Aan de slag voor Kunst Wageningen

Als ik ‘s-morgens aan de slag ga in het atelier, zie ik de hoeveelheid werk om me heen groeien. Ik wil een aantal nieuwe werken presenteren tijdens ‘Kust Wageningen’, zie de pagina ‘agenda’. Niet alleen grote dure werken maar ook klein werk dat qua prijs en formaat wat gunstiger ligt voor een kunstbeurs waar je aangekocht werk zo mee wil kunnen nemen.

De laatste schilderijtjes die ik hiervoor maak zijn allemaal van een klein formaat. In verhouding tot het grotere werk zijn deze werkjes sneller te maken, maar niet minder boeiend dan de grotere werken. Elk onderwerp heeft zo zijn/haar eigen verhaal en karakter en juist die kleine juweeltjes vind ik zelf zeker zo krachtig als een groot werk.

Voorlopig is het hard aanpakken n het atelier. Elk uur van de dag wordt benut om keihard aan die beurs in Wageningen te werken. Onderwerpen en inspiratie heb ik genoeg en zo groeit dus de hoeveelheid werk in het atelier. Dan ben ik eigenlijk het best in mijn element. Het liefst zou ik ook al dat werk om me heen houden. Maar als ik dat had gedaan was ik nu geheel dichtgegroeid.

 

Verdwijn-kunst

In de serie circusschilderijen (Welcome to the circus) ben ik weer een nieuw werk aan het maken met de clown. De titel is ‘Verdwijn-kunst’. Ik ben nu heel hard aan het werk voor Kunst Wageningen (14 en 15 September a.s.). Daar wil ik met minimaal drie nieuwe werken gaan staan. Dit is er dus een van. De kunst van het verdwijnen.

Ik werk nu aan meerdere schilderijen tegelijk. Ik zal daar later wel meer van laten zien als alles mooi gedroogd en gevernist is.

Iets met Tadema

Laurens Alma Tadema was, en is nog steeds, een van mijn favoriete schilders uit het verleden. Hij schilderde het Romeinse sprookje en werd gezien als oriëntalist. De Oriënt inspireert vandaag de dag nog steeds. Ik zag ooit eens een mooie vakantiefoto voorbij komen van een Zeeuwse schone, van d’noverkant, die ergens in een ver Oosters land kleding ging staan passen in een winkel, aldaar. Dat beeld deed me gelijk denken aan het werk van Tadema en omdat het zich duidelijk in deze tijd afspeelt wilde ik het gaan schilderen. Daar kwam, door allerlei omstandigheden, weer niets van terecht en daardoor kwam het schetswerk in een hoek van mijn atelier te staan en was ik het bijna vergeten.

Maar nu staat het weer op de ezel en maak ik het af voor ‘Kunst Wageningen’, straks op14 en 15 September. Met een beetje geluk komt het op tijd af.

Woeste hoogte voltooid

Het schilderijtje dat ik maakte over Kate Bush heeft de titel ‘Woeste hoogte’. Het is de Nederlandse versie van Wuthering Heights, het lied waarmee ze wereldwijd in 1978 doorbrak op 16 jarige leeftijd. Volgens mij is een dergelijke prestatie nooit meer geleverd en om die reden zou ik de titel eerder ‘het gemis aan woest hoogte’ willen noemen.

Het is een mooi klein schilderijtje geworden van 80 x 40 cm. Lekker stevig geschilderd waardoor de spontaniteit behouden blijft en toch ook hier en daar dieper uitgewerkt. Ik neem het mee naar Kunst Wageningen op 14 en 15 September a.s.

Veelvoudigheid

Zoals gebruikelijk werk ik aan meerdere werken tegelijk. Dat is ook nu het geval. Er staan drie schilderijen op de ezels en op de grond ligt het begin van een altaarstuk voor Sinterklaas. Kate Bush lijkt op de achtergrond bezorgd mee te kijken. Die vermeende bezorgdheid kan ik wel volgen. Ik vraag me soms ook wel af waar ik nu weer aan begin. Maar zo zit mijn leven nu eenmaal in elkaar. Ik heb nog steeds die drive die ik altijd heb als ik iets persé wil maken. Dat altaarstuk wordt weer zo’n monsterklus. Net als het Mathilde drieluik. Dat leer ik toch nooit af.

 

 

De zwarte kat bij de Zwarte Kat

Vanmorgen in alle vroegte, het was rond zes uur in de ochtend, heb ik dit werk staan vernissen. Het wilde maar niet drogen en het had gisteren eigenlijk al in de galerie moeten hangen, maar ik nam het risico niet. Het schilderij heeft als titel ‘De zwarte kat’. Naar de gelijknamige galerie van Rinneke van Looveren in de Axelse Noordstraat. De complete titel is ‘De zwarte kat, haar komst was voorspeld’.

Vernissen deed ik vandaag op mijn sloffen. Het werk was net ver genoeg gedroogd om er gelijk mee te beginnen. Het is een retouche vernislaag waar de verf nog doorheen kan ademen om verder te drogen.

Galerie ‘De Zwarte Kat‘, is de galerie van Rinneke van Looveren die ik al lang ken. Deze galerie zit dus aan de Noordstraat van Axels. De belangrijkste winkelstraat van Axel en met deze galerie heb ik nu drie plekken waar je mijn werk kunt zien (en kopen) in het Land van Axel. Op een steenworp afstand ligt het design imperium van Pot, met Art Gallery Pot, en op fietsafstand ligt de galerie van Anne Mannaerts (Lokaal 54) in Terneuzen (zie voor meer info de pagina ‘Waar te koop‘).

Bij De Zwarte Kat kun je vanaf nu één schilderij van mij zien en één werk (het bronzen beeld naast mijn schilderij) van Anne Mannaerts. Maar er is natuurlijk nog veel meer te zien. Prachtige beeldjes van Mia America, bijvoorbeeld. Wie in Axel Museum het Land van Axel bezoekt, wat zeer de moeite waard is als je meer wil weten over de bijzondere geschiedenis van deze streek, kan zo oversteken naar de Noordstraat om bij De Zwarte Kat binnen te lopen. Even verderop zit Art Gallery Pot en als je dan binnendoor, over Zaamslag, naar Terneuzen gaat zie je niet alleen prachtig Zeeuws landschap en de schepen op de Schelde, maar kom je ook uit bij Lokaal 54 en als je dan even lekker wil eten ga je 50 meter verderop langs bij ‘t Zusje (wel van tevoren reserveren 0900 ZUSJE (0900-98753)). Daar kun je dan het Mathildedrieluik zien in de Mathilde salon. Dan heb je wel een dagje ‘Kley kijken’ gehad.

Kornelis Jacobus Huineman

Tot voor kort had ik nog nooit van hem gehoord. Maar in Maart kwam er een pracht van een tentoonstelling over hem in het Museum van Hulst. Tegelijkertijd verscheen er een boek over hem en zijn werk. Kornelis Jacobus Huineman (24 Augustus 1886 – 23 Augustus 1952) was deurwaarder te Terneuzen en, veel belangrijker, een uitstekend schilder.

Nu te zien in de Passerelle van het Stadhuis van Terneuzen. Huineman is voor mij echt een enorme ontdekking. Ik heb zelden zo goed werk gezien. Hij was dan wel deurwaarder, maar eigenlijk was hij schilder. Die indruk wordt bevestigd als ik zijn Persoonsbewijs zie uit de oorlogsperiode.

Daar staat duidelijk het beroep ‘Kunstschilder’ te lezen en dat was hij ook. Behalve een uitstekend observant was hij ook begenadigd met een enorm talent. Elke tekening is raak.

De tentoonstelling in de Passerelle wordt verzorgd door Toonbeeld. Nelly Wesselius draagt zorg voor de kwaliteit van elke tentoonstelling, samen met Petra de Back, haar collega en verder de mensen van de werkgroep, en weet keer op keer de bezoeker te verrassen met heel zorgvuldig gekozen top-kunstenaars uit binnen en buitenland. Deze keer dus een beroemdheid uit het verleden van Terneuzen. Nu misschien niet zo bekend, maar in zijn tijd was Huineman geen kleine jongen.

Deze tentoonstelling van zijn werk gaat over de oorlogsperiode. Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat het straks precies 75jaar geleden is dat zich hier het Schelde offensief voltrok. Koning Willem Alexander, Maxima en Mark Rutte worden hier binnenkort verwacht voor de officiële herdenking. Dan kunnen ze gelijk zien dat Terneuzen meer talent heeft voortgebracht dan algemeen bekend is.

In vitrinekasten ligt het nodige tentoongesteld wat aan Huineman refereert. Wat mij vooral boeit zijn zijn vlotte schetsen in potlood en olieverf. Aan een klein stukje doek, waarop twee krijgsgevangen gemaakte Duitse soldaten zitten op een trap, kun je zien hoe ontzettend treffend hij kon werken.

Een dergelijke kwaliteit van werken kom je maar zelden tegen. Het zijn wat losse toetsen, maar alles zit er in. Gelaatsuitdrukkingen, lichaamstaal en herkenbare emotie. Voor deze soldaten zat de strijd er op. Hun gedachten kun je raden. Ergens zijn ze blij dat het voorbij is, maar aan de andere kant voel je ook het ongeloof. Huineman heeft tegenover hen gezeten om dit te kunnen maken. Hij zal hen ongetwijfeld hebben gesproken en ik vraag me dan af waar het gesprek over ging.

IJzersterk is deze tekening, maar er zijn er meer. Deze viel me op omdat ook hier weer die emotie er vanaf spat. Ga zelf maar kijken om het te kunnen zien. Het zal je meteen opvallen dat er enorm veel informatie in zo’n tekening verwerkt zit. Dat is niet iets wat je in één oogopslag zal zien. Je wordt gedwongen om de tijd te nemen om te ontdekken wat Huineman je wilde vertellen.

En neem de tijd, want er is veel te zien. Ik had elke tekening willen fotograferen, maar ik besef dat er ook nog enige verrassing en verwondering over moet blijven voor de bezoeker. Ik sprak Nelly, die de tentoonstelling heeft gemaakt, en zij vertelde me hoe deze tot stand is gekomen. Eerst de tentoonstelling in het Museum van Hulst (Museum de vier ambachten wat zeer beslist het bezoek meer dan waard is) en nu hier in Terneuzen. De stad mag oprecht trots zijn met zo’n indrukwekkende tentoonstelling in zo’n mooie ruimte. Mijn grote dank gaat uit naar Nelly Wesselius die keer op keer, belangeloos, hier een tentoonstelling in de Passerelle realiseert. Hoedje af.

De tentoonstelling loopt nog tot 9 September.

Doorkwasten

Gisteren maakte ik de lijst voor het schilderij ‘De zwarte kat’. Dit gaat aanstaande Vrijdag naar de gelijknamige galerie van Rinneke van Looveren te Axel. Kate Bush staat nog steeds te wachten op verdere bewerking. Zij zal straks gepresenteerd worden bij ‘Kust Wageningen’ op 14 en 15 September. Op de derde ezel staat nog steeds het grote werk met Ineke in het Sonsbeekpark te Arnhem.

Die gaat straks naar Art Gallery Pot te Axel, maar daar moet ik nog een hoop aan doen. Tegen de houtdraaibank staat het raamwerk te rusten voor het middelste paneel van het Sinterklaas altaarstuk, dat ik medio September moet gaan presenteren opeen bijeenkomst van het Sint Nicolaas Genootschap.

Tussendoor oogst ik nog de laatste witte kolen, want ook dat kan niet wachten. De moestuin geeft nu ineens veel oogst. Veel tijd heb ik er niet voor want er moet stevig doorgekwast worden in het atelier om alle afspraken te kunnen halen. Sinterklaas komt straks langs om te praten over een middagje model zitten voor dat Sinterklaas-schilderij. Daar moet ik alle fotografie en het hele ontwerp nog voor maken. Ook het doek, een afwijkende maat, zal ik zelf in elkaar moeten steken.

Dan is er nog een pracht van een tentoonstelling te bewonderen van het werk van K.J. Huineman in de Passerelle van het Stadhuis van Terneuzen. Daar ga ik eerst nog even langs, want dat boeit me enorm. K.J. Huineman is zo’n half vergeten schilder uit Terneuzen. Hij was officieel deurwaarder, maar eigenlijk was hij een begenadigd schilder. De tentoonstelling gaat over zijn werk gedurende de oorlogsperiode die nu herdacht wordt. 75 jaar geleden voltrok zich hier het Schelde offensief. Een eveneens onderbelichte gebeurtenis waar veel doden en een enorme schade bij te betreuren viel. Mijn dagen zijn dus te kort.

Altaarstuk voor Sinterklaas

Hoewel nog niemand aan Sinterklaas denkt ben ik in het atelier bezig met het maken van een eerste monumentale lijst voor een schilderij over de Sinterklaasviering. Dit is het middendeel van een drieluik en altaarstuk. Dat stuk komt later in een prachtige kerk te staan die geheel gewijd is aan Sint Nicolaas.

Dit altaarstuk is niet bedoeld voor Sint Nicolaas maar voor Sinterklaas. Eigenlijk gaat het  over het laatste stukje volkstoneel wat we nog hebben. Maar bovenal is dit werk straks een plek voor kinderen die hier hun brieven en tekeningen aan de Sint kunnen posten in een echte brievenbus van Sinterklaas. En ze krijgen dan ook nog antwoord van de echte Sint.

Ik kan hier straks met al mijn fantasie lekker in verder dromen en creëren. Het Sinterklaasfeest heeft voor mij altijd grote betekenis gehad en heeft dat nog steeds. Het kind in me wordt dan weer wakker en ik kan er enorm van genieten om al die eigenaardigheden van dit feest te gaan schilderen. Het altaarstuk gaat uit vele schilderijtjes bestaan. Groot en klein. Samen vormt het straks één geheel.

Het moet er heel authentiek uit komen te zien. Alsof het al honderden jaren bestaat. In September moet ik dit eerste deel gaan presenteren en dat was ik bijna vergeten door alle ontwikkelingen in het atelier. Er moet nog veel en hard gewerkt worden voor diverse exposities en natuurlijk de beurs in Wageningen 14 en 15 September, waar ik met vers nieuw werk wil exposeren. Het eerste raamwerk voor het altaarstuk (dit is het middendeel) is nu bijna klaar. Dat moest er even tussendoor. De rest komt later. Dit deel is het belangrijkste deel waarin ik nog een schilderij moet zetten over een traditioneel ogend tafereel van de Sint die op huisbezoek komt. Werk zat dus.

Hitteplan

Vanmorgen ben ik heel vroeg begonnen. Om iets over zessen al. Alle deuren en ramen van het atelier open en de hitte van gisteren proberen te verdrijven. Dat lukt, maar nu, om 12 uur, is het al weer veranderd in ene echte zweethut. Maar ik moet door. De tijd dringt en ik wil het schilderij, waar ik nu aan werk, morgen af hebben. Gelukkig heb ik verkoeling onder de bomen van de boomgaard. Ik wissel de schildersessies daarom wat vaker af met een glas ijskoud appelsap (van mijn eigen appels).

Later op de dag werd het meer dan 38 graden heet. Ik dreef zowat uit het atelier weg, en omdat ik me op zeker moment zelfs duizelig voelde ben ik maar gestopt. Morgen verder met minder hitte, maar nog steeds erg heet.