Tussendoortje

Momenteel werk ik vooral aan opdrachten. Het vrije werk heeft daar behoorlijk onder te lijden, maar dat wil niet zeggen dat er niets nieuws meer gemaakt wordt. Ik heb nu even tijd, omdat de opdracht waar ik nu aan werk even moet indrogen, om een klein werkje te maken voor de ‘Schone Schijn expositie’ straks in Wageningen. Het schilderij heet ‘Mirrors’ en je ziet Jennifer die zich aan het opmaken is voor een middagje model zitten.

Ik heb het werk gisteren opgezet en werk daar nu even flink aan door in een zogenaamde ‘nat-in-nat techniek’. Dat gaat snel en je behoudt de spontaniteit van de penseelstreek. Dat is iets waar ik graag mee bezig ben. Snel, stevig werk.

Casteelse Poort Wageningen

Samen met Ewald Sorbi en Ineke ga ik straks exposeren in ‘De Casteelse Poort‘ te Wageningen. Dat gaat gebeuren van 4 Februari t/m 31 Maart 2018. Het werd dus tijd om bijeen te komen om na te denken over een titel voor die expositie. Dit zijn de fijne artistieke momenten dat je weer eens diep moet gaan graven in thema’s die er toe doen. Wat houdt mensen nu bezig? En wat kunnen wij laten zien om ons publiek te amuseren, aan het denken te zetten en te dienen.

Een van de zaken die mij de laatste jaren is opgevallen is dat mensen moe worden van alle wonderen, belerende spreuken, poezenfilmpjes, stunts en ‘bad news’ op facebook. De hele dag gaat dat door en al die informatie lijkt te leiden naar een collectief gebrek aan verwondering, nadat je het zoveelste filmpje hebt gezien over een schilderende olifant, een man die over een huis heen kan springen, een hond die auto kan rijden en hoe iemand met en fiets kan koppeltje duiken.

Er zijn natuurlijk nog veel meer thema’s maar deze springt er al snel uit. Ewald ziet dan meteen de titel van de expositie. ‘Schone schijn’. Iedereen laat zich dagelijks amuseren op een beeldscherm van een computer met dit soort schijn, die niet laat zien hoe mensen werkelijk zijn. Alles is digitaal in elkaar geknutseld en de afstand is groot. Je kunt, bijvoorbeeld, kijken naar een mooi concert en daar even van genieten. Lekker makkelijk vanuit je bureaustoel. Maar niemand lijkt nog te beseffen dat je het concert niet beleeft. Dat doe je alleen in een concertzaal. Maar daar wordt de zaal steeds leger.

Dat zelfde geldt voor een expositie. Je kunt eindeloos schilderijen gaan zitten kijken op de computer, maar nergens is de verwondering zo groot en tastbaar als op de expositie zelf. ‘Schone schijn’ moet u daar op gaan wijze. We gaan ieder voor zich, met minimaal één werk aan de slag voor deze expositie. Ieder voor zich. We spreken af dat we elkaar niet gaan informeren over wat we op dit thema gaan maken, maar dat we met het voltooide werk bijeen komen in het atelier van Ewald. Dan kunnen we elkaar niet beïnvloeden tijdens het maak-proces en elkaar verrassen met het nieuwe werk tijdens die bijeenkomst om dan de expositie verder uit te gaan werken.

Ballunatics 7 ook op de kaart

Vandaag kwam een doos vol nieuw drukwerk binnen. De kaart van Ballunatics 7 is binnen en toegevoegd aan het kaarten assortiment. Dat bestaat nu uit vier kaarten, maar zal telkens aangevuld worden, zodat er straks een rekje vol met kaarten gepresenteerd kan worden tijdens exposities.

Expo Fong Leng

Wie aan Mathilde denkt, denkt automatisch aan Willink en Fong Leng. Voor mij vormden zij, destijds, een soort van Heilige artistieke drie eenheid. Op uitnodiging van Morren Galleries, waren wij naar Amsterdam getrokken om een expositie van Fong Leng mee te maken.

En dan weet je dat het heel erg druk wordt. Het zijn ouderwetse taferelen waar ik verzot op ben. De hele grachtengordel is aanwezig, maar ook vele bekenden en mensen waar ik bekend mee wil geraken.

Dat gaat vanzelf in een wel heel gave sfeer. Vele jaren geleden exposeerde ik in Amsterdam. Daar begon het allemaal mee. En hoewel iedereen een stuk ouder geworden is kennen we elkaar nog steeds. Veel ‘oude garde’, maar ook veel jonge kunstenaars en belanghebbenden kwam ik weer tegen. Een beetje een deja vu situatie.

We waren mooi op tijd om binnen snel nog wat foto’s te kunnen maken van het werk van Fong Leng zonder dat daar hele hordes gasten met een glaasje voor konden gaan staan.

Fong Leng werd binnengehaald als een filmster. Aanvankelijk totaal onbereikbaar voor het publiek. Maar wij waren genodigden en dan gaat het er vrij snel heel erg Amsterdams aan toe. Binnen puilt de galerie helemaal uit. Buiten is iets meer ruimte en al vrij snel zit Fong Leng in ons midden.

In gesprek met Fong Leng. V.l.n.r. Martine van de Bilt, Lisette de Zoete (schrijfster van het beroemde Mathilde-boek) en Fong Leng.

Ondanks alle drukte kregen we haar dus ook persoonlijk te spreken en dat was ons primaire doel. Het Mathilde-project. Maar Fong Leng heeft er weinig belangstelling voor. Ze heeft al zoveel aan moeten horen over Mathilde dat ze het hoofdstuk heeft afgesloten. Martine doet nog een poging om haar, voor die ene dag in 2018, over te halen, maar het mocht niet baten. We laten het daar dan (voorlopig) maar bij en genieten vooral van de expositie bij Morren, de geweldig goede sfeer en alle feestelijkheid.

En gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om Lisette haar boek te laten signeren. Het zijn zo van die dingen die ik koester. Het boek heeft veel teweeg gebracht. Meer dan je van een boek zou verwachten. Daarom is dit boek wel een heel speciaal boek geworden, voor mij.

In de (Zeeuwse) krant

Vandaag breeduit in de Zeeuwse krant (PZC). Het plan om een Mathildedag te organiseren is opgepikt door de pers. Anne Mannaerts (Galerie Lokaal 54), collega Elaby Berger en ik staan met ons plan in de krant.

Wat me de laatste tijd opvalt is dat Mathilde weer behoorlijk sterk in het nieuws opduikt. De reden daarvan is, zonder enige twijfel, het boek van Lisette de Zoete over de muze dat onlangs is verschenen. Daardoor kwamen wij op het idee om de Mathildedag te gaan organiseren en dat zal ongetwijfeld ook de inspiratiebron zijn geweest voor alle andere initiatieven rondom dit fenomeen. Morgen gaan we, Ineke en ik, naar Amsterdam om het feestje van Fong Leng te bezoeken. Ik ben heel benieuwd hoeveel Amsterdammers we kunnen verleiden tot een bezoek aan onze stad aan de Schelde.

Dikke dag

Vandaag aardig wat kilometers gemaakt en veel kunsten gesnoven. Eerst bij Galerie Sille alles in orde gemaakt voor de zomerexpositie (zie agenda). En natuurlijk even goed rond kunnen kijken. Met name het werk van Hans Leijerzapf heeft mijn aandacht. Zijn werk met kleur en licht, maar ook met drama, blijf ik wonderbaarlijk gaaf vinden.

Daarna een feestje bij Via Mioni te Breda, waar ik weer een hoop bekenden ontmoette. Via Mioni bestaat vandaag 40 jaar en dat werd gevierd. Voornamelijk in de achtertuin. Een mooi groen paradijsje achter de galerie.

Een heftige BBQ, met superlekkere saté’s, en nog veel meer, drankjes en een heleboel bekenden die razend benieuwd zijn hoe het leven in Hoek is. Was echt beregezellig.

Aan den arbeid…

Na een week vol ‘buiten-atelierse-activiteiten’, de organisatie van de Mathildedag 7-7-2018 en de expo bij Pot, was het vandaag eindelijk weer eens een normale volle werkdag in het atelier. Ik heb meer dan genoeg te doen en dan gebeurd er dit.

Het tubetje stamt uit een andere eeuw.

Als ik een vers brood wil gaan halen in het dorp hoor ik ‘pssssssss’. Mijn fietsband staat plat. ‘Even snel plakken’, en dan weer verder. Maar mijn tubetje Solutie biedt niet de oplossing die ik had verwacht. Het tubetje stamt, net als mijn fiets, uit het jaar kruik en plakt voor geen meter meer. Dan maar te voet (niet op klompen) naar het dorp voor een brood en een tubetje bandenplak.

Geknoei… Het leven van een kunstenmaker gaat niet over rozen.