in de weg lopen.

Achter haar ligt een graanveld. Bijna rijp om geoogst te worden. Ze lijkt dat graanveld te willen bewaken. Graan staat hier, in dit schilderij, symbolisch voor al het eten op aarde. Graan is de spil waar ons leven om draait. Dit is ons graan. En daar moet je afblijven. Ze wil aan de ene kant graag een mens in nood helpen, maar ze wil zelf niet het slachtoffer worden van hun problemen. Ze heeft niet door dat ze zelf al deel uit maakt van het probleem. Het probleem van overbevolking wat nu overal zichtbaar begint te worden.

Contramime

Een schilderij wat al wat langer staat te wachten op voltooiing is ‘Contra’, of ‘Contramime’. Daar ga ik de komende tijd extra aandacht aan geven zodat die ook eindelijk af is. Het is een behoorlijk bewerkelijk schilderij met heel veel details en toch een werk met een hoog ‘Less is more’ gehalte. Hier ben ik de komende tijd nog wel even intensief mee bezig.

Werk aan de winkel

Met twee belangrijke exposities voor de deur is er weinig tijd voor klussen aan het huis, het fornuis en de tuin. Toch zie ik nog wel kans om de moestuin bij te houden, hoewel er niets nieuws meer wordt aangeplant. Daardoor ontstaan nu lege plekken, wat me niet aanstaat, maar er kan nog voldoende geoogst worden. Een lekkere verse komkommer, bijvoorbeeld, voor mijn ontbijt, Een boterham met kaas en komkommer. Ook de grote tomaten ben ik nu aan het oogsten, en ook die smaken prima op een boterham met kaas. Stevig ontbijt dus, deze ochtend. Maar waar nu alles om draait is het werk in het atelier. Ik werk aan drie schilderijen tegelijk om op tijd alles af te kunnen hebben. Dat betekent vroeg opstaan en laat gaan slapen.

Drie werken op een rij. ‘Escape’, ‘Het gerucht uit de Bontehondstraat’ en ‘Contra’. Alle drie de atelierezels, die ik heb, zijn nu bezet. Het is gelukkig geen race tegen de klok, maar een relaxte wijze van doorwerken. Alle schilderijen zijn enorm bewerkelijk en het kost gewoon veel tijd om alles goed af te werken.

Ondanks alle drukte heb ik gisterenavond laat toch nog een lading cherry tomaatjes weten te verwerken tot een overheerlijke ketchup. Anderhalve fles van elk 750 ml. De smaak van die tomaatjes maakt deze ketchup zo bijzonder. Deze keer maakte ik een zoete, maar ook pittige ketchup en ik denk dat dit de beste is die ik tot nu toe gemaakt heb. Dat is het grote voordeel van het hebben van een eigen moestuin. Ik kan de exacte rassen telen die ik wil hebben voor de juiste smaak die ik wil hebben. Niet alleen van de tomaatjes, maar ook de paprika, de peper en de ui die hierin verwerkt zitten komen van mijn eigen tuin. Alleen de knoflook niet. Daar had ik dit jaar geen plaats voor, maar volgend jaar heb ik ze weer.

De tuin wordt steeds leger. Er staat nog voldoende om te oogsten, maar normaal gesproken hadden er nu nieuwe gewassen gestaan op die lege plekken. Ik heb daar dit jaar geen tijd voor en ik heb de verleiding kunnen weerstaan om er toch wat neer te gaan zetten.

En dan heb ik nog mijn tabaksplanten, waar ik dit jaar mee ben gaan experimenteren. Ze groeien redelijk goed, maar ik heb er nog geen bladeren van kunnen oogsten die ik echt kan gebruiken om te drogen. Het is een leuk experiment, waar ik wel wat verwachtingen bij heb.

En dan heb ik nog de courgette plant. Telkens zit hij vol prachtige bloemen, maar ik heb er slechts één mooie courgette vanaf kunnen halen. Nieuwe vruchten geven hoop op nieuwe kansen. En voor je het weet heb je er ineens weer veel te veel.

Escape

Eergisteren opgezet en vandaag al bijna een compleet schilderij. Althans zo lijkt het op de foto. Alles staat er op, maar niets is nog uitgewerkt, en daar ga ik me vandaag en de komende tijd mee bezig houden. Vandaag zal ik me bezig gaan houden met eindeloos veel steentjes schilderen. Dit is een langdurig proces van opbouwen. Elk vlekje, elk krasje, deukje, brokje, naadje, schaduwrandje etc. etc. moet nu geschilder worden.

Het is een klein schilderij (70 x 100 cm) maar niet gespeend van detail. Alles wat ik zie wil ik schilderen, maar als ik dat zou doen wordt ik al schilderend knettergek. Het is dus een kwestie van snel werken en vereenvoudigen. Wat heeft het menselijk oog nodig om te zien wat ik zie? Door snel te werken wordt het werk ook ‘stevig’. Je ziet de penseelstreken en dat vind ik heel belangrijk. Anders wordt het een uitgepoetst plaatje. De dame zelf krijgt wel een zeer gedetailleerde uitwerking.

Escape is de voorlopige titel voor dit schilderij dat gaat over een mooie jonge dame die in het kasteel van de prins woont. Ze heeft alles wat haar hart begeert, maar is doodongelukkig. De reden daarvan is dat ze geen eigen leven kan leiden. Als ze dat beseft besluit ze te ontsnappen uit het kasteel van de prins. Om dat te doen vraagt ze hem de allerlangste jurk voor haar te kopen die er op aarde bestaat. De prins doet dat en zo klimt ze door het kleine venster van haar torentje en laat ze zich aan haar enorm lange jurk naar afzakken tot ze eindelijk buiten het kasteel staat. Dan beseft ze dat ze niet weet wat ze moet gaan doen. Waar moet ze naar toe? Ze zit aan haar jurk vast. Ze is vergeten een schaar mee te nemen om die los te knippen. Teruggaan is geen optie. Dan zit er niks anders op dan de jurk uit te trekken, achter te laten, en naakt de wijde wereld in te lopen. De onzekerheid tegemoet. Kwetsbaar, maar vastberaden.