‘Kanten brann’ voltooid

Stiekem ging er toch nog best wat werk in zitten, maar nu ben ik tevreden met het gehele resultaat. ‘Kanten brann’ (slootkanten afbranden) is voltooid. Dit gebeurde aan het eind van de zomer in mijn uitzicht vanuit het huis gezien. Het doek meet 135 x 135 cm. en is daarom dus geen klein schilderijtje.

De ‘skyline’ van Domburg

In het atelier ben ik weer wat verder met mijn nieuwe schilderij. Op de achtergrond komt de ‘skyline’ van Domburg. Die is het vaakst geschilderd vanaf de Hooge Hil, maar ik schilder het aangezicht vanaf het Noorden. Dat vind ik nu eenmaal mooier en beter passen in het schilderij dat ik nu aan het maken ben. Ik gebruik hiervoor een archieffoto die ik enige jaren geleden heb gemaakt toen ik daar op zoek was naar mooie plekjes en uitzichten.

Het album dat ik ontdekte bij De Stoof

Maar het idee voor deze invulling kwam van een oud Domburgs fotoalbum, dat ik onlangs aantrof bij Brocanterie de Stoof in Zaamslag. De man op de foto draagt zijn Walchers boerengoed en staat bovenop de Hooge Hil. De huisjes op de achtergrond zijn al bijna allemaal weg. De kerktoren vind ik het belangrijkst. De foto die ik zelf ooit maakte laat de kerk en het plaatsje van een heel mooie kant zien.

Helaas komt het licht van de verkeerde kant en zal ik alles moeten aanpassen. Maar dat moet niet zo’n heel groot probleem zijn. Aan de hand van deze foto schets ik nu de aanblik op Domburg in de achtergrond.

Schetswerk

Het doek wat ik gisteren heb opgespannen staat nu op de ezel om er al het schetswerk op te kunnen maken. Het verhaal achter dit werk kwam ik tegen op facebook. Later zal ik dat ook publiceren. Gisteren heb ik al het schetswerk op papier gedaan, de nodige foto’s voor dit werk gemaakt en de compositie uitgezocht. ‘S-avonds laat was ik al aan het eerste schetswerk op doek begonnen en daar ga ik vandaag mee verder.

Dat ziet er zo uit op doek. Er zit een behoorlijk perspectief in waardoor het geheel ‘vaart’ krijgt.

Nieuw doek voor een briljant idee

Van het een komt het ander. Het werd weer eens tijd voor een schilderij waarmee ik mensen aan het denken kan zetten en het idee hiervoor besprong me gisterenavond laat. Te laat om er nog aan te beginnen en daarom was ik vandaag al weer vroeg in het atelier op een spieraam in elkaar te timmeren en doek op maat te knippen.

Een spieraam van 135 x 145 cm. Doek heb ik op rol en nietjes in overvloed. De beste raad is voorraad, zeg ik dan maar. Dan kun je gelijk iets gaan uitvoeren wat ik je kop zit en dat is een heel belangrijk deel van het het hele schilder proces.

Als je eerst moet wachten tot je materiaal kunt kopen loop je de kans dat je enthousiasme afneemt en uiteindelijk wegvloeit. Ik zet meteen het gewenste doekformaat in elkaar en dan ga ik me de rest van de dag bezig houden met schetsen en het idee uitwerken op papier. Vanavond moet de schets op doek staan.

Deventer gevernist

Het stadsgezicht op Deventer en tevens een typisch rivieren landschap heb ik vandaag gevernist en verder afgewerkt. Over dit werk ben ik zeer tevreden.

Met name dit stukje (foto hierboven) vind ik bijzonder mooi. Het is stevig geschilderd uit de losse pols, met dikke varkensharen penselen, en toch heeft het die fijnheid van priegelwerk met een marterharenkattentong. Maar dergelijke penselen zijn hier helemaal niet in gebruikt.

Het werk was mooi droog en zo kon ik vandaag de vernislaag aanbrengen (retouche vernis) waardoor de kleuren net even iets extra briljanter terugkeerden. Alles oogt nog steeds heel ingetogen en fragiel. Met een bak koffie kan ik er nog lang naar zitten kijken. Zo lang het nog kan wil ik hiervan kunnen genieten, want straks gaat het de deur uit naar ene nog nader te bepalen galerie. Zelf heb ik er geen plek meer voor. Helaas…

Landschap

In het atelier staan nu 2 forse landschappen op de ezel. Als ik deze morgen het atelier binnenloop ben ik meteen geraakt door de kracht die van beide composities uit gaat. Het is een vorm van minimalistisch schilderen. Met heel weinig informatie heel veel laten zien. Je ziet vooral alles wat niet is geschilderd. De ‘wow-factor’ van deze werken is hierdoor enorm.

Het is zeven uur in de ochtend. Vanuit huis heb ik een warme kop koffie meegenomen en een krentenbol als ontbijt en zo kan ik de ochtend beginnen met genieten van mijn eigen werk. En nu verder. Ik weet precies wat ik vandaag ga doen.

Verder sleutelen

Vorige week stonden we ons nog te vergapen aan het werk van de Vlaamse meesters in het Groeningemuseum te Brugge. Gisteren mochten de leerlingen zelf weer verder aan hun eigen meesterwerk in de Zilvermeeuw te Breskens.

Heel geconcentreerd ging dat voort met het schilderen van de sleutel die ze zelf hadden uitgekozen om te portretteren.

Wat we in het museum gezien hadden, en wat de gids ons allemaal verteld had over de dieper liggende lagen en emoties in een schilderij, had voldoende indruk gemaakt om zelf heel gemotiveerd en geïnspireerd aan de slag te gaan.

De foto’s zijn gemaakt door Lianne van Cultuureducatie Zeeuws Vlaanderen. Het was de één na laatste les van een blok van vier lessen en een uitstapje naar het museum in Brugge. Nu al een geweldig leuke en succesvolle ervaring met een stel zeer gemotiveerde leerlingen waar iedereen met recht trots op kan zijn.

Kanten brann

Het is een soort van nihilistisch landschap. Met zo min mogelijk informatie zo veel mogelijk schilderen. Ik schilder nu eigenlijk alles wat je niet ziet. Het landschap is het boerenland tegenover me waar een boer de slootkanten aan het afbranden is. Iets wat in de tegenwoordige landbouwindustrie niet vaak meer voorkomt, maar de boer in kwestie is nog echt een boer zoals wij die uit de boeken kennen. Op zijn fiets ging hij naar zijn land. ‘Kanten brann’. En daar was hij de hele dag mee bezig. Ik zag lange slierten rook over het land gaan en dat vond ik een machtig mooi gezicht.

Op de achtergrond de bomenrij van keurig recht, en op gelijke afstand van elkaar, geplante bomen. Dat zie je niet goed op de foto, maar straks wel op het schilderij. Een mooi formaat van 135 x 135 cm. De titel van het schilderij komt uit de mond van de boer. Hiermee weet je gelijk wat hier gebeurd. Maar het vertelt ook het leven van het land.

Ontmoeting met Sinterklaas

Voor het altaarstuk voor Sinterklaas moet ik nog een hele reeks foto’s maken om alle schilderijen die ik in dat altaarstuk wil tonen te kunnen maken. Om te beginnen heb ik goede foto’s nodig van de Sint. Via, via, wist ik hem telefonisch te bereiken en kon ik gisteren met hem afspreken in de uitgestrekte polders van IJzendijke.

Afgelopen zomer ben ik al begonnen met de bouw van het eerste deel van het altaarstuk en komend jaar zal ik gaan werken aan het hele geheel. De belangrijkste foto’s voor dit werk moeten nu, in de Sinterklaas periode, gemaakt worden. Het was daarom een unieke kans om de Sint in het echt te ontmoeten en om alle nodige foto’s te maken van hem op zijn paard.

Het was ook wel wat sprookjesachtig. Heel Zeeuws Vlaanderen was in een dichte mist gehuld. Ik stond op het afgesproken moment klaar met mijn camera en het was heel erg stil om me heen. Plots hoorde ik in de verte hoefgetrappel, maar ik zag niets door de mist. Dan plots verscheen hij. In vol galop. Dat moment was heel bijzonder en bracht me meteen weer terug bij een sprookjeswereld die ik zo koester.

Rivieren landschap bij Deventer

In de vroege herfst kun je van dit soort taferelen zien in het rivierenlandschap. Nevelen en nog wat resterend groen. De stad (in dit geval Deventer) ligt wat verscholen in nevelen en de lucht vertoont ingetogen kleuren en patronen.

Zomaar een schetsje van het geheel om te kijken of ik er iets mee kon doen in dit werk. Niet dus. Ik vind die eenheid door nevel vele malen krachtiger en het spreekt gewoon meer tot de verbeelding.

Wat je hier ziet is de ‘skyline’ van Deventer. Op zich geen akelig gezicht, want je ziet er veel mooie oude gebouwen, maar al die vlakjes (huizen) geven te veel verstoring van het geheel. Nu alles in nevelen gehuld is wordt het sprookjesachtig. Je ziet wel iets van de stad maar alles is nu één geheel, waardoor er meer rust ontstaat in de compositie.

Schetsje van die toren om het geval beter te kunnen begrijpen.

De kerktoren van de Grote of Lebuïnuskerk steekt dominant boven alles uit. Heel goed kun je het bouwwerk niet herkennen omdat ik dit schilderij met een stevige toets en zonder gepiel wilde maken, maar mensen die Deventer en omgeving goed kennen herkennen het wel.

Op het schilderij is het een schim. Daardoor hou je nog alle ruimte over voor fantasie. En dat is precies de bedoeling van dit werk. Het geeft rust aan een interieur en je kunt er van alles bij bedenken. Eigenlijk hoef je dus helemaal niet te weten waar dit is om er van te kunnen genieten. Hoe minder je weet hoe beter.