Twee nieuwe werkjes naar Oudewater

Vandaag heb ik de twee jongste werken/werkjes naar Galerie Sille gebracht in Oudwater. ‘Zilveren schoentjes’ en ‘Laarsjes van Astrid’. Daar zal straks ook de expositie ‘Loslaten’ plaats gaan vinden die op 7 Oktober wordt geopend. Loslaten was vandaag wel van toepassing, want ik had best nog wat langer naar deze werkjes willen kijken bij mij thuis.

Het wordt weer een heel mooie expositie waar de galeriehoudster momenteel al aan werkt. Ook het titelschilderij voor deze expositie, van Bernaette Sterk, hangt al in de galerie. Ik zie nieuwe namen, veel nieuw werk, werk van mij goed bekende collega’s en natuurlijk ook werk van mijzelf dat hier al hing.

Om de hoek een oude bekende. ‘Streepjescode’. Dit is nog steeds een van mijn favoriete schilderijen. Blij dat het er nog hangt, want ik vind het altijd bij dit soort werken prettig om het regelmatig terug te kunnen zien.

Als je binnen komt rechts, zie je nieuw werk van Hans Leierzapf. Hans behoort al heel lang tot een van mijn meest favoriete collega’s. Elk schilderij is een prachtig klein toneelstukje van mannen die iets aan het prutsen zijn, maar je weet niet wat ze staan te doen.

En deze bijzondere beeldjes trokken meteen mijn aandacht. Heel erg leuk werk en heel knap gemaakt. Ik ben vergeten te vragen van wie werk het was, maar dat zal ik de 7-de Oktober wel horen.

Het was weer fijn om hier even te kunnen zijn. Ik heb genoten en ik zie uit naar 7 Oktober wanneer de opening plaats zal vinden van de volgend expositie. Wie weet ontmoeten we elkaar dan nog.

Red & blue bij Pot

Het schilderij ‘Red & blue for a colourised clue heb ik vanmiddag afgeleverd bij Pot Art Gallery te Axel, waar ik het werk toe heb kunnen voegen aan de solo expositie die ik daar momenteel heb.

Met Brenda drink ik een kop koffie met het beroemde ‘Pot chocolaatje’ en spreek ik met haar even over de huidige gang van zaken in galerie-land. Er staat bij Pot aardig wat op stapel. Rond December komt er ene heel speciale tentoonstelling van Geert-Jan Jansen, de beroemde meester vervalser, die een hele afdeling tot zijn beschikking krijgt en waar ik zeer beslist alles van wil zien.

Weerzien op het Belfort van Sluis

Met documentairemaker Bennie Janssens ben ik vandaag bovenin de toren van het Belfort van Sluis geklommen om te bekijken hoe ik daar een schilderijtje kan gaan maken van dit alles. Dat wordt dan binnenkort gefilmd voor RTV Scheldemond en de Zeeuws Vlaamse musea. Het wordt maar een kort stukje film, maar wel heel gaaf om aan mee te werken.

Zo hoog in de toren hoeven we ons geen zorgen te maken over de tijd. De parkeermeter zit vol en we hebben de tijd voortdurend in beeld.

Hier ga ik straks de toren en de omgeving schilderen voor mijn ‘Zeeuwse collectie’. Sluis is een geweldig mooi plaatsje in het Zeeuws Vlaamse waar ik nog zoveel meer te schilderen heb dat ik minstens 250 jaar oud moet worden om dit allemaal vast te kunnen leggen.

 

Genietend van het uitzicht en het prachtige weer besluiten we om de opnames snel te gaan maken. Volgende week waarschijnlijk al.

Ik ga iets schilderen met de torens van het Belfort en een fragment van de omgeving. Sluis is overigens een heel bijzonder stadje, want hier werd ooit de Dikke Van Dale geschreven en er is nog veel historisch waardevolle architectuur bewaard gebleven. Ook zijn grote delen van de vestingwallen en poorten nog in tact. Je kunt hier dus lekker ronddwalen en genieten van al dat fraais. Maar er is ook veel schreeuwend lelijke nieuwbouw gepleegd waardoor het moeilijk wordt om het geheel mooi in beeld te brengen op ene schilderijtje. Het wordt dus een kwestie van goed kaderen. Die lelijkheid zie je vooral van bovenaf. Maar ik vind wel een manier om dat te omzeilen.

Weer een mooi klein juweeltje af

Het pakt op de foto iets donkerder uit dan het in werkelijkheid is, maar dat heb ik altijd als ik een vers voltooid werk fotografeer. ‘De laarsjes van Astrid‘, zoals dit werk heet, is nu af en ik ben er zeer tevreden mee.

In het atelier ben ik met diverse werken bezig. Vandaag was het schilderijtje ‘Laarsjes van Astrid’ zo ver droog dat ik het kon gaan vernissen en inlijsten. Dan zie ik weer een ‘mooi klein juweeltje’ voltooid worden. Het is echt een prachtig, ingetogen, werkje met kleuren die je eigenlijk alleen maar in een film kunt zien.

Op de ezels staat volop nieuw werk. Elke ezel die ik heb is nu bezet en er staat ook nog werk te drogen op de kast. Vandaag ga ik me bezig houden met het dorpsgezicht van Hoek dat straks op het etiket zal komen te staan van ons eigen Hoekse bier, dat verkocht zal worden bij onze eigen dorpssuper van Eric Ruben. Die winkel, die voor ons dorp veel betekenis heeft, komt er dan ook prominent op te staan.

Maar ook de kerk en, uiteraard, de molen. Met de Windlust heb ik een wel heel bijzondere band. Mijn maatje, Jelle de Groote, is er de molenaar van en hem help ik regelmatig me met tal van molen-activiteiten. Het molenmeel van onze Windlust wordt in onze dorpssuper verkocht. Dit is meel van ons eigen graan en gemalen op echte zware molenstenen die nog steeds aangedreven worden door de wind. Dat meel smaakt natuurlijk het beste van al het andere meel dat op de wereld te koop is.

In huis hangt mijn jongste creatie al aan de muur. Zolang het nog geen bestemming gevonden heeft, want ook dit werk is straks gewoon te koop. Ik blijf er nog even zelf van genieten.

Lijst voor ‘Red & blue’

Het maken van de specifieke expositie lijsten voor mijn werk is een klus apart die ik met veel plezier naast mijn schilderwerk doe. Vandaag maak ik de lijst voor ‘Red & blue for a colourised clue’ af. Dat werk gaat straks naar Pot Art Gallery in Axel. Het zijn lijsten met mijn eigen beeldmerkje er op en dus net zo karakteristiek afkomstig uit mijn brein en atelier dan mijn schilderwerk. Het mooie hiervan vind ik dat ik nu wel een heel compleet product krijg dat voor de volle 100% uit mijn atelier komt.

Het ontwerp van het lijstprofiel heeft kleine onderlinge verschillen omdat elke lijst speciaal voor het werk gemaakt wordt wat er in komt te zitten. Maar elke lijst heeft dat kleine ‘gouden’ beeldmerkje.

Hoeks bier

Hier in het dorp hebben we eigenlijk alles wat het leven nodig heeft. We hebben een dorpssuper, een kapper, een elektrieker, een installateur, een bakker, een fietsenmaker, een mooi groot café, een woning inrichter, een bank, twee zelfs, en nog heel veel meer. Maar sinds kort ook ons eigen bier. Hoeks bier. Maar op het etiket staat de zee en die is hier wel niet erg ver vandaan maar je moet er toch nog een wreed eind voor fietsen om hem te kunnen zien. Tenzij je de Schelde ‘zee’ noemt, wat sommige hier ook echt doen.

Dat etiket beviel niet echt. Er moest iets typisch Hoeks op komen te staan en zo kwam het dat ik een dorpsgenoot trof die me daarop aansprak. “Kun jij niet iets moois schilderen voor ons etiket? Iets wat echt van ons is?”

En dan ga ik aan de slag. Dat is niet zo moeilijk, want ik wilde dit toch al eens gaan schilderen om het werk(je) bij de rest van mijn ‘Zeeuwse collectie’ te voegen. Een echt Hoeks dorpsgezicht. Met de kerk, de molen en onze dorpssuper. En met de bus van Dierks, onze installateur. En wat volk bij de super…

Het wordt een mooi klein schilderijtje dat straks dus ook als etiket gaat dienen voor ons eigen bier. Maar we maken er gelijk ook een ansichtkaart van en ik hang het op bij de rest van mijn Zeeuwse werk in de galerie van Anne (Lokaal 54 in Terneuzen). Zo helpen we elkaar hier een beetje en heb ik weer een mooi klein schilderijtje erbij. Ik zie dan ook dat nu alle ezels weer in gebruik zijn en dat de ouderwetse drukte weer is teruggekeerd. En intussen weet heel het dorp dat de ‘kunstschilder’ het etiket aan het maken is voor ons eigen bier.

‘Zilveren schoentjes’ kunnen uitvliegen

Het is een erg mooi schilderijtje geworden, al zeg ik het zelf. Avonden lang heb ik van dit mooie kleine werkje kunnen genieten, maar nu is het droog en heb ik het kunnen vernissen en inlijsten om het uit het atelier uit te kunnen laten vliegen naar een nieuwe bestemming.

Het thema ‘schoentjes’ is zo’n onderwerp wat me al mijn hele schilder carrière boeit. Ik heb er al heel wat schilderijen over gemaakt, en verkocht, en het is iets waar ik ook met groot plezier aan werk. De laatste tijd hou ik me weer graag bezig met kleinere schilderijtjes en van dit soort onderwerpen. Dat zal waarschijnlijk te maken hebben met de periode dat ik groot aan het werk was voor het Mathilde drieluik.

Maar dit fraaie werkje hangt voorlopig nog even bij mij aan de muur totdat ik er een nieuwe bestemming voor heb gevonden. Tot die tijd kan ik er lekker zelf van genieten.

In het atelier zie ik dat ik nu al drie werken op dit thema heb en dat ik voorlopig nog niet ben uitgewerkt met dit thema.

‘Red & blue for a collorised clue’, ‘Zilveren schoentjes’ en ‘Laarsjes van Astrid’ op een rijtje.

Nog even en ik heb genoeg thema schilderijtjes voor een expositie. Dat is misschien ook wel een leuk idee. Ik zal wel zien hoe dit gaat lopen, maar voorlopig heb ik genoeg inspiratie en materiaal om nog even op dit thema door te blijven schilderen.

 

Het completeren van een schilderij(tje)

Om een schilderij af te maken maak ik er ook een lijst omheen Ik heb daar een aantal speciale profielen voor ontworpen die per werk verschillen. Voor het schilderij ‘Zilveren schoentjes’ heb ik een strak ontwerp in mijn gedachten van een betrekkelijke eenvoud.

Na het zagen en frezen zet ik de lijst in elkaar met sterke pen en gat verbindingen in de hoeken. Daar zitten stalen pennen in verwerkt voor extra stevigheid. Vervolgens begint het proces van schuren en plamuren en is de basislijst klaar om af te lakken met krijtverf.

Die krijtverf (van Brenda Baart) gaat er laag over lag overheen. Elke laag wordt mooi strak geschuurd met de hand zodat je niet alleen ziet dat het strak en vlak is maar het ook voelt. Voor een lijst gebruik ik doorgaans vier tot vijf lagen. Net zo lang totdat de verf helemaal goed oogt.

Dat maken van zo’n lijst doe ik tussen de bedrijven door. Als die moet drogen kan ik weer verder met het voltooien van het schilderijtje waar ik deze dag de laatste toetsen op zet.

Als laatste zet ik er mijn logo onder in goudwas. Daarna kan de lijst enkele keren gevernist worden. Net zo veel lagen als nodig is om een mooie half glanzende laag te krijgen die ik wens. Voor dit schilderijtje heb ik een mooie donkerrode kleur gekozen omdat die ook terug keert in de rok op het schilderij. Met een vernislaagje wordt dat dan nog net iets donkerder zodat het helemaal goed komt.

 

En om alles even goed te bekijken zet ik dan het complete werkje op de ezel om er van enige afstand alles eens heel kritisch te bestuderen. Pas als ik helemaal tevreden ben gaat de vernislaag er over en kan ik er ook het ophang koordje aan gaan maken.

Laarsjes van Astrid

Het is al weer even geleden toen ik dit voorbij zag komen in Wageningen tijdens onze expositie in de Casteelse Poort. Mede exposant Astrid kwam met deze roze laarsjes voorbij lopen en trok hiermee mijn aandacht. De setting, de half spiegelende vloer, witte wanden, die laarsjes en de gehele atmosfeer was perfect voor een schilderij en ik vroeg haar of ik hier een foto van mocht maken met de bedoeling dat ooit nog eens te gaan schilderen.

Astrid, Marlou en Ineke in gesprek tijdens die expositie

Daar is nu het moment voor aangebroken. Ik had daar eigenlijk gelijk al iets mee willen doen, maar al het werk aan het Mathildedrieluik en de organisatie van de Mathildedag in Terneuzen verhinderden dat.

Nu ik weer mijn handen vrij heb in het atelier kan ik weer lekker mijn gang gaan en ben ik alle inspiratie uit die tijd aan het verwerken geslagen. Die roze laarsjes vielen me toen op en ik maakte er dus een foto van toen ik de combinatie zag van de spiegelende vloer, het mooie licht in het museum en die specifieke atmosfeer die ik altijd bewonder in zo’n museum of tentoonstelling. Die atmosfeer is verstillend en nihil. Alles komt dan beter in beeld en draagt bij aan de lading die zo’n tentoonstelling heeft. Iedereen is aan het kijken naar wat er getoond wordt. Mensen gaan fluisteren en zijn over het algemeen verzonken in eigen waarneming en gedachten. Het enige wat je hoort is het geritsel van kleding en het tik-tak geluid van dat soort schoeisel wat de elegantie van zo’n moment alleen nog maar verder versterkt.

‘Sleutels van de kerk’ klaar om uit te vliegen

De sleutels bieden toegang tot deze prachtige kerk van Elst. En plek ook met heel veel historie.

Het is echt een heel gaaf werkje geworden, al zeg ik het zelf. Het schilderijtje ‘Sleutels van de kerk’ is nu gevernist en ingelijst en is klaar om het atelier te verlaten en uit te vliegen naar een van de galeries waar ik bij ben aangesloten. Het zijn de sleutels van de kerkbeheerder van de kerk van Elst die ik even geleden op een tafeltje zag liggen toen we koffie gingen drinken tijdens het inrichten van de expositie van Ineke.

Sleutels hebben op mij altijd al een magische indruk weten te maken omdat je hiermee deuren kunt openen naar iets wat achter de deur verborgen zit.

Gewone, moderne, sleutels maken op mij eigenlijk geen enkele indruk. Maar zo’n hele grote sleutel wel. Het ding wordt nog dagelijks gebruikt en de moderne sleutels hingen daar aan, dus schilderde ik ze mee. Maar ze boeien me totaal niet. De oude sleutel is mijn favoriet.

Sleutels schilderen is iets wat ik al heel lang doe. Zo af en toe zie ik zo’n indrukwekkende bos met van die prachtige oude sleutels en dan wil ik het schilderen. Op de foto hierboven zie je me aan het werk aan ‘Toegang tot het kerkje’. Dat is zo’n tweede liefde van me. Oude kerken en kerkjes. In dit geval betreft het het kerkje van Persingen, bij Nijmegen, waar Ineke en ik hebben geëxposeerd met onze ‘Muze tentoonstelling’ in 2016.

Toegang tot het kerkje. 80 x 120 cm. €4500,-

Dat werk hangt nu bij Pot Art Gallery in Axel. Het mooie van dit werk is dat het eigenlijk drie schilderijen in één zijn. Een stilleven met sleutels, architectuur en landschap.