Van kunst naar kleur in het interieur

Bij Pot (design en interieurs) weten ze wel raad met goede ideeën. Je kunt namelijk de kleur van een schilderij terug laten komen in een interieur. Dan keer je de gebruikelijke situatie om door niet een schilderij boven de bank te hangen, maar je bank te kiezen op het schilderij. Een schilderij is meer dan alleen maar een leuke wanddecoratie die ergens bij moet passen. Bij Pot kijken ze dus net even verder dan gebruikelijk.

Een mooi voorbeeld hiervan zie je bij een schilderij van Rafaël Gorsen. Het tapijt is aangepast op de kleuren uit het schilderij en de rest van het interieur wordt daarop samengesteld.

Brenda, van Art Gallery Pot, laat hier zien hoe dat werkt. Ze houdt een palet met kleuren die de fabrikant kan leveren en kiest er de juiste kleur bij het werk. Je pakt twee of meerdere kleuren die in het werk voorkomen en daar kun je dan en tapijt van laten weven.

Ik krijg de eer om mee te denken over een tapijt bij het schilderij ‘Ballunatics 8’. We kiezen twee kleuren die in het tapijt geweven kunnen worden in verschillende tonen. Soms meer blauw dan rood, bijvoorbeeld.

Dan kan het straks zomaar zo zijn dat mijn schilderij weer ergens anders komt te hangen waar ook het tapijt en het interieur omheen gecreëerd wordt. De stylistes van Pot weten daar wel raad mee. Hoe bijzonder gaaf is dat?

Hoekse Hoogte

Het zal niemand verrassen als ik vertel dat schilders vaak geïnspireerd worden door hun omgeving. Ikzelf heb een fantastisch decor om me heen waar ik eindeloos over zou kunnen schilderen omdat ik alles wat ik zie en beleef zo boeiend vind. Grant Wood, een van mijn favoriete voorbeelden, schilderde ooit een schilderij over zijn omgeving wat later heel erg beroemd zou worden.

Grant Wood. American Gothic 1930

Grant Wood 1891 – 1942

Nooit is helemaal duidelijk geworden wat hij met dit schilderij wilde vertellen. Dreef hij de spot met conservatieve Amerikaanse boeren of had hij juist bewondering voor hen. Mogelijk wist hij het zelf niet eens en schilderde hij dit werk omdat hij vond dat het geschilderd moest worden.

Dat laatste acht ik het meest waarschijnlijk. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat mij dit zeker met enige regelmaat overkomt. Ik schilder iets wat geschilderd moet worden. Zo maakte ik ooit het werk ‘Zondagse kool’. Dat is zo’n zelfde uitgangspunt. Eerder schreef ik al iets over mijn belangstelling in een leven met gelijktijdige ongelijktijdigheid. Leven in het heden met zaken uit het verleden, zoals streekdracht. Daar zit een hele geschiedenis aan vast die in het heden nog niets aan kracht heeft verloren.

De boer uit het Land van Axel met zijn Zondagse kool is zo’n prachtig voorbeeld daarvan. Grant Wood liet zijn zus en zijn tandarts poseren voor ‘American Gothic’. Ik heb hier zelf model voor gestaan omdat ik er die dag zo bijliep en omdat daar een foto van gemaakt was. Bij het zien van die foto wist ik ineens wat ik moest gaan schilderen, zonder dat ik precies kon vertellen waarom.

Nu hoop ik natuurlijk dat dit ook net zo’n iconisch werk wordt als ‘American Gohic’. Voor de mensen om mij heen, en vooral in het dorp waar ik woon, heeft dit zeker al die status bereikt. Het duurt soms heel lang voordat iets door een breder publiek wordt opgepikt, maar dat gebeurde ook pas veel later met het zo beroemde werk van Wood. Ook dat werd in eerste instantie niet opgepikt. Later zag men er de waarde van in en werd het een van de meest iconische werken van zijn tijd.

Vanaf 26 oktober is dit werk, en de rest van de Zeeuwse collectie, te zien in Galerie & Kunstcafé Lokaal 54 in Terneuzen tijdens de laatste expositie van dit jaar. Daarna gaat de galerie even in winterstop tot Maart.

Het is de galerie van Anne Mannaerts die de zo wel verdiende aandacht kreeg van onze premier, tijdens de viering van 75 jaar vrijheid. De Zeeuws Vlaamse vlag in top aan het balkon. Met nog een aantal andere kunstenaars ben ik zelf die dag aanwezig om 15.00 u. om de opening mee te maken en me even voor te stellen aan het publiek. De premier zal er waarschijnlijk niet zijn en ook de vele cameraploegen zullen ontbreken, maar gezellig wordt het hier altijd.

Wil je meer weten over de Zeeuwse collectie en wat iets kost, dan kun je het beste even kijken op de pagina ‘Waar te koop‘ en doorscrollen naar Galerie & Kunstcafé Lokaal 54.

En even verderop, zo’n 70 meter van de galerie, tref je Restaurant ‘t Zusje aan waar je behalve heerlijk kunt eten ook nog even naar het drieluik kan gaan kijken wat ik maakte over het leven van Mathilde (Willink) de Doelder. Wel even de reserveringslijn bellen zodat je zeker bent van een tafeltje.

 

Gelijktijdige ongelijktijdigheid

Het is al weer even geleden dat ik dit schilderij schilderde. ‘Zondagse kool’. Het gaat over het boeren leven van weleer. Over Zondagsrust en leven van het land. Allemaal onderwerpen waar ik op de een of andere wijze aan hecht. Het is een leven met veel meer inhoud en ceremonie dan het leven in vluchtigheid van nu.

Als er iets te vieren valt dan trek ik mijn boerengoed aan. Da’s echt op z’n Zondags, dus helemaal in de stijl van de streek waar ik woon en werk. Het past ook echt bij de sfeer in huis, waar ik vooral aandacht heb voor het verleden. Daar kan ik dan enorm van genieten. Zo af en toe even terug in de tijd stappen. Daarna gaat het leven van alledag weer verder en zit ik achter mijn iMac, rijd ik in mijn Dodge Ram Van door het land en doe ik alles wat iedereen al doet. Maar soms is het tijd voor dat mooie verleden. Ik pik er uiteraard alleen de mooie dingen uit. Ik ga het verleden niet totaal verheerlijken, want ik weet ook wel dat alles toen niet zo prachtig, koek en ei, was als ik zou willen. Maar toch. Dat verleden brengt rust en overzicht.

Hier in Zeeuws Vlaanderen lukt dat uitstekend omdat dit wel een heel speciaal stukje Nederland is wat een beetje de contouren heeft van een niemandsland. Vroeger lag het ingesloten tussen de Schelde en de Belgische grens. Moeilijk bereikbaar en meer behorend bij België dan bij Nederland. Zo’n stukje land wat nogal eens vergeten werd om in te tekenen op de Nederlandse kaart. Zelfs de ANWB vergat deze streek ooit bij Nederland te rekenen. Dat maakt deze streek zo speciaal. En daar schilder ik dan ook graag over. Niet altijd, maar als ik daar ineens zin in heb en als ik daar de inspiratie voor vind. Die schilderijen breng ik dan ook onder in een speciale collectie die ik trots ‘De Zeeuwse collectie’ noem. Die collectie wordt alleen verkocht via Galerie en Kunstcafé Lokaal 54 van Anne Mannaerts aan de Nieuwstraat 54 te Terneuzen.

En nu staat Anne, met haar eigen werk en haar prachtige galerie in onze Zeeuws Vlaamse krant. Het ZVA. Het Zeeuws Vlaams Advertentieblad. Een beetje misleidend is de titel wel. Het lijkt alsof er alleen advertenties in staan, maar het is ons lokale streekblad voor dit heel bijzondere stukje Nederland waar ik zo trots op ben.

Wil je weten wat er in de streek speelt en waar je beslist naar toe moet, dan sla je het ZVA open en je weet het. De gemiddelde passant of toerist die door deze streek rijdt ziet dat niet meteen, maar als je hier een tijdje woont dan zie je het elke dag. De gelijktijdige ongelijktijdigheid. Leven in het heden en verleden. En dat schilder ik met genoegen voor mijn ‘Zeeuwse collectie’ die permanent te zien is bij Galerie en Kunstcafé Lokal 54.

Met enige regelmaat vul ik de Zeeuwse serie schilderijen aan. Dan rij ik met mijn moderne auto, naar een moderne galerie in een moderne stad. Net als elk ander modern plekje in Nederland. Maar ik breng dan een stukje Zeeuws Vlaamse trots, nostalgie en passie voor het land waar ik zo vol van ben.

Weer terug achter de ezel

Na een weekje bouwen aan mijn houtkot en lesgeven ben ik weer terug in het atelier en zit ik weer achter mijn ezel. De ideeën voor nieuw werk hebben zich de afgelopen week opgestapeld, maar ik ben nog bezig met onafgemaakt werk wat in deze periode mooi heeft kunnen drogen.

Buiten staat mijn bijna voltooide houtkot. Daar ga ik deze week nog het nodige aan afwerken, maar dat is nu bijzaak en dat kan ik dan mooi tussen de bedrijven van het schilderen door doen. De tuin is nog een grote puinhoop met veel hout wat nog gezaagd en gekliefd moet worden en nog wat restanten van bouwmateriaal en gereedschap wat nog opgeruimd moet worden.

Gisteren regende het de hele dag, dus heb ik er niets aan gedaan. Er viel in één dag maar liefst 32 mm regen! Ik heb mijn tijd benut om het atelier weer op te ruimen en klaar te maken voor een nieuwe periode van schilderen.

Vandaag is het droog. Tot aan de avond ten minste, volgens de weervoorspellers. Daarom zal ik vandaag ook nog wat meer buiten bezig zijn dan binnen in het atelier. De rest van de week zal het weer gaan regenen en dan heb ik een uitstekend excuus om hele dagen achter mijn ezel te blijven zitten.

Houtkot bijna klaar

In het atelier is het nu al dagen een enorme puinhoop. Overal ligt gereedschap, bouwmateriaal, hout en machines. Het is vandaag de laatste dag dat ik aan de bouw van het houtkot mag werken, dus staan nu alle zeilen bij. Het is vandaag ook de enige droge dag en in deze dag moet ik het kot dus ook zien te ‘teren’ (wat geen echte teer is maar een teervervanger).

Volgens planning heb ik rond het middaguur alles afgetimmerd. De daklatten zijn afgemeten en geplaatst en dit is het punt waar ik gisteren had willen zijn. Maar de regen gooide roet in het eten, dus ben ik vanmorgen keivroeg begonnen om de schade in te halen.

Tegen zessen is het kot rondom ‘geteerd’. Van mij had het echte teer mogen zijn, maar die wordt nergens meer verkocht vanwege de schadelijkheid voor het milieu.

Om zeven uur liggen de dakpannen er op. Dit is het punt waar ik zo naar uitgekeken heb. De gewenste ‘doorleefde’ uitstraling heb ik weten te realiseren. Nu volgen nog wat afwerk klusjes, zoals de witte noklat met dakornamenten die ik nog moet ontwerpen. Langs de zijkant van het pannendak komen eveneens witte afwerklatten. Nu ik dit zit te schrijven slaat de vermoeidheid toe, maar ik heb mijn doelen kunnen halen vandaag. En daar ben ik zeer tevreden over.

Nieuwe kunstgids van Pot is uit

Trots als een aap met zeven… ‘Ballunatics 8’ staat op de cover van de nieuwe kunstgids van Art Gallery Pot. Binnenin de gids ook nog een werk van mij, plus natuurlijk ook werk van vele andere collega’s die hier permanent exposeren.

‘Ballunatis 8’ heeft nu een prominente plaats in de grote hal naast de balie. Je kunt het werk niet missen als je binnen komt. Gisteren was er nog een drukke bedoening met heel veel dames uit België. Dat het een leuk feestje is geweest zag ik al toen ik aan kwam lopen.

Dit stond nog voor de deur. Een pracht van een HY bus. Zo’n ding wil ik ook nog steeds hebben. Dit is wel een echte oude, met een gescheiden voorruit en deuren die van achteren scharnieren. Deze bus moet nog worden opgehaald door de eigenaar van een restaurant. Als die dat vergeet haal ik ‘m gewoon op.

Het is niet de eerste keer dat ik hier leuke voertuigen heb zien staan. Doorgaans heel luxe sjezen als Aston Martin, Daimler, Porsche en Maserati. Nu dus iets wat meer bij mij past.

Houtkot

Van schilderen kwam deze week niet veel terecht. Ik heb me voornamelijk bezig gehouden met de bouw van mijn stookhoutkot. De afgelopen jaren heb ik heel veel moeite moeten doen om droog hout in mijn fornuis en kachel te krijgen en de wens om dat hout mooi droog uit zo’n traditioneel houtkot te halen bestaat al sinds ik weer op hout stook. De bouw van zo’n kot is vrij intens en daarom stelde ik dit steeds uit. Maar nu ben ik er dus aan begonnen en de bouw vordert goed. Ik hoop dat ik dit weekeind de klus geklaard heb en weer snel aan de slag kan gaan met olieverf en doek in het aangrenzend atelier. Voor mij zijn er twee redenen om dit kot zelf te bouwen. De belangrijkste is dat ik nergens een authentiek kot kan vinden. Overal zie ik van die spuuglelijke nieuwbouw kotjes met wat dakleer of golfplaat. Daarom ontwierp ik zelf een kot dat meer authentiek oogt. Ik gebruikte wel moderne bouwmaterialen. De tweede reden is dat zelf een kot bouwen een enorme kostenbesparing is. Maar daartegenover staat dat het wel een enorme klus is. Ik voel nu al mijn spieren en gewrichten.

Toch heb ik wel een hoop plezier aan om dit te bouwen. Het is mijn bedoeling om een authentiek ogend Zeeuws kot te krijgen met oude dakpannen en geteerde planken. Teer mag niet meer gebruikt worden, maar ik verzin wel iets wat daar sterk op lijkt. Dit deel van mijn tuin wordt nu ook gelijk aangepakt om er een leuk hoekje van te maken. De afgelopen dagen heb ik me heel intensief bezig moeten houden met het verwijderen van oude boomstronken en boom-achtige struiken. Daardoor mis ik ineens een hele hoop groen. Dat moet ook weer terugkomen en ik wil nog een trapje gaan metselen en een laag stenen muurtje omdat ik voor dit kot de diepte in moest. Mijn tuin is eigenlijk het restant van een oude dijk en heeft flinke hoogteverschillen waar ik al mijn creativiteit op los kan laten.

Nu ik dit schrijf komt de regen met bakken uit de lucht. Ik moet zo weg om les te gaan geven bij Toonbeeld, dus dat komt me wel goed uit. Al het stookhout, dat de hele zomer mooi droog geworden is, is nu weer zeiknat. Maar straks dus niet meer.

Weekeind vol kunst en cultuur

Zaterdagavond, laat, keerde ik weer terug uit het hoge noorden van het land met een jute buil vol goud,- en zilverstukken, was ik getuige van ‘Het mysterie Wardenier’, had ik iets uit te leggen over een altaarstuk voor Sinterklaas en had ik weer eens een ontmoeting met Renske Jansen om met haar te praten over haar nieuwe boek waar ik de illustraties voor mag gaan maken.

Samen met Ineke bezocht ik de laatste voorstelling van de musical ‘Het mysterie Wardenier’ op Vrijdagavond. Ineke is directe familie van Johannes Wardenier, de uitvinder van de brandstofloze motor, waar deze voorstelling over ging. Voor deze theateravond moest ik wel helemaal naar Steenwijk. Gezien vanuit Hoek ligt dat zo’n slordige 400 kilometer ver weg.

Op de oude foto zie je Ineke zitten op de schoot van haar moeder, Catharina Wardenier. Zij was een dochter van Berend Wardenier, de broer van Johannes Wardenier.

En om Johannes Wardenier draait dit hele theaterstuk. Meesterlijk vertolkt door een grote hoeveelheid spelers en figuranten. In het stuk lopen de verschillende tijdlijnen en verhaallijnen naadloos door elkaar. Ik heb nog getracht een foto van ons tweetjes te maken voor dit artikel, maar die was zo vaag en bewogen dat ik hem maar weglaat.

Met Huissen als tussenstop was dit prima te doen. We genoten van de voorstelling, we spraken een heleboel leuke mensen die op de een of andere wijze iets met dit mysterie te maken hadden of nog steeds hebben, we spraken de schrijver van het beroemde boek met gelijknamige titel en we lopen beiden met plannen rond om over dit mysterie te gaan schilderen.

En natuurlijk kocht ik gelijk het boek van deze bijzonder boeiende schrijver, die in het theater aanwezig was met een grote stapel boeken. Ik ben heel blij dat ik dit schitterende mysterie nu in boekvorm tot mijn beschikking heb. Het verhaal kende ik natuurlijk al, maar de schrijver, een oud journalist die weet hoe je de meest interessante feiten boven tafel krijgt, vult alles wat ik al weet aan met enorm veel details en nieuwe inzichten. Nog steeds komen er nieuwe feiten over dit mysterie aan het licht. Ik denk dat dit verhaal nog wel eens verfilmd gaat worden. Lijkt me zo logisch.

Maar ik had meer te doen, dit weekeind. Al keivroeg, met weinig nachtrust, ging ik op pad naar Montfoort voor een bijeenkomst van het SNG (Sint Nicolaas Genootschap). Met een boodschap en een groots plan.

Een prachtig plan, dat ik deel met Pastoor Marcus Vankan, voor het maken van een altaarstuk voor Sinterklaas. Met een keynote presentatie vertel ik daar over voor een zaal vol met geïnteresseerde Sinterklaas-vrienden. De titel van deze presentatie is ‘Niet het vele is goed, maar het goede is veel’. Een tekst die ook op het altaarstuk komt te staan en die zoveel zegt over de huidige chaos in Sinterklaasland, en mogelijk ook over de complete chaos waarin de wereld zich lijkt te bevinden.

Het altaarstuk komt hoogstwaarschijnlijk in de kerk van Heythuysen te staan waar Marcus Vankan pastoor is. Mijn betoog gaat over het terugbrengen van het Sinterklaasfeest naar de oorspronkelijke proporties. Weg van televisie, massaliteit, commercie, mega intochten, en schreeuwerige shows. Terug naar de menselijke maat waar het op eigen creativiteit en vooral de familieband aan komt. Sint terugbrengen in de huiskamer. Daar gaat dit altaarstuk ook over. Primair is het bedoeld voor kinderen, maar secundair ook voor iedereen die zich voor het feest in wil spannen. Het altaarstuk laat zien hoe het feest ooit gevierd werd. Met eigen creativiteit, improvisatie, volkstoneel en gezelligheid. Het maakt ook gelijk duidelijk waar Zwarte Piet vandaan komt. Niet uit de schoorsteen, niet uit Spanje of wat voor ander land dan ook, maar uit de hel. Hij is zwart van het branden in het vagevuur en is in feite een duivel die door de Sint werd meegevoerd om ons te tonen. ‘Kijk zo kom je er uit te zien als je je bij leven niet weet te gedragen’, is dan de boodschap. Zo heb ik het ooit geleerd en zo laat ik het zien. Gelukkig is dit voor velen heel herkenbaar en hoef ik niets uit te leggen of te onderbouwen. Fijn dat er nog mensen bestaan die het weten.

Ik maakte van de gelegenheid gebruik om ook met Renske Jansen aan tafel te gaan zitten voor een bespreking over tekeningen voor haar nieuwe boek. Haar vorige boek heb ik ook voorzien van illustraties en hoewel ik er weinig tot niets over mag vertellen kan ik wel zeggen dat het een prachtige bundel gaat worden met korten vertel-verhalen die heel rijk geïllustreerd gaat worden.

Tijdelijk hout-atelier

De dame op doek lijkt bezorgd toe te kijken.Daar heeft ze alle reden voor, want ik heb nu even geen tijd voor haar. Ik ben bezig met de noodzakelijke bouw van een houtkot voor mijn stookhout opslag. Het wordt een stevig geheel omdat de dakbedekking van oude holle pannen wordt gemaakt om de juiste sfeer te verkrijgen die ik wens. Geen lelijk nieuwbouwding met latjes en golfplaten maar een degelijk boeren kot van balken en oude pannen.

Maar eerst moet ik daarvoor buiten aan de slag. Er moeten wat struiken weggehaald worden op de plaats waar het houtkot komt te staan. Die struiken blijken inmiddels meer bomen te zijn geworden. Ik hoef, denk ik niemand uit te leggen wat voor een pokkeklus het was om die er uit te krijgen.

Een vllinderstruik werd een vlinderboom met een doorsnede van meer dan 16 cm. Zo stonden er drie. Heb ik weer extra stookhout voor over twee jaar. Nieuwe vlinderstruiken worden later weer aangeplant om de groene woestenij die ik had weer een beetje terug te krijgen. Ik mis dat nu al.

Als het gaat regenen kan ik buiten niet veel meer doen en ga ik binnen al het hout op maat maken voor het kot. Op de foto kun je goed zien dat het geen klein kotje wordt. Ik heb ook een enorme berg stookhout, dus moet het een flink kot worden. Hout kost me overigens niets, hier in het buitengebied. Dat betekent gratis warmte en gratis koken en bakken met de Rayburn. Maar het is wel een behoorlijke klus die ik al te lang voor me uit heb geschoven.

En dan is het wel fijn dat ik een fatsoenlijke houtwerkplaats heb met goed gereedschap om alle verbindingen te kunnen maken en alle passtukken. De komende week moet alles staan en klaar zijn.

Mooi weer bij Pot

Het leek wel open monumentendag bij Pot in Axel. Een pracht van een Citroën SM cabrio(!), Porsches, een pracht van een Aston Martin en nog wel meer leuk spul om even naar te gaan kijken. De Citroën heeft mijn belangstelling meteen getrokken. De wagen is van een klant die ik binnen even tref voor een leuk gesprek over design en ontwerpkunst.

Ik kwam er om een werk, wat even wat aandacht nodig had in het atelier, terug te brengen. Dan kan ik het toch niet laten om even wat foto’s binnen te maken van het werk en het interieur.

Op de foto hierboven zie je hoe goed men hier het werk op het interieur afstemt. Het schilderij ‘Barcode’ met op de achtergrond de refererende zwart-witte streepjeswand.

Iets verderop hangt ‘De drieling van Terhole’, inclusief het bijbehorende verhaal in het gewoon Nederlands en dialect (Axels). Nu voorzien van een dikke knijper waar je op kunt zitten (het veermechanisme werkt echt).